AntyTOP transferów La Liga 2012

7. Antonio Floro Flores

29-letni napastnik na pewno zdawał sobie sprawę, że roczna przeprowadzka do Grenady nie jest krokiem do przodu. Włoch wiedział jednak także, że w Udinese nie miałby w tym sezonie szans na regularną grę, jeśli nawet na grę jakąkolwiek. Antonio zdecydował się więc skorzystać z opcji wypożyczenia i przenieść się na Półwysep Iberyjski, aby odbudować swoją formę. Niestety, wydaje się, że najlepsze chwile napastnika minęły bezpowrotnie – w dziesięciu meczach ligowych Floro Flores zdobył zaledwie jednego gola, a najgorsze jest to, że pracą na treningu nie jest w stanie wywalczyć sobie stałego miejsca w pierwszym składzie.

6. Ndri Romaric

Reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej doszedł do wniosku, że po Sevilli nawet Espanyol to już dla niego za wysokie progi. Zdecydował się przenieść do Saragossy, ustabilizować formę i być może za rok ponownie szukać mocniejszego pracodawcy. Sęk w tym, że od momentu transferu na La Romareda Romaric zaczął cierpieć na różnego rodzaju urazy, które dla wielu były wielką tajemnicą. Skończyło się tym, że zamiast trenować w pocie czoła, Romaric po prostu przebywał w Saragossie i czekał na swoje szanse. Kilka z nich otrzymał, trener wpuszczał go z ławki, ale co ma zrobić tego typu pomocnik, kiedy zostaje oddelegowany do gry na ostatnie 10-15 minut? Nic, i to też robił. Wydaje się, że pozostanie w Espanyolu byłoby zdecydowanie korzystniejszym rozwiązaniem – dla wszystkich stron.

5. Geoffrey Kondogbia

19-latek myślał, że na Ramon Sanchez Pizjuan jego kariera nabierze w końcu rozpędu, a jest jeszcze gorzej niż w Lens. Nie dość, że Kondogbia praktycznie nie dostaje szans od Michela, to jeszcze sama Sevilla niewiarygodnie w tym sezonie dołuje, zajmując obecnie dopiero 14. miejsce w ligowej tabeli. W Lens francuski pomocnik również nie mógł liczyć na to, że co tydzień wybiegał będzie w pierwszym składzie, ale miał tam zdecydowanie większe pole do popisu i większe szanse na to, że w końcu zagra w ważnym meczu, który odmieni jego piłkarską karierę. Przeprowadzka do Sevilli na razie hamuje jego rozwój i chyba lepiej dla wszystkich byłoby, gdyby Geoffrey znowu poszukał sobie nowego klubu.

4. Michael Essien

Samo sprowadzenie Essiena na pewno nie byłoby transferem nietrafionym, gdyby nie fakt, że z Estadio Santiago Bernabeu pozbyto się Lassa Diarry. Essien to jeden z ulubionych piłkarzy Jose Mourinho, ale Portugalczyk nieraz mówił, że również Diarrę bardzo mocno ceni. Nic dziwnego, nawet jeśli media rozpisywały się o problemach Lassany, o tym, że jest niezadowolony, to ten – gdy wybiegał na murawę – zawsze dawał z siebie absolutnie wszystko. Jego uniwersalność jest porównywalna do tej Essiena. A Michael przecież niczego nadzwyczajnego dotychczas w Madrycie nie pokazał. Mourinho rzuca go po różnych pozycjach, ale ten nie jest w stanie złapać pełni formy. Kontuzje z przeszłości nadal dają się we znaki i uniemożliwiają piłkarzowi ustabilizowanie swojej sytuacji. Zamiana Essiena na Diarrę była kompletnie niezrozumiała, chyba że Lass faktycznie aż tak mocno naciskał na transfer. Mourinho potrafi jednak przekonywać i na pewno poradziłby sobie z francuskim graczem, a ten dałby mu zdecydowanie więcej niż Essien.

3. Andreu Fontas

Mallorca już po zamknięciu okna transferowego otrzymała zgodę od hiszpańskiej federacji piłkarskiej na przeprowadzenie jednego transferu w związku z licznymi kontuzjami i brakami kadrowymi. Wyspiarze wybrali Andreu Fontasa, wychowanka Barcelony, który po debiucie w barwach klubu z Iberostar Estadio wydawał się być bardzo poważnym wzmocnieniem. Z każdym dniem było jednak coraz gorzej i teraz Fontasowi trudno jest w ogóle wywalczyć sobie jako takie miejsce w składzie. Mallorca podjęła ryzykowną decyzję, bo przecież nie miała większego pojęcia o tym, jak Fontas poradzi sobie na pierwszoligowych boiskach. Wszak w barwach Barcelony nie grywał w Primera Division zbyt wiele. Okazało się, że sprowadzenie Fontasa było nietrafione, ale cóż – trzeba z tym żyć.

2. Giovanni dos Santos

Kolejny transfer Mallorki, kolejny bardzo ryzykowny transfer. Dos Santos od dawien dawna to postać niezwykle specyficzna. Przy okazji każdej kolejnej przeprowadzki pojawiają się głosy o tym, że Meksykanin zacznie w końcu realizować cały swój potencjał. Nie inaczej było tym razem. Mallorca – hiszpański średniak, w którym brakowało kogoś takiego jak dos Santos, czyli piłkarza nieszablonowego, który czasem lubi grać pod publiczkę. Niestety, reprezentant Meksyku rozegrał w tym sezonie osiem meczów w Primera Division i ani razu nie wpisał się na listę strzelców. Dla Joaquina Caparrosa na pewno nie jest zawodnikiem niezbędnym i hiszpański trener raczej bez mrugnięcia okiem pozbyłby się go z Majorki. Dos Santos rozczarowuje w kolejnym klubie i chyba nie ma już sensu zadawanie pytań o to, czy kiedyś ten zawodnik zacznie grać na miarę pokładanych w nim oczekiwań.

1. Mauricio Pellegrino

Tak jak w przypadku najlepszych transferów La Liga, tak i tutaj pierwsze miejsce zarezerwowane jest dla trenera. Jest nim Mauricio Pellegrino, były już opiekun Valencii. Argentyńczyk w maju przejął schedę po Unaim Emery i kompletnie nie sprostał trudnemu zadaniu, jakim jest prowadzenie ekipy, od której oczekiwało się nawiązania walki z Realem Madryt i Barceloną. Pellegrino niby próbował stworzyć z Valencii coś własnego, może i miał w swojej głowie jakiś pomysł, ale nie miał pojęcia, jak wcielić go w życie. W efekcie wyszło tak, że Valencia przez prawie pół sezonu była drużyną bez jakiegokolwiek stylu. Kilka mniej lub bardziej poważnych absencji na pewno przyczyniło się do takiej, a nie innej sytuacji, ale bez wątpienia najbardziej odpowiedzialnym za wyniki drużyny był Pellegrino, który nie wiedział, jak zabrać się do prowadzenia trzeciej drużyny w Hiszpanii. Kwestią czasu było więc jego zwolnienie.

7. Antonio Floro Flores

29-letni napastnik na pewno zdawał sobie sprawę, że roczna przeprowadzka do Grenady nie jest krokiem do przodu. Włoch wiedział jednak także, że w Udinese nie miałby w tym sezonie szans na regularną grę, jeśli nawet na grę jakąkolwiek. Antonio zdecydował się więc skorzystać z opcji wypożyczenia i przenieść się na Półwysep Iberyjski, aby odbudować swoją formę. Niestety, wydaje się, że najlepsze chwile napastnika minęły bezpowrotnie – w dziesięciu meczach ligowych Floro Flores zdobył zaledwie jednego gola, a najgorsze jest to, że pracą na treningu nie jest w stanie wywalczyć sobie stałego miejsca w pierwszym składzie.

6. Ndri Romaric

Reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej doszedł do wniosku, że po Sevilli nawet Espanyol to już dla niego za wysokie progi. Zdecydował się przenieść do Saragossy, ustabilizować formę i być może za rok ponownie szukać mocniejszego pracodawcy. Sęk w tym, że od momentu transferu na La Romareda Romaric zaczął cierpieć na różnego rodzaju urazy, które dla wielu były wielką tajemnicą. Skończyło się tym, że zamiast trenować w pocie czoła, Romaric po prostu przebywał w Saragossie i czekał na swoje szanse. Kilka z nich otrzymał, trener wpuszczał go z ławki, ale co ma zrobić tego typu pomocnik, kiedy zostaje oddelegowany do gry na ostatnie 10-15 minut? Nic, i to też robił. Wydaje się, że pozostanie w Espanyolu byłoby zdecydowanie korzystniejszym rozwiązaniem – dla wszystkich stron.

5. Geoffrey Kondogbia

19-latek myślał, że na Ramon Sanchez Pizjuan jego kariera nabierze w końcu rozpędu, a jest jeszcze gorzej niż w Lens. Nie dość, że Kondogbia praktycznie nie dostaje szans od Michela, to jeszcze sama Sevilla niewiarygodnie w tym sezonie dołuje, zajmując obecnie dopiero 14. miejsce w ligowej tabeli. W Lens francuski pomocnik również nie mógł liczyć na to, że co tydzień wybiegał będzie w pierwszym składzie, ale miał tam zdecydowanie większe pole do popisu i większe szanse na to, że w końcu zagra w ważnym meczu, który odmieni jego piłkarską karierę. Przeprowadzka do Sevilli na razie hamuje jego rozwój i chyba lepiej dla wszystkich byłoby, gdyby Geoffrey znowu poszukał sobie nowego klubu.

4. Michael Essien

Samo sprowadzenie Essiena na pewno nie byłoby transferem nietrafionym, gdyby nie fakt, że z Estadio Santiago Bernabeu pozbyto się Lassa Diarry. Essien to jeden z ulubionych piłkarzy Jose Mourinho, ale Portugalczyk nieraz mówił, że również Diarrę bardzo mocno ceni. Nic dziwnego, nawet jeśli media rozpisywały się o problemach Lassany, o tym, że jest niezadowolony, to ten – gdy wybiegał na murawę – zawsze dawał z siebie absolutnie wszystko. Jego uniwersalność jest porównywalna do tej Essiena. A Michael przecież niczego nadzwyczajnego dotychczas w Madrycie nie pokazał. Mourinho rzuca go po różnych pozycjach, ale ten nie jest w stanie złapać pełni formy. Kontuzje z przeszłości nadal dają się we znaki i uniemożliwiają piłkarzowi ustabilizowanie swojej sytuacji. Zamiana Essiena na Diarrę była kompletnie niezrozumiała, chyba że Lass faktycznie aż tak mocno naciskał na transfer. Mourinho potrafi jednak przekonywać i na pewno poradziłby sobie z francuskim graczem, a ten dałby mu zdecydowanie więcej niż Essien.

3. Andreu Fontas

Mallorca już po zamknięciu okna transferowego otrzymała zgodę od hiszpańskiej federacji piłkarskiej na przeprowadzenie jednego transferu w związku z licznymi kontuzjami i brakami kadrowymi. Wyspiarze wybrali Andreu Fontasa, wychowanka Barcelony, który po debiucie w barwach klubu z Iberostar Estadio wydawał się być bardzo poważnym wzmocnieniem. Z każdym dniem było jednak coraz gorzej i teraz Fontasowi trudno jest w ogóle wywalczyć sobie jako takie miejsce w składzie. Mallorca podjęła ryzykowną decyzję, bo przecież nie miała większego pojęcia o tym, jak Fontas poradzi sobie na pierwszoligowych boiskach. Wszak w barwach Barcelony nie grywał w Primera Division zbyt wiele. Okazało się, że sprowadzenie Fontasa było nietrafione, ale cóż – trzeba z tym żyć.

2. Giovanni dos Santos

Kolejny transfer Mallorki, kolejny bardzo ryzykowny transfer. Dos Santos od dawien dawna to postać niezwykle specyficzna. Przy okazji każdej kolejnej przeprowadzki pojawiają się głosy o tym, że Meksykanin zacznie w końcu realizować cały swój potencjał. Nie inaczej było tym razem. Mallorca – hiszpański średniak, w którym brakowało kogoś takiego jak dos Santos, czyli piłkarza nieszablonowego, który czasem lubi grać pod publiczkę. Niestety, reprezentant Meksyku rozegrał w tym sezonie osiem meczów w Primera Division i ani razu nie wpisał się na listę strzelców. Dla Joaquina Caparrosa na pewno nie jest zawodnikiem niezbędnym i hiszpański trener raczej bez mrugnięcia okiem pozbyłby się go z Majorki. Dos Santos rozczarowuje w kolejnym klubie i chyba nie ma już sensu zadawanie pytań o to, czy kiedyś ten zawodnik zacznie grać na miarę pokładanych w nim oczekiwań.

1. Mauricio Pellegrino

Tak jak w przypadku najlepszych transferów La Liga, tak i tutaj pierwsze miejsce zarezerwowane jest dla trenera. Jest nim Mauricio Pellegrino, były już opiekun Valencii. Argentyńczyk w maju przejął schedę po Unaim Emery i kompletnie nie sprostał trudnemu zadaniu, jakim jest prowadzenie ekipy, od której oczekiwało się nawiązania walki z Realem Madryt i Barceloną. Pellegrino niby próbował stworzyć z Valencii coś własnego, może i miał w swojej głowie jakiś pomysł, ale nie miał pojęcia, jak wcielić go w życie. W efekcie wyszło tak, że Valencia przez prawie pół sezonu była drużyną bez jakiegokolwiek stylu. Kilka mniej lub bardziej poważnych absencji na pewno przyczyniło się do takiej, a nie innej sytuacji, ale bez wątpienia najbardziej odpowiedzialnym za wyniki drużyny był Pellegrino, który nie wiedział, jak zabrać się do prowadzenia trzeciej drużyny w Hiszpanii. Kwestią czasu było więc jego zwolnienie.