Christopher Smalling

Pochodzenie

Urodził się 22 listopada 1989 roku w Greenwich w Londynie, a dorastał w hrabstwie Kent. Zaczynał od gry z bratem w ogrodzie. Mama zapisała ich do pobliskiego klubu Walderslade Boys, gdzie grał do wieku U-12 lub U-13. Mając około 11 lat, dzięki nauczycielowi, który zgłosił go na testy i zawiózł na nie, bo mama nie miała prawa jazdy, dostał się do reprezentacji hrabstwa Kent. Stamtąd trafił do akademii Millwall.

Do Millwall było daleko, więc opuszczał część treningów, a czasem trenował z chłopcami starszymi o rok lub dwa. W wieku 15 lub 16 lat został zwolniony, bo rozwijał się fizycznie wolniej od rówieśników. Jak mówił, czuł wtedy, że przegapił okazję. Przeszedł do Maidstone United, gdzie szybko przeskoczył z U-16 do U-18 i rezerw, a potem zagrał w pierwszej drużynie na szóstym poziomie rozgrywek. Dostał też powołanie do reprezentacji angielskich szkół.

Piłkarskiej kariery nie traktował jeszcze jako pewnej. Przygotowywał się do egzaminów A-level i do studiów na Loughborough University. Latem, tuż przed rozpoczęciem studiów, przeszedł testy w Middlesbrough, które prowadził Gareth Southgate, i w Fulham, prowadzonym przez Roya Hodgsona. Hodgson, który sam grał kiedyś w Maidstone, powiedział mu po sparingu rezerw, że jest pod wrażeniem. Smalling podpisał z Fulham.

Kariera

W Fulham przeszedł pierwsze tak intensywne przygotowania do sezonu, a trener rezerw Billy McKinlay był wobec młodych bardzo wymagający. W trakcie sezonu został kapitanem rezerw, a pod koniec jeździł z pierwszą drużyną jako dziewiętnasty zawodnik. W Premier League zadebiutował w ostatniej kolejce sezonu 2008/2009, w meczu z Evertonem. Miał wtedy 19 lat.

W sezonie 2009/2010 grał w Lidze Europy i w Premier League. Gdy rozegrał w lidze niespełna 240 minut, na mecz Fulham z Tottenhamem przyjechał Alex Ferguson. Po spotkaniu Smalling dowiedział się, że menedżer Manchesteru United chce z nim rozmawiać. Zainteresowanie miał także Arsenal, którego Smalling był kibicem, ale Arsène Wenger nie zaangażował się osobiście tak jak Ferguson. Smalling dokończył sezon w Fulham i latem 2010 roku przeszedł do United. Ferguson obiecał mu, że jeśli utrzyma formę, dostanie swoje szanse, i słowa dotrzymał.

Już w pierwszym sezonie wygrał z United Premier League. Mówił, że przyjechał jako młody chłopak z nadzieją na kilka meczów, a skończył w dużej części sezonu na boisku. Mistrzostwo zdobył z klubem jeszcze raz, w sezonie 2012/2013.

W finale Pucharu Anglii w 2016 roku, wygranym przez United z Crystal Palace 2:1 po dogrywce, w dogrywce dostał drugą żółtą kartkę za przytrzymanie Yannicka Bolasie i wyleciał z boiska. Zwycięskiego gola w 110. minucie strzelił Jesse Lingard. W 2017 roku, w pierwszym sezonie José Mourinho w klubie, zagrał w wygranym 3:2 finale Pucharu Ligi z Southampton, a w maju wyszedł w pierwszym składzie na finał Ligi Europy, wygrany z Ajaksem 2:0.

W lutym 2019 roku został patronem organizacji Football Beyond Borders, która używa piłki do pomocy młodym ludziom z trudnych środowisk w nauce. Mówił, że ta praca jest mu bliska przez jego własne doświadczenia.

Pod koniec sierpnia 2019 roku, po 10 latach w Manchesterze, został wypożyczony na sezon do AS Roma. Mówił, że chce grać niemal w każdym meczu, a nie co drugi, i że Serie A zawsze była jego celem. Trener Paulo Fonseca powiedział mu przez telefon, jakiego obrońcy szuka. Smalling szybko został podstawowym stoperem i zdobył pierwszego gola dla Romy, jako pierwszy Anglik w historii klubu. W listopadzie 2019 roku w jednym meczu strzelił gola i miał dwie asysty. 5 października 2020 roku Roma wykupiła go na stałe.

We wrześniu 2021 roku w Lidze Konferencji strzelił gola Zorii Ługańsk, pierwszego od lipca 2020 roku. Roma wygrała te rozgrywki 25 maja 2022 roku w Tiranie, pokonując Feyenoord 1:0. Smalling wymienił to trofeum wśród pięciu najważniejszych momentów w swojej karierze.

Z Romy odszedł 2 września 2024 roku do saudyjskiego Al-Fayha. Grał tam dwa sezony. 30 września 2026 roku, jako wolny zawodnik, podpisał kontrakt z FC Porto do końca sezonu, z opcją przedłużenia o rok. Mówił, że świętowanie Porto w poprzednim sezonie przypomniało mu Rzym i że to był jeden z powodów, dla których wybrał ten klub.

Sukcesy

• 2022 Liga Konferencji z AS Roma
• 2017 Liga Europy z Manchesterem United
• 2017 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem United
• 2016 Puchar Anglii z Manchesterem United
• 2013 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem United
• 2011 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem United

Styl gry

Wysoki stoper, mocny w pojedynkach jeden na jeden i w powietrzu. W Romie chwalono jego siłę fizyczną i wyczucie pozycji. Sam mówił, że lubi bronić wysoko i do przodu, wychodząc na napastnika, a gra w systemie Fonseki, w którym obrona stoi wysoko, pasuje mu. Po przejściu do Serie A tłumaczył, że we Włoszech częściej niż w Anglii zdarza się grać przeciw dwóm napastnikom i zostawać z nimi w układzie dwóch na dwóch, ale że lubi walkę i sprint z napastnikiem. W powietrzu był groźny także w ataku: w listopadzie 2019 roku strzelił gola i miał dwie asysty, a jego gra głową była w tym meczu kluczowa.

Reprezentacja

W reprezentacji Anglii zadebiutował 2 września 2011 roku w wygranym 3:0 meczu eliminacji Euro 2012 z Bułgarią. Na mundialu w Brazylii w 2014 roku zagrał 24 czerwca w bezbramkowym meczu z Kostaryką. Pierwszego gola dla Anglii strzelił 2 czerwca 2016 roku na Wembley w wygranym 1:0 sparingu z Portugalią przed Euro 2016, na które pojechał w kadrze.