Amadou Onana

Pochodzenie

Urodził się 16 sierpnia 2001 roku w Dakarze. Matka jest Senegalką, ojciec pochodzi z Kamerunu. Dzieciństwo spędził w dzielnicy Colobane, w domu dziadka, gdzie pod jednym dachem mieszkała cała rodzina. Mówi, że nigdy tak naprawdę nie miał ojca, a wychował go dziadek, którego Onana nazywa swoim ojcem. Z dziadkiem oglądał mecze, a pierwsze spotkania rozgrywał z kolegami na ulicy.

Jako 11-latek prosił matkę o przeprowadzkę do Belgii, żeby zostać piłkarzem. Matka zostawiła w Senegalu własny gabinet fizjoterapii i przeniosła się z nim oraz młodszą siostrą do Brukseli, gdzie od lat mieszkał ojciec. Pierwsze tygodnie spędzili w pustym mieszkaniu, śpiąc na dmuchanym materacu, i korzystali z pomocy socjalnej.

W Brukseli grał w drużynie prowincjonalnej Anderlechtu, ale nie dostał propozycji do elitarnej akademii. W ciągu roku urósł o około 12 centymetrów i przeszedł do White Star Woluwe. Jako 15-latek trafił do Zulte Waregem, do którego dojeżdżał pociągiem z Brukseli kilka razy w tygodniu. Lekcje odrabiał w pociągu, a mecze spędzał głównie na ławce.

Jego starsza przyrodnia siostra Mélissa filmowała jego mecze, montowała nagrania i wysyłała je do klubów w całej Europie. Pojechała z bratem o kulach na testy do Hoffenheim, gdzie trener Danny Galm po jednym dniu stwierdził, że chce go w klubie. Mélissa została później jego agentką.

Kariera

W Hoffenheim grał od 2017 roku i był kapitanem drużyny do lat 19. W styczniu 2020 roku podpisał z Hamburger SV kontrakt od sezonu 2020/21, a przeszedł do Hamburga za darmo. W seniorach zadebiutował w pierwszym oficjalnym meczu sezonu 2020/21, w Pucharze Niemiec z Dynamem w Dreźnie, i od razu strzelił gola. W trakcie sezonu wywalczył miejsce w podstawowym składzie w 2. Bundeslidze.

5 sierpnia 2021 roku przeszedł do Lille, ówczesnego mistrza Francji. Mówił, że chciał grać bliżej domu, bo jego mama miała problemy ze zdrowiem. W Lille zadebiutował w Lidze Mistrzów, był kapitanem belgijskiej kadry U-21, a w maju 2022 roku Roberto Martínez powołał go do pierwszej reprezentacji.

9 sierpnia 2022 roku Everton kupił go, wygrywając rywalizację z West Hamem United. Onana tłumaczył, że przekonały go rozmowy z trenerem Frankiem Lampardem. Po dwóch sezonach, 22 lipca 2024 roku, przeszedł do Aston Villi. Namówił go do tego Youri Tielemans, kolega z reprezentacji, a Unai Emery szukał następcy sprzedanego do Juventusu Douglasa Luiza.

17 września 2024 roku zdobył bramkę w swoim pierwszym meczu Ligi Mistrzów w barwach Villi, wygranym 3:0 z Young Boys. W sezonie 2025/26 grał regularnie w Lidze Europy, a 20 maja 2026 roku w Stambule wszedł w 66. minucie finału z SC Freiburg, wygranego przez Villę 3:0.

Sukcesy

• 2026 Liga Europy z Aston Villą

Styl gry

Defensywny pomocnik mierzący 1,95 m, mocny fizycznie. Wysoko atakuje rywali, a przy piłce gra spokojnie. Gra obiema nogami, a w Hamburgu ceniono go za to, że może występować na każdej pozycji w środku pola. W pierwszym sezonie w Evertonie wyróżniał się odbiorem piłki, często wślizgiem, a jego słabszą stroną były decyzje przy rozegraniu: zdarzało mu się podawać do tyłu, gdy miał dobrą opcję do przodu. Jako wzór wskazywał Paula Pogbę. Mówi płynnie w pięciu językach: wolof, po francusku, niderlandzku, niemiecku i angielsku.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Belgii, między innymi do lat 19 i do lat 21. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 3 czerwca 2022 roku w meczu Ligi Narodów z Holandią. Na mundialu w Katarze wszedł z ławki w meczu z Kanadą, a z Marokiem wyszedł w podstawowym składzie. Mówił, że jego nazwisko na koszulce na mistrzostwa świata było jego najpiękniejszym zwycięstwem.

Na Euro 2024 zagrał każdą minutę czterech meczów Belgii, która odpadła w 1/8 finału z Francją. Rok po mundialu w Katarze Kevin De Bruyne pod koniec meczu towarzyskiego oddał mu opaskę kapitana, co Onana porównywał z występem na mistrzostwach świata.

Na mistrzostwach świata 2026 zagrał w czterech meczach. 7 lipca 2026 roku w meczu 1/8 finału ze Stanami Zjednoczonymi (4:1) zszedł w 21. minucie i okazało się, że zerwał więzadło krzyżowe przednie w prawym kolanie.