Bryan Linssen

Pochodzenie

Urodził się 8 października 1990 roku w Neeritter w holenderskim Limburgu. Piłkę zaczynał w miejscowym VV Veritas, a młodość spędził w Fortunie Sittard. Ma starszego brata Edwina, który także grał zawodowo, między innymi w VVV-Venlo, Roda JC i De Graafschap. Edwin pomaga mu i doradza, a przed meczami wysyła mu krótkie wiadomości, żeby go zmobilizować. Bryan mówił, że patrzy na niego jak na wzór.

Kariera

W zawodowym futbolu grał od osiemnastego roku życia. Przeszedł przez kluby z rodzinnej prowincji: Fortunę Sittard, MVV Maastricht i VVV-Venlo. Po spadku VVV z Eredivisie, w lipcu 2013 roku, wyjechał pierwszy raz poza Limburgię, do Heraclesa Almelo. Mówił wtedy, że lubi takie rodzinne kluby, a o sobie, że jest zawodnikiem z odwagą, który gra intuicją, ma nosa do bramki i jest prawdziwym graczem zespołowym.

W 2015 roku trafił do FC Groningen, a trener Ernest Faber nazywał go tam „Romario z Groningen”. Latem 2017 roku przeszedł do Vitesse. Pierwsze rozmowy zaczęły się niespodziewanie: spotkał dyrektora technicznego Mo Allacha w domu towarowym w Eindhoven. W pierwszym sezonie w Arnhem strzelił piętnaście goli, więcej niż ktokolwiek z kolegów, grając jako lewoskrzydłowy. Sam opisywał swoją grę tak: „W meczu daję z siebie wszystko. Gram wtedy z jadem, nie unikam żadnego pojedynku, ani główki”. Dodawał, że nigdy nie był „bestią treningową”.

W lipcu 2020 roku jako wolny zawodnik przeszedł do Feyenoordu. W sezonie 2021/2022 klub pod wodzą Arne Slota dotarł do finału Ligi Konferencji, a w pierwszym meczu półfinału z Olympique Marsylia Slot postawił na Cyriela Dessersa, więc Linssen zaczynał na ławce. W rewanżu wszedł na boisko w 75. minucie. Feyenoord przegrał finał z AS Roma. Linssen mówił później, że drużyna „powinna była ich pokonać”. O Slocie opowiadał, że sprawił, iż piłkarze uwierzyli w siebie, a futbol stał się prostą grą.

W czerwcu 2022 roku Feyenoord ogłosił jego odejście do Urawa Red Diamonds. Mówił, że zawsze marzył o grze za granicą, a transfer do Japonii był spełnieniem jednego z marzeń. W Urawie grał też w Lidze Mistrzów Azji: w grudniu 2023 roku strzelił gola w przegranym 1:2 meczu z Hanoi FC, po którym obrońca tytułu odpadł z rozgrywek.

W styczniu 2025 roku, po wygaśnięciu kontraktu w Japonii, jako wolny zawodnik podpisał półtoraroczną umowę z NEC Nijmegen. Wrócił do Eredivisie po dwóch i pół roku, w debiucie wszedł z ławki w wygranym 1:0 meczu z PEC Zwolle. W kwietniu 2025 roku w doliczonym czasie strzelił głową zwycięskiego gola z RKC Waalwijk, a 14 maja tego roku trafił z własnej połowy w wygranym 3:0 meczu z NAC Breda. Mówił, że ma „listę życzeń” goli, które chce strzelić, są na niej piętka i przewrotka, ale takiego jeszcze nie miał.

Styl gry

Klub z Urawy opisywał go jako szybkiego napastnika z techniką, który napędza akcje do przodu, potrafi wykorzystać kolegów, a przy tym pracuje w obronie. Występował jako środkowy napastnik i lewoskrzydłowy, a w 2013 roku mówił, że może grać także po prawej stronie albo jako ofensywny pomocnik.