Futbol to gra zespołowa, jednak o ile byłby uboższy bez wielkich indywidualności? W sobotnim finale Ligi Mistrzów będziemy mogli obejrzeć ich w 22 egzemplarzach. Który ze szkoleniowców dysponuje personalnie lepszym składem?
Victor Valdes – Edwin Van der Sar
Dla golkipera Manchesteru będzie to szczególne spotkanie, bynajmniej nie tylko dlatego, że to finał Ligi Mistrzów. Holender tym meczem pożegna się z wielką europejską piłką. Może to trochę wyświechtane powiedzenie, ale Van der Sar jest idealnym dowodem na to, że bramkarz jest jak markowe wino – im starszy, tym lepszy.
Victor Valdes (fot. as.com)
Jeśli chodzi o zalety holenderskiego bramkarza, na wyróżnienie zasługuje przede wszystkim refleks. Golkiper Manchesteru świetnie sobie radzi z obroną piłek sytuacyjnych. Ponadto mierzy aż 197 centymetrów, czym przyprawia o ból głowy swoich wszystkich, nawet najroślejszych, rywali z Peterem Crouchem na czele. Wzrost wykorzystuje nie tylko w walkach o górne piłki, ale także przy obronach mierzonych strzałów. Van der Sar potrafi wyciągnąć się jak struna, co sprawia, że posłanie idealnego strzału w okienko bramki strzeżonej przez Holendra, wcale nie oznacza wpisania się na listę strzelców.
Liga Mistrzów: 9 meczów (810 minut), trzy przepuszczone bramki, jedna żółta kartka
Victor Valdes to bramkarz niedoceniany. Przyklejono mu łatkę nieudacznika. Bramkarza, do którego strach podać piłkę. A nuż poda do rywala albo przejdzie mu ona po nodze. Dlatego niemal przed każdym sezonem w prasie wałkowany jest temat potencjalnych następców Valdesa. Czy słusznie?
Nie. Z pełną świadomością stwierdzam, że Hiszpan to bramkarz na miarę Barcelony. Nie jest to może najlepszy golkiper świata, ale stały bywalec absolutnej czołówki. Podobnie jak w przypadku swojego vis-a-vis dysponuje niesamowitą szybkością reakcji. Ponadto jest podręcznikowym przykładem tego, jak powinien ustawiać się bramkarz. W przeszłości miewał sporo problemów z grą nogami, ale wyciągnął wnioski z błędów i dziś jest jednym z lepszych bramkarzy na świecie, jeśli chodzi o ten element gry. Szczególnie widoczne to jest w wykopach, które wykonuje dokładnie co do centymetra, dzięki czemu są szybkim rozpoczęciem akcji, a nie piłkami bitymi na aferę.
Liga Mistrzów: 10 meczów (900 minut), 8 przepuszczonych bramek
Werdykt: Mimo gorszych statystyk to Van der Sar jest lepszym bramkarzem. Przede wszystkim jest o wiele bardziej doświadczony, a w takich meczach jak finał Ligi Mistrzów jest to często czynnik decydujący o dobrej interwencji.
Dani Alves – Fabio
Chociaż obsada prawej strony defensywy Manchesteru jest jedną z największych niewiadomych, angielscy żurnaliści są zgodni co do występu Fabio na tej pozycji. Defensor „Czerwonych Diabłów” mimo niezbyt imponujących warunków fizycznych całkiem nieźle radzi sobie w pojedynkach z roślejszymi rywalami. Wyróżnia się determinacją i agresją. Odbiór piłki nie sprawia mu problemów, jego atutem jest także gra w ofensywie. Po przeprowadzonym rajdzie nie zapomina wrócić pod własne pole karne.
Jednak to dopiero giermek przy Danim Alvesu, który jest klasą samą w sobie. Nie bez kozery jest przecież zaliczany do grona najlepszych prawych defensorów świata. Główną zaletą Brazylijczyka jest… ofensywa. 28-latek do perfekcji opanował podłączanie się do akcji, a prostopadłe podanie od Xaviego na wbiegającego Alvesa stało się już firmową akcją Barcelony. Ponadto dysponuje piekielnym uderzeniem z dystansu, które może się przydać przy rzutach wolnych z dalszych odległości. Jego jedynym mankamentem są dośrodkowania, nad którymi cały czas pracuje, dzięki czemu z meczu na mecz wyglądają one coraz lepiej. Defensywa? Tutaj również nie ma się czego wstydzić. Niezwykła agresja, nieustępliwość, ślizg w tempo – to charakteryzuje Alvesa. Ponadto warto pochwalić jego wytrzymałość, gdyż bieganie wzdłuż boiska na pełnej szybkości przez całe 90 minut nie jest dla niego żadnym problemem.
Liga Mistrzów: 11 meczów (990 minut), dwie bramki, jedna żółta kartka
Werdykt: Daj Boże, żeby Fabio w przyszłości osiągnął poziom podobny do swojego rodaka. Alves deklasuje swojego rywala.
Carles Puyol – Nemanja Vidić
Serca swoich drużyn. W tym sezonie Puyol jest w nie najlepszej dyspozycji fizycznej. Hiszpan opuścił sporo meczów, a spotkania z Realem rozgrywał mimo kontuzji. Odbiło się to na jego zdrowiu, dlatego forma mistrza świata będzie jedną wielką zagadką. Mimo to możemy być pewni gry na sto procent możliwości. Puyol nie zwykł odstawiać nogi, szczególnie kiedy gra toczy się o wysoką stawkę. Jest w stanie odebrać piłkę, będąc nawet na straconej pozycji. Jego atutem jest również gra w powietrzu.
Liga Mistrzów: 7 meczów (629 minut), jedna żółta kartka
Vidić? Skała. Miniony sezon był jednym z najlepszych w jego karierze. Nie bez powodu został uhonorowany mianem najlepszego gracza Barclays Premier League przez tytularnego sponsora rozgrywek. W tym roku ustanowił także swój indywidualny rekord, wpisując się na listę strzelców aż pięć razy. Jeśli chodzi o jego umiejętności, jest niemal nie do przejścia. Przegrany pojedynek główkowy w jego wykonaniu to gatunek powoli wymierający. Wprowadza spokój w poczynania całego bloku defensywnego. Zapora nie do przejścia.
Liga Mistrzów: 8 meczów (720 minut), jedna żółta kartka
Werdykt: Vidić to w tym momencie jeden z najlepszych defensorów świata, Puyol zaś zaczyna powoli oddawać pałeczkę swoim następcom. Ponadto ten sezon w wykonaniu kapitana Barcelony nie należy do najlepszych. Dlatego punkt po stronie Manchesteru.
Gerard Pique – Rio Ferdinand
Obaj zaliczają nieco słabszy sezon, mimo to nadal pozostają ważnymi ogniwami swoich zespołów. Hiszpan stanowi gwarancję spokoju linii defensywnej Katalończyków. Jego atuty to świetny odbiór piłki, a także imponujące warunki fizyczne, dzięki czemu pojedynki główkowe nie stanowią dla niego problemu. Jest pierwszym rozgrywającym zespołu, często wyprowadza ataki Barcelony, i – co ważne – robi to precyzyjnie. Jest także stałym bywalcem pola karnego rywali, a jego wzrost w połączeniu ze sprytem czyni go dosyć bramkostrzelnym obrońcą.
Liga Mistrzów: 11 meczów (877 minut), jedna bramka, trzy żółte kartki
Park Ji Sung (fot. Skysports.com)
Ferdinand dysponuje podobnymi walorami co jego rywal. Legendy mówią, że kiedyś nie zdążył z interwencją. Podobno także przegrał drybling z rywalem, a we własnym polu karnym zachował się jak fajtłapa. Ale legendom nie warto wierzyć, prawda?
Liga Mistrzów: 6 meczów (500 minut)
Werdykt: Ferdinand. Obrońcę rozlicza się z zadań defensywnych, a tutaj reprezentant Anglii nie daje szans swojemu rywalowi.
Adriano – Patrice Evra
Jeśli chodzi o drużynę Barcelony, największą niewiadomą jest pozycja lewego obrońcy. Nie wiadomo, w jakiej dyspozycji jest Abidal, Maxwell nie spisuje się ostatnio najlepiej, dlatego najbardziej prawdopodobny wydaje się wariant z Adriano. A ten udowodnił już parę razy, że jest bardzo solidnym obrońcą. Trudno dopatrzyć się u niego mankamentów, jeśli chodzi o defensywę. Również w ofensywie radzi sobie całkiem nieźle. Nie boi się trudnych decyzji, nie ucieka się do podań do najbliższego partnera.
Liga Mistrzów: 6 meczów (423 minuty)
To jednak mimo wszystko jeszcze nie ta klasa co Evra. Francuz do perfekcji opanował rajdy lewą stroną, co jest dużą siłą „Czerwonych Diabłów”. Zapędzając się pod pole karne przeciwnika, nie zapomina o defensywie. Jego wielkim atutem jest przygotowanie motoryczno-szybkościowe. Niemal nigdy nie spóźnia się z interwencjami. Wślizg na pełnej szybkości także nie stanowi dla niego problemu. Klasa światowa.
Liga Mistrzów: 9 meczów (741 minut), jedna żółta kartka
Werdykt: Evra. Obecnie jeden z najlepszych lewych defensorów świata.
Sergio Busquets – Michael Carrick
Pierwszy z nich wzbudza ostatnio spore kontrowersje ze względu na boiskowy teatr i ostentacyjne przeżywanie interwencji rywali, abstrahując czy czystych, czy nie. Niemniej jednak umiejętności piłkarskich nie można mu odmówić. Wygryzł z Barcelony Yaya Toure, a to coś znaczy. Pajęcze nogi Hiszpana sprawiają, że świetnie poczyna sobie w odbiorze piłki. Dobrze radzi sobie w powietrzu, wprowadza spokój w środku pola. Nieco słaby w ataku, ale chyba nie od tego są defensywni pomocnicy?
Liga Mistrzów: 11 meczów (990 minut), jedna bramka samobójcza, jedna żółta kartka
Bardziej doświadczony od Busquetsa, mimo to musi ustąpić młodemu Hiszpanowi. Znacznie słabiej wykonuje zadania defensywne. Wszystko ma jednak swoje dobre strony. Dysponuje precyzyjnym podaniem na wolne pole i atomowym strzałem. Potrafi znaleźć się przed polem karnym rywala i pokonać go strzałem z dystansu albo zainicjować akcję całej drużyny. Dobry, ale bez fajerwerków.
Liga Mistrzów: 10 meczów (900 minut)
Werdykt: Busquets. Szkoda tylko, że jeden z najlepszych defensywnych pomocników świata jest niespełnionym aktorem, co często widzimy na boisku.
Xavi – Ryan Giggs
Leo Messi, David Villa (fot. article.wn.com)
Xavi? Nie da się w kilku słowach opisać geniuszu tego piłkarza. W Barcelonie od zawsze, jednak jego prawdziwe oblicze poznaliśmy stosunkowo niedawno. Mistrz podania. Górą, dołem, krótko, daleko – wybierz, co chcesz, dostaniesz wprost do nogi. Niesamowity przegląd pola. Czym charakteryzują się wielcy pomocnicy? Tym, że umieją dostrzec nawet najmniejszy ruch partnera. Kim w takim razie jest Xavi, który umie przeczytać zamiary kolegów z drużyny?
Liga Mistrzów: 11 meczów (863 minut), dwie bramki
Giggs – wielki, perfekcyjny, idealny, doskonały… 37-latek. Motoryką zawstydza niejednego 20-latka. Kiedyś imponował szybkością, dryblingiem, dynamiką. Teraz również! Kompletnie nie widać po nim upływającego czasu. Ostatnio wystawiany na środku boiska. Wariant ten sprawdza się znakomicie. Często posyła do kolegów prostopadłe piłki, włącza się także do akcji prawą flanką. Mocny punkt swojego zespołu. Kolegów co chwila obdarza decydującymi podaniami.
Liga Mistrzów: 7 meczów (468 minut), jedna bramka, jedna żółta kartka
Werdykt: Nawet fenomen Giggsa nie jest w stanie konkurować z Xavim. Jan Kochanowski światowego futbolu.
Andres Iniesta – Park Ji Sung
Futbolowy esteta. Iniesta to postać wyjątkowa, niezwykle ciekawa. Każde jego dotknięcie piłki okraszone jest niesamowitym szacunkiem dla futbolówki, pieczołowitością. Prostopadłymi podaniami dorównuje Xaviemu, znacznie lepiej radzi sobie w grze jeden na jeden. Sprawia przeciwnikom dużo kłopotów, wbiegając z piłką w pole karne. Kapitalny przegląd pola, umiejętność brania odpowiedzialności za wynik na swoje barki.
Liga Mistrzów: 9 meczów (807 minut), jedna bramka, trzy żółte kartki
Koreańczyk z kolei wielkim piłkarzem nie jest i nigdy nie będzie. Mimo to bez niego drużyna wygląda znacznie gorzej. Ma jedną bardzo charakterystyczną cechę – umie się znaleźć tam, gdzie piłka. Poza tym zawodnik bardzo solidny. Dobry drybling, dobry strzał, dobre podanie. Dobry piłkarz! No właśnie, dobry.
Liga Mistrzów: 8 meczów (640 minut), jedna bramka
Werdykt: Jeśli ktoś miałby w pojedynkę rozstrzygnąć losy sobotniego finału, to tylko Iniesta. Kilka razy to już udowodnił, chociażby przed dwoma laty w pamiętnym półfinale Ligi Mistrzów, pokonując Chelsea.
Pedro – Antonio Valencia
Leo Messi (fot. Tuttosport.com)
Przed rokiem każdy zachwycał się progresem, jaki wykonał Pedro. Teraz nieco spuścił z tonu, mimo to nawet gdy jest niewidoczny, potrafi się przebudzić i zabłysnąć akcją obligującą do oklasków. Szybki, dynamiczny, obdarzony niezłym dryblingiem. Umie wejść z piłką w pole karne i posłać precyzyjny strzał. Jego mankamentem są słabe dośrodkowania, ale… ten element gry jest nieprzewidziany w taktyce Barcelony.
Liga Mistrzów: 11 meczów (680 minut), cztery bramki, jedna żółta kartka
Kiedy na początku sezonu odniósł kontuzję, nikt nawet nie myślał, że zregeneruje siły na finał Ligi Mistrzów. Tymczasem Valencia nie tylko wrócił do dobrej dyspozycji fizycznej, ale też szybko odnalazł się w grze. Bryluje zupełnie jak przed kontuzją. Niesamowite. Jego zaletą jest przede wszystkim nieprzewidywalność. Balans ciałem, dynamiczny zryw i celne dośrodkowanie – to jego akcja firmowa.
Liga Mistrzów: 6 meczów (377 minut), jedna bramka
Werdykt: Valencia. Zarówno jeden, jak i drugi, kiedy mają swój dzień, potrafią samemu wygrać mecz. Częściej zdarza się to jednak Valencii, dlatego szala zwycięstwa po jego stronie.
David Villa – Javier Hernandez
Villa, od kiedy przyszedł na Camp Nou, znacznie ewoluował. Musiał pogodzić się z rolą skrzydłowego, ale przystosowanie do nowej pozycji nie trwało zbyt długo. Szybko pojął, na czym polega bieganie przy linii bocznej boiska. Lubuje się w zejściach do środka pola, grze na granicy spalonego, wyjściach do prostopadłych piłek. Jednak jego największą zaletą jest wykończenie akcji. Z zimną krwią potrafi wykorzystać niemal każdą sytuację.
Liga Mistrzów: 11 meczów (857 minut), trzy bramki
Javier Hernandez to jego kopia, tyle że młodsza i – co ważne – niedoświadczona. Przypominacie sobie, ile sytuacji zmarnował w meczu z Schalke? A ile z nich wykorzystałby Owen? Pewnie wszystkie, gdyby tylko do nich doszedł, co wydaje się wątpliwe. I właśnie to jest dużym plusem w grze młodego Meksykanina. Potrafi dojść do sytuacji, ale kłopoty zaczynają się, gdy już stanie oko w oko z bramkarzem. Gorąca głowa? Słaby strzał? Jestem pewien, że skuteczność przyjdzie razem z wiekiem.
Liga Mistrzów: 8 meczów (460 minut), cztery bramki, jedna żółta kartka
Werdykt: Villa. Chociaż to, że wkrótce to napastnik Manchesteru będzie patrzył z góry na swojego rywala, jest tylko kwestią czasu.
Leo Messi – Wayne Rooney
Giganci. Futbolowi arcymistrzowie. Geniusze. Mistrzowie swojego fachu. Mógłbym tak bez końca. Gdyby wyliczyć wszystkie umiejętności obu dżentelmenów, serwery iGola przeciążyłyby się bezpowrotnie, bynajmniej nie dlatego, że są słabe. Mimo iż to dwa inne typy piłkarzy, obaj zasługują na najwyższe laury.
Leo Messi – bez wątpienia najlepszy drybler świata. Jest na tyle nieszablonowym zawodnikiem, że nie ogranicza się tylko do dryblingów na skrzydłach, ale przede wszystkim przed i w polu karnym rywali. Jak wyliczyli statystycy Castrola, w tej edycji Ligi Mistrzów próbował aż 115 pojedynków z przeciwnikami, zwycięsko wyszedł z 60% z nich. To pokazuje, jak fenomenalnym jest zawodnikiem. Potrafi wszystko. Samemu stworzyć sobie okazję, precyzyjnie uderzyć, znaleźć się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. Niezwykle ambitny, zadziorny. Umie dostrzec lepiej ustawionych kolegów. Nic dodać nic ująć, uosobienie piłkarskiego bóstwa.
Liga Mistrzów: 12 meczów (956 minut), jedenaście bramek
Rooney co prawda kryzys formy ma już dawno za sobą, ale, obiektywnie rzecz biorąc, nie jest aż tak wielkim zawodnikiem jak Messi. Owszem, w kilku elementach gry przewyższa Argentyńczyka. To przede wszystkim strzał. Anglik dysponuje piekielnie mocnym uderzeniem. To także gra ciałem. Warto zauważyć, jak bardzo ewoluował ten zawodnik. Niegdyś był egzekutorem, snajperem czyhającym na okazje. Dziś jest kreatorem gry, częściej można go spotkać w środku pola, aniżeli w polu karnym.
Liga Mistrzów: 8 meczów (713 minut), trzy bramki
Werdykt: Maradona, Pele, Di Stefano – oni mogliby się równać z Messim. Z całym szacunkiem dla Rooneya, bo to naprawdę wielki piłkarz.
Wynik: 6:5. Indywidualnie przeważa Barcelona, a jak będzie w sobotę na Wembley? Tam zadecydują umiejętności całej drużyny.
Futbol to gra zespołowa, jednak o ile byłby uboższy bez wielkich indywidualności? W sobotnim finale Ligi Mistrzów będziemy mogli obejrzeć ich w 22 egzemplarzach. Który ze szkoleniowców dysponuje personalnie lepszym składem?
Victor Valdes – Edwin Van der Sar
Dla golkipera Manchesteru będzie to szczególne spotkanie, bynajmniej nie tylko dlatego, że to finał Ligi Mistrzów. Holender tym meczem pożegna się z wielką europejską piłką. Może to trochę wyświechtane powiedzenie, ale Van der Sar jest idealnym dowodem na to, że bramkarz jest jak markowe wino – im starszy, tym lepszy.
Victor Valdes (fot. as.com)
Jeśli chodzi o zalety holenderskiego bramkarza, na wyróżnienie zasługuje przede wszystkim refleks. Golkiper Manchesteru świetnie sobie radzi z obroną piłek sytuacyjnych. Ponadto mierzy aż 197 centymetrów, czym przyprawia o ból głowy swoich wszystkich, nawet najroślejszych, rywali z Peterem Crouchem na czele. Wzrost wykorzystuje nie tylko w walkach o górne piłki, ale także przy obronach mierzonych strzałów. Van der Sar potrafi wyciągnąć się jak struna, co sprawia, że posłanie idealnego strzału w okienko bramki strzeżonej przez Holendra, wcale nie oznacza wpisania się na listę strzelców.
Liga Mistrzów: 9 meczów (810 minut), trzy przepuszczone bramki, jedna żółta kartka
Victor Valdes to bramkarz niedoceniany. Przyklejono mu łatkę nieudacznika. Bramkarza, do którego strach podać piłkę. A nuż poda do rywala albo przejdzie mu ona po nodze. Dlatego niemal przed każdym sezonem w prasie wałkowany jest temat potencjalnych następców Valdesa. Czy słusznie?
Nie. Z pełną świadomością stwierdzam, że Hiszpan to bramkarz na miarę Barcelony. Nie jest to może najlepszy golkiper świata, ale stały bywalec absolutnej czołówki. Podobnie jak w przypadku swojego vis-a-vis dysponuje niesamowitą szybkością reakcji. Ponadto jest podręcznikowym przykładem tego, jak powinien ustawiać się bramkarz. W przeszłości miewał sporo problemów z grą nogami, ale wyciągnął wnioski z błędów i dziś jest jednym z lepszych bramkarzy na świecie, jeśli chodzi o ten element gry. Szczególnie widoczne to jest w wykopach, które wykonuje dokładnie co do centymetra, dzięki czemu są szybkim rozpoczęciem akcji, a nie piłkami bitymi na aferę.
Liga Mistrzów: 10 meczów (900 minut), 8 przepuszczonych bramek
Werdykt: Mimo gorszych statystyk to Van der Sar jest lepszym bramkarzem. Przede wszystkim jest o wiele bardziej doświadczony, a w takich meczach jak finał Ligi Mistrzów jest to często czynnik decydujący o dobrej interwencji.
Dani Alves – Fabio
Chociaż obsada prawej strony defensywy Manchesteru jest jedną z największych niewiadomych, angielscy żurnaliści są zgodni co do występu Fabio na tej pozycji. Defensor „Czerwonych Diabłów” mimo niezbyt imponujących warunków fizycznych całkiem nieźle radzi sobie w pojedynkach z roślejszymi rywalami. Wyróżnia się determinacją i agresją. Odbiór piłki nie sprawia mu problemów, jego atutem jest także gra w ofensywie. Po przeprowadzonym rajdzie nie zapomina wrócić pod własne pole karne.
Liga Mistrzów: 6 meczów (375 minut)
Rio Ferdinand (fot. skysports.com)
Jednak to dopiero giermek przy Danim Alvesu, który jest klasą samą w sobie. Nie bez kozery jest przecież zaliczany do grona najlepszych prawych defensorów świata. Główną zaletą Brazylijczyka jest… ofensywa. 28-latek do perfekcji opanował podłączanie się do akcji, a prostopadłe podanie od Xaviego na wbiegającego Alvesa stało się już firmową akcją Barcelony. Ponadto dysponuje piekielnym uderzeniem z dystansu, które może się przydać przy rzutach wolnych z dalszych odległości. Jego jedynym mankamentem są dośrodkowania, nad którymi cały czas pracuje, dzięki czemu z meczu na mecz wyglądają one coraz lepiej. Defensywa? Tutaj również nie ma się czego wstydzić. Niezwykła agresja, nieustępliwość, ślizg w tempo – to charakteryzuje Alvesa. Ponadto warto pochwalić jego wytrzymałość, gdyż bieganie wzdłuż boiska na pełnej szybkości przez całe 90 minut nie jest dla niego żadnym problemem.
Liga Mistrzów: 11 meczów (990 minut), dwie bramki, jedna żółta kartka
Werdykt: Daj Boże, żeby Fabio w przyszłości osiągnął poziom podobny do swojego rodaka. Alves deklasuje swojego rywala.
Carles Puyol – Nemanja Vidić
Serca swoich drużyn. W tym sezonie Puyol jest w nie najlepszej dyspozycji fizycznej. Hiszpan opuścił sporo meczów, a spotkania z Realem rozgrywał mimo kontuzji. Odbiło się to na jego zdrowiu, dlatego forma mistrza świata będzie jedną wielką zagadką. Mimo to możemy być pewni gry na sto procent możliwości. Puyol nie zwykł odstawiać nogi, szczególnie kiedy gra toczy się o wysoką stawkę. Jest w stanie odebrać piłkę, będąc nawet na straconej pozycji. Jego atutem jest również gra w powietrzu.
Liga Mistrzów: 7 meczów (629 minut), jedna żółta kartka
Vidić? Skała. Miniony sezon był jednym z najlepszych w jego karierze. Nie bez powodu został uhonorowany mianem najlepszego gracza Barclays Premier League przez tytularnego sponsora rozgrywek. W tym roku ustanowił także swój indywidualny rekord, wpisując się na listę strzelców aż pięć razy. Jeśli chodzi o jego umiejętności, jest niemal nie do przejścia. Przegrany pojedynek główkowy w jego wykonaniu to gatunek powoli wymierający. Wprowadza spokój w poczynania całego bloku defensywnego. Zapora nie do przejścia.
Liga Mistrzów: 8 meczów (720 minut), jedna żółta kartka
Werdykt: Vidić to w tym momencie jeden z najlepszych defensorów świata, Puyol zaś zaczyna powoli oddawać pałeczkę swoim następcom. Ponadto ten sezon w wykonaniu kapitana Barcelony nie należy do najlepszych. Dlatego punkt po stronie Manchesteru.
Gerard Pique – Rio Ferdinand
Obaj zaliczają nieco słabszy sezon, mimo to nadal pozostają ważnymi ogniwami swoich zespołów. Hiszpan stanowi gwarancję spokoju linii defensywnej Katalończyków. Jego atuty to świetny odbiór piłki, a także imponujące warunki fizyczne, dzięki czemu pojedynki główkowe nie stanowią dla niego problemu. Jest pierwszym rozgrywającym zespołu, często wyprowadza ataki Barcelony, i – co ważne – robi to precyzyjnie. Jest także stałym bywalcem pola karnego rywali, a jego wzrost w połączeniu ze sprytem czyni go dosyć bramkostrzelnym obrońcą.
Liga Mistrzów: 11 meczów (877 minut), jedna bramka, trzy żółte kartki
Park Ji Sung (fot. Skysports.com)
Ferdinand dysponuje podobnymi walorami co jego rywal. Legendy mówią, że kiedyś nie zdążył z interwencją. Podobno także przegrał drybling z rywalem, a we własnym polu karnym zachował się jak fajtłapa. Ale legendom nie warto wierzyć, prawda?
Liga Mistrzów: 6 meczów (500 minut)
Werdykt: Ferdinand. Obrońcę rozlicza się z zadań defensywnych, a tutaj reprezentant Anglii nie daje szans swojemu rywalowi.
Adriano – Patrice Evra
Jeśli chodzi o drużynę Barcelony, największą niewiadomą jest pozycja lewego obrońcy. Nie wiadomo, w jakiej dyspozycji jest Abidal, Maxwell nie spisuje się ostatnio najlepiej, dlatego najbardziej prawdopodobny wydaje się wariant z Adriano. A ten udowodnił już parę razy, że jest bardzo solidnym obrońcą. Trudno dopatrzyć się u niego mankamentów, jeśli chodzi o defensywę. Również w ofensywie radzi sobie całkiem nieźle. Nie boi się trudnych decyzji, nie ucieka się do podań do najbliższego partnera.
Liga Mistrzów: 6 meczów (423 minuty)
To jednak mimo wszystko jeszcze nie ta klasa co Evra. Francuz do perfekcji opanował rajdy lewą stroną, co jest dużą siłą „Czerwonych Diabłów”. Zapędzając się pod pole karne przeciwnika, nie zapomina o defensywie. Jego wielkim atutem jest przygotowanie motoryczno-szybkościowe. Niemal nigdy nie spóźnia się z interwencjami. Wślizg na pełnej szybkości także nie stanowi dla niego problemu. Klasa światowa.
Liga Mistrzów: 9 meczów (741 minut), jedna żółta kartka
Werdykt: Evra. Obecnie jeden z najlepszych lewych defensorów świata.
Sergio Busquets – Michael Carrick
Pierwszy z nich wzbudza ostatnio spore kontrowersje ze względu na boiskowy teatr i ostentacyjne przeżywanie interwencji rywali, abstrahując czy czystych, czy nie. Niemniej jednak umiejętności piłkarskich nie można mu odmówić. Wygryzł z Barcelony Yaya Toure, a to coś znaczy. Pajęcze nogi Hiszpana sprawiają, że świetnie poczyna sobie w odbiorze piłki. Dobrze radzi sobie w powietrzu, wprowadza spokój w środku pola. Nieco słaby w ataku, ale chyba nie od tego są defensywni pomocnicy?
Liga Mistrzów: 11 meczów (990 minut), jedna bramka samobójcza, jedna żółta kartka
Bardziej doświadczony od Busquetsa, mimo to musi ustąpić młodemu Hiszpanowi. Znacznie słabiej wykonuje zadania defensywne. Wszystko ma jednak swoje dobre strony. Dysponuje precyzyjnym podaniem na wolne pole i atomowym strzałem. Potrafi znaleźć się przed polem karnym rywala i pokonać go strzałem z dystansu albo zainicjować akcję całej drużyny. Dobry, ale bez fajerwerków.
Liga Mistrzów: 10 meczów (900 minut)
Werdykt: Busquets. Szkoda tylko, że jeden z najlepszych defensywnych pomocników świata jest niespełnionym aktorem, co często widzimy na boisku.
Xavi – Ryan Giggs
Leo Messi, David Villa (fot. article.wn.com)
Xavi? Nie da się w kilku słowach opisać geniuszu tego piłkarza. W Barcelonie od zawsze, jednak jego prawdziwe oblicze poznaliśmy stosunkowo niedawno. Mistrz podania. Górą, dołem, krótko, daleko – wybierz, co chcesz, dostaniesz wprost do nogi. Niesamowity przegląd pola. Czym charakteryzują się wielcy pomocnicy? Tym, że umieją dostrzec nawet najmniejszy ruch partnera. Kim w takim razie jest Xavi, który umie przeczytać zamiary kolegów z drużyny?
Liga Mistrzów: 11 meczów (863 minut), dwie bramki
Giggs – wielki, perfekcyjny, idealny, doskonały… 37-latek. Motoryką zawstydza niejednego 20-latka. Kiedyś imponował szybkością, dryblingiem, dynamiką. Teraz również! Kompletnie nie widać po nim upływającego czasu. Ostatnio wystawiany na środku boiska. Wariant ten sprawdza się znakomicie. Często posyła do kolegów prostopadłe piłki, włącza się także do akcji prawą flanką. Mocny punkt swojego zespołu. Kolegów co chwila obdarza decydującymi podaniami.
Liga Mistrzów: 7 meczów (468 minut), jedna bramka, jedna żółta kartka
Werdykt: Nawet fenomen Giggsa nie jest w stanie konkurować z Xavim. Jan Kochanowski światowego futbolu.
Andres Iniesta – Park Ji Sung
Futbolowy esteta. Iniesta to postać wyjątkowa, niezwykle ciekawa. Każde jego dotknięcie piłki okraszone jest niesamowitym szacunkiem dla futbolówki, pieczołowitością. Prostopadłymi podaniami dorównuje Xaviemu, znacznie lepiej radzi sobie w grze jeden na jeden. Sprawia przeciwnikom dużo kłopotów, wbiegając z piłką w pole karne. Kapitalny przegląd pola, umiejętność brania odpowiedzialności za wynik na swoje barki.
Liga Mistrzów: 9 meczów (807 minut), jedna bramka, trzy żółte kartki
Koreańczyk z kolei wielkim piłkarzem nie jest i nigdy nie będzie. Mimo to bez niego drużyna wygląda znacznie gorzej. Ma jedną bardzo charakterystyczną cechę – umie się znaleźć tam, gdzie piłka. Poza tym zawodnik bardzo solidny. Dobry drybling, dobry strzał, dobre podanie. Dobry piłkarz! No właśnie, dobry.
Liga Mistrzów: 8 meczów (640 minut), jedna bramka
Werdykt: Jeśli ktoś miałby w pojedynkę rozstrzygnąć losy sobotniego finału, to tylko Iniesta. Kilka razy to już udowodnił, chociażby przed dwoma laty w pamiętnym półfinale Ligi Mistrzów, pokonując Chelsea.
Pedro – Antonio Valencia
Leo Messi (fot. Tuttosport.com)
Przed rokiem każdy zachwycał się progresem, jaki wykonał Pedro. Teraz nieco spuścił z tonu, mimo to nawet gdy jest niewidoczny, potrafi się przebudzić i zabłysnąć akcją obligującą do oklasków. Szybki, dynamiczny, obdarzony niezłym dryblingiem. Umie wejść z piłką w pole karne i posłać precyzyjny strzał. Jego mankamentem są słabe dośrodkowania, ale… ten element gry jest nieprzewidziany w taktyce Barcelony.
Liga Mistrzów: 11 meczów (680 minut), cztery bramki, jedna żółta kartka
Kiedy na początku sezonu odniósł kontuzję, nikt nawet nie myślał, że zregeneruje siły na finał Ligi Mistrzów. Tymczasem Valencia nie tylko wrócił do dobrej dyspozycji fizycznej, ale też szybko odnalazł się w grze. Bryluje zupełnie jak przed kontuzją. Niesamowite. Jego zaletą jest przede wszystkim nieprzewidywalność. Balans ciałem, dynamiczny zryw i celne dośrodkowanie – to jego akcja firmowa.
Liga Mistrzów: 6 meczów (377 minut), jedna bramka
Werdykt: Valencia. Zarówno jeden, jak i drugi, kiedy mają swój dzień, potrafią samemu wygrać mecz. Częściej zdarza się to jednak Valencii, dlatego szala zwycięstwa po jego stronie.
David Villa – Javier Hernandez
Villa, od kiedy przyszedł na Camp Nou, znacznie ewoluował. Musiał pogodzić się z rolą skrzydłowego, ale przystosowanie do nowej pozycji nie trwało zbyt długo. Szybko pojął, na czym polega bieganie przy linii bocznej boiska. Lubuje się w zejściach do środka pola, grze na granicy spalonego, wyjściach do prostopadłych piłek. Jednak jego największą zaletą jest wykończenie akcji. Z zimną krwią potrafi wykorzystać niemal każdą sytuację.
Liga Mistrzów: 11 meczów (857 minut), trzy bramki
Javier Hernandez to jego kopia, tyle że młodsza i – co ważne – niedoświadczona. Przypominacie sobie, ile sytuacji zmarnował w meczu z Schalke? A ile z nich wykorzystałby Owen? Pewnie wszystkie, gdyby tylko do nich doszedł, co wydaje się wątpliwe. I właśnie to jest dużym plusem w grze młodego Meksykanina. Potrafi dojść do sytuacji, ale kłopoty zaczynają się, gdy już stanie oko w oko z bramkarzem. Gorąca głowa? Słaby strzał? Jestem pewien, że skuteczność przyjdzie razem z wiekiem.
Liga Mistrzów: 8 meczów (460 minut), cztery bramki, jedna żółta kartka
Werdykt: Villa. Chociaż to, że wkrótce to napastnik Manchesteru będzie patrzył z góry na swojego rywala, jest tylko kwestią czasu.
Leo Messi – Wayne Rooney
Giganci. Futbolowi arcymistrzowie. Geniusze. Mistrzowie swojego fachu. Mógłbym tak bez końca. Gdyby wyliczyć wszystkie umiejętności obu dżentelmenów, serwery iGola przeciążyłyby się bezpowrotnie, bynajmniej nie dlatego, że są słabe. Mimo iż to dwa inne typy piłkarzy, obaj zasługują na najwyższe laury.
Leo Messi – bez wątpienia najlepszy drybler świata. Jest na tyle nieszablonowym zawodnikiem, że nie ogranicza się tylko do dryblingów na skrzydłach, ale przede wszystkim przed i w polu karnym rywali. Jak wyliczyli statystycy Castrola, w tej edycji Ligi Mistrzów próbował aż 115 pojedynków z przeciwnikami, zwycięsko wyszedł z 60% z nich. To pokazuje, jak fenomenalnym jest zawodnikiem. Potrafi wszystko. Samemu stworzyć sobie okazję, precyzyjnie uderzyć, znaleźć się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. Niezwykle ambitny, zadziorny. Umie dostrzec lepiej ustawionych kolegów. Nic dodać nic ująć, uosobienie piłkarskiego bóstwa.
Liga Mistrzów: 12 meczów (956 minut), jedenaście bramek
Rooney co prawda kryzys formy ma już dawno za sobą, ale, obiektywnie rzecz biorąc, nie jest aż tak wielkim zawodnikiem jak Messi. Owszem, w kilku elementach gry przewyższa Argentyńczyka. To przede wszystkim strzał. Anglik dysponuje piekielnie mocnym uderzeniem. To także gra ciałem. Warto zauważyć, jak bardzo ewoluował ten zawodnik. Niegdyś był egzekutorem, snajperem czyhającym na okazje. Dziś jest kreatorem gry, częściej można go spotkać w środku pola, aniżeli w polu karnym.
Liga Mistrzów: 8 meczów (713 minut), trzy bramki
Werdykt: Maradona, Pele, Di Stefano – oni mogliby się równać z Messim. Z całym szacunkiem dla Rooneya, bo to naprawdę wielki piłkarz.
Wynik: 6:5. Indywidualnie przeważa Barcelona, a jak będzie w sobotę na Wembley? Tam zadecydują umiejętności całej drużyny.
Komentarze14
~
~mario
hahahaha !! Nie wiem kto to robił ale nie pykło mu
coś od kiedy Puyol jest słabszy od Vidicia ? albo
Pique od Ferdinanda ? z szacunkiem ale Messi i Rooney
to powinien być remis ! ;]
~
~borubarson
środkowych obrońców dałbym na remis. Puyol sporo
sezonu nie grał ale nawet jak wrócił po kontuzji
to był praktycznie nie do przejścia. środek pola
to sie zgadzam barca ma obecnie najlepszych
środkowych pomocników Xaviego i Inieste bo busqets
mimo dobrego odbioru aktorzy i często źle podaje
gdyby pewnie nie był młody i nie był hiszpanem to
dalej grałby tu Yaya. Pedro i Villa są bez formy od
marca. Autor mówi że Hernandez zmarnował sporo
akcji ale to i tak pewnie o 100% mniej niz Villa o
ile nie więcej więc tutaj bym stawiał na
meksykanina jeśli oczywiście Villa dalej będzie
tak słabo grał. Messi i Rooney obaj to gracze
światowego formatu choć Rooney długo odbudowywał
formę ale i tak kilka meczyków ManU wygrał. Messi
jak to messi ponad 30 goli w lidze i 11 w LM mówi
same za siebie. Klasą mu dorównuje jedyne Ronaldo.
~
~7u6k
robił to kibic ManU, zmieniłbym PIQUE- Ferdinand,
Puyol przegrywa tylko z Vidicem bo mało grał w tym
sezonie–> ale jak grał to czapki z głów.
Najlepszy obrońca świata obecnie
~
~Szakal96
Ja bym dał 6:5 dla Manchesteru zamieniłbym Ville z
Hernandezem on prezentuje sie w tym sezonie świetnie
w porownaniu z Villa ktory ma problem ze strzeleniem
bramki
~
~zuszek
zle to porownujesz . jak mozan porownywac
Xaviego do gigsa ??? i zarowno moza by bylo
porownac ville do rooneya gdzie rooney by wygral a
messi wygralby z hernandezem tak wiec by bylo 6:5
dal United .
~
~kulka;D
brakuje naniego;)
~
~jmjgp
villa lepszy niż chicharito? alves deklasuje fabio?
Ja jestem kibicem united ale takie cuda niestworzone
tu nawypisywali że ch*j by strzelił
~
~Piter99
Naprawdę chyba ten Jakub Białek pisał to po
alkoholu! Valdes-Van der Sar to się zgodzę i tak
samo Alves-Fabio.Ale od kiedy Vidić jest lepszy od
Puyola? Ja dał bym na remis ale tylko ze względu na
to że Puyol mało grał. Pique-Ferdinand.Jednak tu
to raczej Pique jest lepszy.Strzela dużo goli,
nieźle radzi sobie w defensywie…A Ferdinand powoli
się zaczyna starzeć i w tym sezonie za dobrze nie
grał.A wystawienie Adriano na lewą to
głupota.Przecież Abidal jest już gotów zagrać 90
minut i tutaj jeśli byłby Abidal-Evra to dałbym na
remis.W pomocy jest OK. I teraz atak: Valencia lepszy
niż Pedro?!Niezły żart.Tutaj postawiłbym na Pedro
bez najmniejszego wahania.Villa-Hernandez.Dałbym na
remis bo Villa nie umie wykorzystywać akcji sam na
sam ale w sumie u Hernandeza jest ten sam
problem.Obaj są stylem podobni.Messi-Rooney.Wiadomo
że Messi!mario pisze że powinien być remis.Chyba
cię synek główka boli!Rooney taki jak Messi…Daj
taki tekścik do wtf-itaktegonieogarniesz;)Barca ma
niezaprzeczalnie silniejszy zespół niż ManU.VISCA
EL BARCA!!!
~
~Under
Vidic deklasuje Puyola – ten ma problemy zdrowotne,
nie grał dużo, a Vidic to klasa światowa –
pooglądajcie mecze a nie skróty ;) Ferdinand także
lepszy od Pique który w tym sezonie gra gorzej niż
rok temu. Abidal nie jest lepszy od Evry a Pedro nie
jest lepszy od Valenci – w obu przypadkach zgadzam
się z autorem. Jedyne kontrowersje to dla mnie brak
Naniego w składzie United(a jest równie dobry co
Iniesta – może minimalnie gorszy, ale powinien być
remis) i przewaga Villi nad Hernandezem – w gorszej
lidze strzelił mniej bramek a jest piłkarzem o
wiele bardziej doświadczonym. Mówimy oczywiście o
tym sezonie który dla Villi jest bardzo słaby a nie
o całokształcie – bo Hiszpan jest bardzo dobry.
Piter99, cóż widać po Twojej wiadomości, że masz
12 lat ;) , po agresywnym stylu wypowiedzi i byciu
fanboy’em – ja za United jestem od 13 lat ale
potrafię spojrzeć chłodnym okiem.
~
~jajg
Nie ma że ja bym przedstawił Manchester ustawił
tak Ferguson a Barcelone Guardiola i tak sa
oceniani!!!!
D
Dawidxd
tych którzy mówią że manchester wygra chyba coś
boli~~!!!!!!!
I TAK BARCA WYGRA I CO?
~
~```````````````
nie ma co sie sprzeczać zobaczymy jak wyjdzie w
sobote.
D
dossantospolbarca
1.Zgadzam się
2.Zgadzam się
3.Nie zgodzę się, że Vidić jest lepszy od
Puyola.Puyol to klasa wyżej niż światowa, nie na
darmo się mówi, że Puyol to najlepszy obrońca
świata, a to, że Vidić wygrał statuetke
najlepszego gracza Premier League to zasługa całego
ManU.
4.Nie zgadzam się, Pique to gwiazda światowego
formatu, myślę, że panu który to pisał było
tylko w głowie błąd popełniony z Levante, Na
Ferdinanda postawił bym 4 sezony temu(Pique i
Ferdinand to koledzy z ManU).
5.Niestety, ale muszę się zgodzić;/
6.Zgadzam się
7.Tutaj nie ma nic do gadania, Xavi z
Puyolem,Iniestą i Messim to legenda.
8.Hmmm, dałbym na Iniestę, bo więcej gra, ale
Giggs to legenda Manchesteru, a Iniesta z Giggsem to
pomocnicy światowego formatu.
9.Haahahhaha Valencia lepszy od Pedro ahahahaha,
Pedro wygrywa z Valencią 100:0.
10.No Villa miał dobry początek, ale końcówkę
słabą, a z „Chicharito” na odwrót, dał bym
remis.
11.Zgadzam się, Messi w tym sezonie jest lepszy od
Rooneya jak i ogólnie.
Aha, ta wiadomość jest wysyłana do ludzi, którzy
myślą, że PL to potężniejsza liga, niż La
Liga.Jeżeli ktoś z was oglądał 15 stycznia 2011
Eurosport, to wie, dla przypomnienia:1.Liga
Hiszpańska,2.Liga Angielska,3.Liga Włoska
43.Polska Liga
VISTA EL BARCA
~
~gość
Giggs jest lepszy Xaviego
Pedro i Valencia nie wiem ale NANI jest lepszy od obu
i powinien być w podstawowym składzie
nie wydaje mi się żeby Vidic był lepszy od Puyola
