
Pomocnik, który utrzymuje piłkę pod naciskiem rywala i łączy grę na skrzydle z zadaniami w środku pola.
Urodził się 10 sierpnia 1994 roku w Lizbonie i od dziecka kibicował Benfice, a jego piłkarskim wzorem był Rui Costa. Na siódme urodziny dostał od dziadka kartkę z wiadomością, że będzie grał w jej akademii. Dziadek, choć sam kibicował Sportingowi, zgodził się opłacić treningi wnuka w klubie rywala.
Jako szesnastolatek rzadko grał w młodzieżowej drużynie Benfiki i rozważał odejście. Wspominał, że zatrzymała go rozmowa z trenerem Fernando Chalaną, który zapewnił go o jego umiejętnościach i przyszłości w futbolu. Ta rozmowa dodała mu pewności siebie i pomogła przejść kolejne szczeble aż do Benfiki B. Gdy nadal nie mógł przebić się do pierwszej drużyny, zaczął studiować europeistykę na Uniwersytecie Lizbońskim.
W 2014 roku odszedł do AS Monaco, początkowo na wypożyczenie, które po sześciu miesiącach zamieniono w transfer definitywny. Po raz pierwszy mieszkał poza Lizboną; w Monaco pracował z portugalskim trenerem Leonardo Jardimem oraz rodakami, Ricardo Carvalho i João Moutinho. W sezonie 2016/17 pomógł Monaco zdobyć mistrzostwo Francji i dotrzeć do półfinału Ligi Mistrzów.
Po meczu z Manchesterem City na Etihad w 2017 roku Pep Guardiola zatrzymał go w tunelu, pogratulował występu i porozmawiał z nim. Silva wspominał, że podziwiał twórczy futbol jego drużyn; po przenosinach do Manchesteru City w 2017 roku tłumaczył, że chciał uczyć się od Guardioli i nowych kolegów.
Za sezon 2018/19 otrzymał klubową nagrodę Etihad Player of the Season. W 2023 roku rozpoczął finał Ligi Mistrzów przeciwko Interowi w podstawowym składzie, a zwycięstwo 1:0 dało City pierwszy triumf w tych rozgrywkach i dopełniło potrójną koronę.
Jego gra opiera się na kontroli piłki, podaniach i utrzymywaniu posiadania, dzięki czemu potrafi dać partnerom czas na ustawienie się do ataku. Dostosowuje się do różnych ról, także do zadań defensywnych; Guardiola wykorzystywał go nawet jako lewego obrońcę przeciwko Arsenalowi.
Sam Silva mówił, że pod okiem Guardioli uczył się przede wszystkim rozumienia gry, cierpliwości, utrzymywania pozycji i wybierania właściwego momentu na działanie z partnerami.
W seniorskiej reprezentacji Portugalii zadebiutował w 2015 roku przeciwko Republice Zielonego Przylądka. Kontuzja odniesiona w ostatnim meczu sezonu z Monaco wykluczyła go z Euro 2016, a zwycięski finał kadry oglądał w hotelu podczas zgrupowania klubowego w Szwajcarii.
W finale pierwszej Ligi Narodów w 2019 roku podał do Gonçalo Guedesa przy jedynym golu przeciwko Holandii i został najlepszym piłkarzem turnieju. W 2025 roku ponownie zdobył to trofeum, rozpoczynając finał z Hiszpanią w podstawowym składzie i grając do 74. minuty.
7
z 360 możliwych
0
0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Portugalia | Mistrzostwa Świata | 4 | 103 | 0 | 0 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Manchester City | Liga Mistrzów | 8 | 551 | 1 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Portugalia | Eliminacje MŚ | 5 | 389 | 1 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Manchester City | Liga Mistrzów | 9 | 766 | 0 | 0 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Portugalia | Mistrzostwa Europy | 4 | 420 | 1 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Portugalia | Eliminacje ME | 9 | 678 | 3 | 4 |
| 2022/2023Premier League | Manchester City | Premier League | 2 | 99 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Manchester City | Premier League | 2 | 180 | 1 | 0 |





