Aymeric Laporte

Pochodzenie

Urodził się 27 maja 1994 roku w Agen, na południowym zachodzie Francji. W miejscowym SU Agen zaczął grać, mając pięć i pół roku. Rodzice mocno wspierali jego pasję, ale pilnowali też nauki. Od 12. do 15. roku życia chodził do szkoły sportowej w Miramont-de-Guyenne. W domu bywał tylko w weekendy, kiedy grał mecze w Agen.

Skauci Athletic Bilbao wypatrzyli go w meczu reprezentacji regionu Akwitanii z reprezentacją Kraju Basków. We Francji był na testach między innymi w Olympique Marsylia, Toulouse FC i Girondins Bordeaux, ale wybrał Bilbao, także z powodów rodzinnych, o których nie chciał mówić publicznie. Nie znał wtedy ani słowa po hiszpańsku. Athletic przyjmuje tylko piłkarzy związanych z Krajem Basków. Laporte tłumaczył, że według zasad klubu wystarczy szkolić się w baskijskim klubie od młodego wieku, a pomogło też to, że jego pradziadek był Baskiem.

Jako 15-latek nie mógł jeszcze grać w oficjalnych meczach w Hiszpanii, więc sezon 2009/10 spędził formalnie w Aviron Bayonnais, a trenował z juniorami Athletiku. Na stałe przeniósł się do Lezamy w maju 2010 roku. Po miesiącu treningów w drużynie juniorów musiał przejść operację łąkotki, ale potem szybko awansował do starszego rocznika. W lutym 2011 roku Joaquín Caparrós wystawił go w towarzyskim meczu pierwszej drużyny. W sezonie 2011/12 kierował obroną CD Basconia, trzeciego zespołu klubu, grającego w Tercera División.

Kariera

Sezon 2012/13 zaczął w rezerwach. Trenował już jednak regularnie z pierwszym zespołem Marcelo Bielsy. Jesienią 2012 roku mówił o argentyńskim trenerze, że jest bardzo drobiazgowy i potrafi się mocno zdenerwować, kiedy piłkarze nie robią tego, czego chce, ale przy nim szybko się rozwija. Bielsa dał mu debiut 28 listopada 2012 roku, w wygranym wyjazdowym meczu Ligi Europy z Hapoelem Kirjat Szmona. W grudniu klub oficjalnie przesunął go do pierwszej drużyny.

Za Ernesto Valverde od sezonu 2013/14 grał regularnie, w środku obrony i na lewej obronie. Na boku czuł się gorzej, a Valverde zwracał mu uwagę, że za bardzo ryzykuje z piłką przy nodze. Pod koniec października 2013 roku strzelił jedyną bramkę w wyjazdowym meczu z Getafe. Athletic skończył sezon na czwartym miejscu i zapewnił sobie grę w eliminacjach Ligi Mistrzów, a Laporte trafił do jedenastki sezonu wybranej przez redakcję serwisu ligi hiszpańskiej.

30 maja 2015 roku zagrał w swoim pierwszym finale. W meczu o Puchar Króla na Camp Nou Athletic przegrał 1:3 z Barceloną; przy pierwszym golu Lionel Messi minął po drodze kilku rywali, na końcu Laporte’a. W sierpniu Athletic pokonał Barcelonę w dwumeczu o Superpuchar Hiszpanii, wygrywając u siebie 4:0. W październiku 2015 roku Laporte mówił, że chciałby zdobyć z klubem coś ważniejszego, żeby drużyna mogła wypłynąć gabarrą, barką, na której klub świętuje trofea.

Kontrakt z Athletikiem przedłużał kilka razy, mimo zainteresowania Barcelony i obu klubów z Manchesteru. Latem 2016 roku był bardzo bliski przejścia do Manchesteru City, którego trenerem został Pep Guardiola, ale w czerwcu przedłużył kontrakt z Athletikiem do 2020 roku. Tłumaczył, że Athletic dał mu wszystko i wciąż go potrzebuje. Na decyzję wpłynęła też kontuzja: pod koniec marca 2016 roku, w meczu reprezentacji Francji U-21 ze Szkocją, złamał kość strzałkową i zwichnął prawą kostkę.

Do City przeszedł w styczniu 2018 roku. Klub zapłacił 65 milionów euro, kwotę odstępnego zapisaną w kontrakcie, i był to wtedy rekordowy wydatek City. Guardiola chwalił go za grę w powietrzu, a dyrektor sportowy Txiki Begiristain za wyprowadzanie piłki od tyłu. Zadebiutował od razu, 31 stycznia w wygranym 3:0 meczu z West Bromwich Albion, i do końca sezonu zagrał w lidze dziewięć razy. City zostało mistrzem Anglii.

W pierwszym pełnym sezonie w Anglii, 2018/19, grał prawie wszystko: w Premier League opuścił tylko trzy mecze, z powodu kontuzji. Pierwszego gola dla City strzelił 25 sierpnia 2018 roku w Wolverhampton, wyrównując głową po rzucie wolnym İlkaya Gündoğana. City jako pierwszy angielski klub zdobyło w jednym sezonie mistrzostwo, Puchar Anglii i Puchar Ligi. Piłkarze ligi wybrali go do jedenastki sezonu PFA.

31 sierpnia 2019 roku, w meczu z Brighton, zszedł z boiska na noszach. Miał uszkodzoną chrząstkę i łąkotkę boczną w prawym kolanie. Przeszedł operację w Barcelonie i pauzował niemal pięć miesięcy. Pod jego nieobecność obrona City grała słabo, a drużyna przegrała walkę o mistrzostwo.

Jesienią 2020 roku, po słabym meczu z Tottenhamem (0:2), stracił miejsce w składzie na rzecz Johna Stonesa, który grał obok nowego nabytku, Rúbena Diasa. W styczniu 2021 roku Guardiola mówił, że powrót zależy od samego Laporte’a: musi być w najlepszej formie i otwarty, a z piłką ma wyjątkowe umiejętności. 25 kwietnia 2021 roku, w finale Pucharu Ligi z Tottenhamem na Wembley, osiem minut przed końcem strzelił głową jedynego gola po rzucie wolnym Kevina De Bruyne.

W sezonie 2022/23 grał już rzadziej, bo Guardiola częściej stawiał na Manuela Akanjiego i Nathana Aké. Zagrał w 12 meczach Premier League i w kilku spotkaniach Ligi Mistrzów, którą City wtedy wygrało. 24 sierpnia 2023 roku przeszedł do Al-Nassr za 27,5 miliona euro. W Al-Nassr grał razem z Cristiano Ronaldo.

Z Athletikiem utrzymywał kontakt i nie ukrywał, że chce wrócić. Latem 2025 roku uzgodnił powrót do Bilbao, ale 1 września, przed zamknięciem okna transferowego, nie udało się dopełnić formalności w systemie FIFA. FIFA najpierw odrzuciła wniosek o wyjątek, a po odwołaniu zgodziła się na rejestrację. 11 września 2025 roku podpisał z Athletikiem trzyletni kontrakt i znów trafił pod opiekę Valverde.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią
• 2024 Mistrzostwo Europy z Hiszpanią
• 2023 Liga Narodów z Hiszpanią
• 2023 Liga Mistrzów z Manchesterem City
• 2023 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2023 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2022 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2021 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2021 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2019 Jedenastka sezonu PFA
• 2019 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2019 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2019 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2018 Tarcza Wspólnoty z Manchesterem City
• 2018 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2015 Superpuchar Hiszpanii z Athletikiem Bilbao

Styl gry

To lewonożny środkowy obrońca, najczęściej ustawiany po lewej stronie pary stoperów. Jako nastolatek opisywał się jako silny i wysoki, a więc dobry w grze głową, i dodawał, że technikę wypracował z czasem. Patrick Gonfalone, jego trener w kadrze Francji U-17, cenił przede wszystkim inteligencję: czytanie gry, przewidywanie i podanie. Laporte dobrze wyprowadzał piłkę od tyłu, celnie podawał i potrafił przerzucić grę na drugą stronę boiska. Słabszą stroną były wtedy piłki zagrywane za jego plecy, bo nie był szczególnie szybki.

W Manchesterze City wchodził z piłką do środka pola, ustawiał partnerów w linii obrony i rozpoczynał akcje prostopadłymi podaniami. W styczniu 2021 roku Guardiola nazwał go najlepszym obrońcą z lewej strony, jakiego ma w kadrze. Dobrze grał głową, także pod bramką rywali: tak strzelił pierwszego gola dla City i zwycięską bramkę w finale Pucharu Ligi.

Reprezentacja

We Francji przeszedł przez wszystkie młodzieżowe kadry, od U-17 do U-21, i w każdej był kapitanem. W 2011 roku zagrał na mistrzostwach świata U-17 w Meksyku, gdzie Francja odpadła w ćwierćfinale z gospodarzami. Na mistrzostwach Europy U-19 w 2013 roku na Litwie był kapitanem drużyny.

Już jako junior Athletiku dostał pierwsze sygnały z Hiszpanii; w 2012 roku mówił, że hiszpańska federacja zadzwoniła do niego tego samego dnia co francuska, a on bez wahania wybrał Francję. W październiku 2015 roku przyznał, że rozważy grę dla Hiszpanii, jeśli Francja nie powoła go przed Euro 2016. Przed turniejem złamał nogę. W sierpniu 2016 roku zadzwonił do niego selekcjoner Hiszpanii Julen Lopetegui i ruszyły starania o obywatelstwo. Miesiąc później Didier Deschamps po raz pierwszy powołał go jednak do kadry Francji. Laporte mówił wtedy, że mógł wystąpić o hiszpańskie obywatelstwo, ale tego nie zrobił, bo jego celem była Francja.

W seniorskiej reprezentacji Francji nie zadebiutował. Deschamps powoływał go jeszcze w marcu 2017 roku i w sierpniu 2019 roku, ale dwa dni po tym ostatnim powołaniu Laporte doznał kontuzji kolana. W grudniu 2018 roku mówił, że gra dla Hiszpanii nie wchodzi w grę.

W maju 2021 roku rząd Hiszpanii przyznał mu obywatelstwo na wniosek hiszpańskiej federacji, a Luis Enrique powołał go na Euro 2020. Zadebiutował 4 czerwca 2021 roku w towarzyskim meczu z Portugalią (0:0). Na turnieju zagrał we wszystkich sześciu meczach. 23 czerwca strzelił głową pierwszego gola dla Hiszpanii, w wygranym 5:0 meczu ze Słowacją. Później mówił, że po zmianie barw spadło na niego dużo krytyki, ale decyzję przemyślał z rodziną i nie miał wątpliwości.

Na mundialu w Katarze zagrał w trzech meczach; Hiszpania odpadła w 1/8 finału po rzutach karnych z Marokiem. 18 czerwca 2023 roku zagrał w finale Ligi Narodów z Chorwacją (0:0). W serii rzutów karnych trafił w poprzeczkę, ale Hiszpania wygrała 5:4. Na Euro 2024 wychodził w podstawowym składzie we wszystkich meczach fazy pucharowej, także w półfinale z Francją (2:1) i w wygranym 2:1 finale z Anglią.

Na mundialu 2026 zagrał od pierwszej minuty we wszystkich ośmiu meczach Hiszpanii. W środku obrony tworzył parę z Pau Cubarsím, a drużyna straciła w całym turnieju jedną bramkę. Pięćdziesiąty mecz w kadrze rozegrał w Dallas, w wygranej 1:0 1/8 finału z Portugalią. W półfinale Hiszpania pokonała 2:0 Francję, jego kraj urodzenia. 19 lipca 2026 roku wygrała finał z Argentyną 1:0 po dogrywce.