Klub z Arnhem w żółto-czarnych barwach Geldrii, zdobywca Pucharu Holandii z 2017 roku.
Vitesse gra w GelreDome na południu Arnhem. Klub przeprowadził się tam w 1998 roku. Stadion był pierwszym w Holandii z wysuwaną murawą i drugim z dachem. Klub go wynajmuje, a pomysłodawcą budowy był ówczesny prezes Karel Aalbers. Pojemność zmniejszono z 25 500 do 21 482 miejsc, zasłaniając górne rzędy trzech trybun, bo na mecze Vitesse przychodziło zwykle znacznie mniej widzów. Wcześniej klub grał na Nieuw-Monnikenhuize.
Do 1900 roku Vitesse grało w niebiesko-białych barwach Arnhem. 25 listopada 1900 roku klub zmienił je na żółto-czarne, kolory Geldrii, a w 1907 roku wzór w kratkę zastąpiły pionowe pasy. Nowe koszulki sfinansował piłkarz i mecenas baron Reinhard van Pallandt, pod warunkiem że klub zostanie przy tych barwach i pasach, bo żółć i czerń były też w herbie jego rodu.
Vitesse, założone w 1892 roku, jest po Spartcie Rotterdam najstarszym klubem holenderskiego futbolu zawodowego. Nazwa po francusku znaczy „szybkość”. Odbudowę klubu po tym, jak jego zawodowa sekcja stała się samodzielna, prowadził prezes Karel Aalbers, który w pewnym momencie musiał prosić miasto o pomoc, żeby uniknąć upadłości. W 1987 roku trenerem został Bert Jacobs, a w 1989 roku Vitesse wygrało Eerste Divisie i wróciło do ekstraklasy. Od razu skończyło ją na czwartym miejscu i dotarło do finału Pucharu Holandii, w którym przegrało z PSV, a następnie zadebiutowało w Pucharze UEFA, gdzie pokonało m.in. Derry City i Dundee United. Do 2002 roku nigdy nie skończyło ligi niżej niż na szóstym miejscu.
W sezonie 1997/1998, w którym klub przeniósł się na GelreDome, trener Henk ten Cate poprowadził Vitesse na trzecie miejsce w lidze. Grecki napastnik Nikos Machlas był wtedy najlepszym strzelcem Europy. Wydatki na stadion i ambicje Aalbersa zostawiły klub z długiem przekraczającym czterdzieści milionów, Aalbers musiał odejść, a upadłość oddaliła interwencja prowincji, gminy i grupy Vrienden van Vitesse.
W 2010 roku klub przejął gruziński biznesmen Merab Dżordania, który zbudował centrum treningowe na Papendal i co roku wpompowywał w klub duże sumy. Później właścicielami byli Rosjanie, Aleksandr Czigirinski i Walerij Oif. Klub współpracował z Chelsea, od której wypożyczano m.in. Nemanję Maticia i Masona Mounta. Wilfried Bony był wtedy twarzą drużyny. W 2017 roku Vitesse wygrało Puchar Holandii, pokonując w finale AZ 2:0 po dwóch golach Ricky'ego van Wolfswinkla, i zdobyło pierwszy poważny puchar w swojej historii. W 2021 roku dotarło do kolejnego finału, w którym przegrało z Ajaxem, a w Lidze Konferencji 2021/2022 pokonało Anderlecht, Tottenham i Rapid Wiedeń, zanim w 1/8 finału odpadło z AS Romą.
W marcu 2022 roku Oif zapowiedział odejście z klubu po rosyjskiej inwazji na Ukrainę, a amerykański inwestor Coley Parry, który miał go przejąć, nie dostał zgody komisji licencyjnej KNVB. 19 kwietnia 2024 roku komisja nałożyła na Vitesse osiemnaście punktów kary za naruszenia wymogów licencyjnych, m.in. podawanie nieprawdziwych informacji, i klub spadł z Eredivisie po 35 kolejnych sezonach. W lipcu 2025 roku KNVB odebrała mu licencję zawodową, ale 3 września 2025 roku sąd apelacyjny Arnhem-Leeuwarden zawiesił te decyzje i nakazał KNVB natychmiast dopuścić klub do rozgrywek zawodowych. Vitesse rozpoczęło sezon 2025/2026 w Eerste Divisie z opóźnieniem, gdy w lidze rozegrano już cztery kolejki.
Klub pielęgnuje pamięć o bitwie o Arnhem z 1944 roku: co roku zaprasza weteranów na mecz Airborne.
