Zestawienie historycznej jedenastki Górnika Zabrze według iGola


Przedstawiamy historyczną jedenastkę Górnika Zabrze

18 stycznia 2020 Zestawienie historycznej jedenastki Górnika Zabrze według iGola

Czas na kolejną drużynę z cyklu historyczne jedenastki klubów występujących w ekstraklasie. Tym razem przyszła kolej na jeden z najbardziej utytułowanych klubów w historii polskiej piłki nożnej, czyli Górnik Zabrze. Zobaczmy, kto znalazł się w naszej historycznej jedenastce w zespole górników.


Udostępnij na Udostępnij na

Górnik Zabrze został utworzony w 1948 roku, a w najwyższej klasie rozrywkowej zadebiutował w 1956 roku w spotkaniu z Ruchem Chorzów, które to zabrzanie wygrali 3:1. W swojej historii górnicy aż 14 razy zdobywali tytuł mistrza Polski oraz sześć razy Puchar Polski i raz Superpuchar Polski. Swojej ostatnie mistrzostwo Polski drużyna z Zabrza świętowała 32 lata temu.

Pod koniec lat 60. oraz na początku lat 70. Górnik bardzo mocno zaznaczył swoją obecność w Europie. Pierwszym sukcesem na arenie międzynarodowej był ćwierćfinał Pucharu Intertoto w 1967 roku. Rok później górnicy dotarli do ćwierćfinału Pucharu Mistrzów, w którym ulegli Manchesterowi United. Największym sukcesem zarówno w historii zabrzan, jak i polskiej klubowej piłki nożnej jest finał w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1970 roku. Górnik w meczu finałowym uległ kolejnemu angielskiemu gigantowi – Manchesterowi City – 1:2. W drodze do finału tych rozgrywek zabrzanie odprawili takie zespoły, jak: Olympiakos Pireus, Rangers, Lewski Sofia i AS Roma. O awansie do finału w meczu z ostatnim wymienionym zespołem zadecydował rzut monetą, ponieważ wcześniej w trzech pojedynkach między tymi drużynami były remisy 1:1.

W barwach Górnika grało wielu znakomitych piłkarzy, którzy zapisali się nie tylko w historii zabrzańskiego klubu, lecz także w kronikach polskiej piłki nożnej. Tacy zawodnicy, jak: Włodzimierz Lubański, Jerzyk Gorgoń, Ernest Pohl czy Zygfryd Szołtysik należeli do jednych z najlepszych piłkarzy w Europie.

Bramkarz

Hubert Kostka – całą swoją seniorską karierę spędził w Zabrzu, gdzie w barwach Górnika grał przez 14 sezonów w latach 1960-1973. Dla ekipy z Zabrza rozegrał 222 spotkania w ekstraklasie. Zdobył z tym klubem aż osiem tytułów mistrza Polski (1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1970, 1971, 1972) oraz sześć Pucharów Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972). Grał także w wielkim w finale Pucharów Zdobywców Pucharów przeciwko Manchesterowi City. W reprezentacji Polski Kostka zagrał 32 razy, zdobył złoty medal olimpijski na igrzyskach w Monachium w 1972 roku. Bez wątpienia Hubert Kostka należy do jednego z najlepszych golkiperów w historii polskiej piłki oraz uważany jest za najlepszego bramkarza w historii Górnika Zabrze.

Obrońcy

Stefan Florenski – reprezentował barwy górników przez 15 sezonów w latach 1956-1971, rozegrał 258 spotkań, strzelił jedną bramkę. Z Górnikiem zdobył aż dziewięć tytułów mistrza Polski (1957, 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971) oraz pięciokrotnie triumfował w rozgrywkach Pucharu Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971). Grał również w wielkim finale Pucharu Zdobywców Pucharów przeciwko Manchesterowi City. Florenski w polskiej reprezentacji wystąpił 11 razy, niestety nie udało mu się zagrać z kadrą na żadnym wielkim turnieju. Karierę zakończył w 1973 roku w GKS-ie Tychy.

Henryk Latocha – zawodnik Górnika Zabrze w latach 1965-1973. Rozegrał dla górników 126 spotkań w ekstraklasie i strzelił jedną bramkę. Podczas swojego okresu w Zabrzu zdobył z tym zespołem cztery tytuły mistrza Polski (1966, 1967, 1971, 1972), a także pięć razy Puchar Polski. Zagrał w przegranym finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City. W reprezentacji Polski Latocha zagrał osiem razy. Swoją piłkarską karierę zakończył w 1979 roku w Austrii w drużynie FC Gols.

Jerzy Gorgoń – jeden z najlepszych środkowych obrońców w historii polskiej piłki nożnej oraz zaliczany do jednego z najlepszych defensorów lat 70. na świecie. W barwach Górnika grał przez 13 lat od 1967 roku do 1980 roku i rozegrał 236 spotkań, strzelił w nich 22 gole. Z zabrzańskim klubem sięgnął dwukrotnie po mistrzostwo Polski w 1971 i 1972 roku oraz pięć razy po Puchar Polski (1968, 1969, 1970, 1971, 1972). Zdobywca Złotych Butów w 1973 roku w plebiscycie katowickiego „Sportu”.

W reprezentacji Polski Gorgoń zagrał 55 razy i strzelił sześć bramek. Z polską kadrą zdobył złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku, zajął trzecie miejsce na mundialu w RFN w 1974 roku oraz zdobył srebrny medal olimpijski na igrzyskach w Montrealu w 1976 roku. Po raz ostatni na wielkiej imprezie wystąpił w 1978 roku na mundialu w Argentynie, podczas którego Polska odpadła w drugiej rundzie turnieju, a zaraz po tych mistrzostwach Gorgoń zakończył reprezentacyjną karierę. Po raz ostatni wybiegł na boisko w 1983 roku w barwach szwajcarskiego FC Sankt Gallen.

Stanisław Oślizło – kolejny legendarny obrońca Górnika Zabrze, który reprezentował jego barwy w latach 1960-1972. Oślizło dla rozegrał 296 spotkań w barwach zabrzańskiego klubu, strzelił trzy bramki, zdobył z nim osiem razy tytuł mistrza Polski oraz sześć razy Puchar Polski. Grał również w wielkim finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City w 1970 roku. Oślizło jest czterokrotnym laureatem Złotych Butów w plebiscycie „Sportu” (1961, 1963, 1967, 1968 ). W reprezentacji Polski zagrał 57 razy i strzelił jedną bramkę, niestety z kadrą nie osiągnął wielkich sukcesów. Karierę zakończył w 1972 roku w barwach Górnika Zabrze.

Pomocnicy

Waldemar Matysik – zawodnik, który swoją prawdziwą karierę rozpoczął właśnie w Górniku Zabrze, w którym był jednych z najlepszych graczy w latach 80. W barwach zabrzańskiego zespołu występował w latach 1979-1987, rozegrał 173 mecze i strzelił siedem goli. Matysik z Górnikiem trzykrotnie sięgnął po mistrzostwo Polski (1985, 1986, 1987). Po ostatnim tytule mistrzowskim odszedł do francuskiej drużyny AJ Auxerre, w której grał przez trzy lata, po czym przeniósł się do niemieckiej ekipy Hamburger SV. W reprezentacji Polski Matysik zagrał 55 razy, zdobył z nią brązowy medal na mistrzostwach świata w Hiszpanii w 1982 roku. Pod koniec kariery grał w w klubach niższych lig niemieckich, a zakończył ją w 1998 roku w Germanii Dattenfeld.

Zygfryd Szołtysik – kolejny zawodnik, który swoją seniorską karierę zaczynał w Zabrzu. W barwach Górnika grał w latach 1962-1974 oraz 1975-1978, łącznie rozegrał 395 spotkań i strzelił 91 bramek. Z zabrzańskim klubem zdobył siedem razy tytuł mistrza Polski (1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972) oraz sześć razy Puchar Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972). Zagrał również w finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City w 1970 roku. Szołtysik grał także za granicą, w takich zespołach jak US Valenciennes (Francja), Toronto Falcons (Kanada), a pod koniec kariery grał w niemieckich drużynach niższych lig – w Eintrachcie Hamm i SVA Bockum-Hovel, w którym to zakończył karierę w 1990 roku. W reprezentacji Polski Szołtysik zagrał 46 razy i strzelił 10 bramek. Zdobył z polską kadrą złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku.

Roman Lentner – legendarny skrzydłowy Górnika Zabrze w latach 60., dla którego grał od 1956 roku do 1969 roku, w jego barwach wystąpił 241 razy i zdobył 75 bramek. Z górnikami zdobył osiem tytułów mistrza Polski oraz trzy razy Puchar Polski. Grał w ćwierćfinale Pucharu Intertoto w 1967 roku oraz w ćwierćfinale Pucharu Mistrzów w 1968 roku. W reprezentacji Polski Lentner zagrał 32 razy i strzelił siedem goli. Zagrał na igrzyskach olimpijskich w Rzymie w 1960 roku. Karierę piłkarską zakończył w 1970 roku w GKS Wesoła.

Erwin Wilczek – wielką piłkarską karierę rozpoczął w Zabrzu, gdzie grał w latach 1959-1972. Zdołał rozegrać dla Górnika 293 spotkania, w których strzelił 96 goli. W barwach górników odniósł mnóstwo sukcesów: dziewięć tytułów mistrza Polski, sześć Pucharów Polski oraz finał rozgrywek Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City. Po zakończeniu swojej przygody z Górnikiem wyjechał do Francji, gdzie zasilił szeregi US Valenciennes, w którym to został m.in. królem strzelców II ligi francuskiej. W 1975 roku zakończył karierę właśnie w tym zespole. W polskiej reprezentacji Wilczek zagrał 16 razy, strzelił dwie bramki. Po zakończeniu piłkarskiej kariery zajął się trenerką, prowadził swój były klub US Valenciennes w latach 1979-1982. Z gabońskim zespołem AS Sogara Port Gentil doszedł do finału rozgrywek Pucharu Mistrzów Afryki w 1987 roku. Przez krótki czas prowadził też reprezentację Gabonu w 1986 roku.

Napastnicy

Ernest Pohl – człowiek legenda, najskuteczniejszy piłkarz w historii rozgrywek ekstraklasy, który ma na koncie 186 bramek. W barwach Górnika Zabrze grał w latach 1957-1967 i rozegrał dla niego 209 spotkań, w których strzelił aż 143 bramki. Z zabrzańskim klubem sięgnął osiem razy po mistrzostwo Polski (1957, 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967) oraz raz po Puchar Polski w 1965 roku. Trzykrotnie był królem strzelców rozgrywek I ligi (1954, 1959, 1961). W 1964 roku został laureatem Złotych Butów w plebiscycie redakcji katowickiego „Sportu”. W reprezentacji Polski Pohl zagrał 46 razy i strzelił 39 bramek. Był uczestnikiem igrzysk olimpijskich w Rzymie w 1960 roku.

Karierę zakończył w Stanach Zjednoczonych w polonijnym klubie Vistula Garfield w 1970 roku. Dzięki jego wspaniałej grze dla Górnika w Zabrzu od 2001 roku organizowany jest turniej juniorów im. Ernesta Pohla. W 2005 roku stadion przy ulicy Roosevelta 81 został nazwany imieniem słynnego napastnika.

Włodzimierz Lubański – jeden z najlepszych napastników historii polskiej piłki nożnej. Legenda Górnika Zabrze i belgijskiego KSC Lokeren. W barwach Górnika grał w latach 1963-1975. Rozegrał 234 mecze i strzelił 155 bramek. Zdobył z nim siedem tytułów mistrza Polski (1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972) oraz sześć razy Puchar Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972). Grał również w pamiętnym finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City. Lubański cztery razy z rzędu był królem strzelców ekstraklasy (1966-1969). Dwa razy zdobył tytuł Piłkarza Roku w plebiscycie katowickiego „Sportu”. W 1967 roku był pierwszym Polakiem, który znalazł się w rankingu „France Football” na najlepszego piłkarza Europy, zajął wtedy 16. miejsce.

W barwach KSC Lokeren Lubański również odnosił sukcesy. W 1981 roku zdobył wicemistrzostwo Belgii, a także dotarł do finału Pucharu Belgii oraz ćwierćfinału Pucharu UEFA. Przez blisko siedem lat gry dla tego klubu rozegrał 196 spotkań i strzelił 82 bramki. W reprezentacji Polski Włodzimierz Lubański zagrał 75 razy i strzelił 48 bramek, co plasuje go na drugim miejscu wśród najlepszych strzelców reprezentacji Polski. Jest najmłodszym debiutantem w historii reprezentacji Polski – miał 16 lat 188 dni – oraz najmłodszym strzelcem w historii reprezentacji Polski (również w wieku 16 lat i 188 dni). Z polską reprezentacją zdobył złoty medal olimpijski na igrzyskach w Monachium w 1972 roku, lecz niestety dwa lata później nie pojechał na mundial do RFN z powodu fatalnej kontuzji więzadła krzyżowego, która wykluczyła go z gry na dwa lata. Piłkarską karierę zakończył w 1985 roku w belgijskim KRC Mechelen.

Dodaj komentarz

Zapraszamy do kulturalnej dyskusji.

Najnowsze