Jehor Jarmoluk

Pochodzenie

Urodził się 1 marca 2004 roku w Wierchniodnieprowsku nad Dnieprem. W dzieciństwie przeniósł się do pobliskiego miasta Dnipro, gdzie trafił do akademii klubu Dnipro. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał w maju 2019 roku z jego nieoficjalnym następcą, SC Dnipro-1, mając 15 lat.

Zadebiutował w pierwszej drużynie 19 czerwca 2020 roku w meczu z Worskłą Połtawa, mając 16 lat i 140 dni. Był wtedy drugim najmłodszym piłkarzem w historii ukraińskiej ekstraklasy. Przed meczem nie wiedział, że znajdzie się w kadrze: trener nie pozwolił mu wrócić do domu i powiedział, że następnego dnia zagra. W reprezentacji Ukrainy U-21 zadebiutował cztery miesiące przed siedemnastymi urodzinami. O sobie mówił, że od dziecka jego atutem było mijanie trzech, czterech rywali, podawanie i strzelanie goli, a pierwszy trener pozwalał mu grać tam, gdzie chciał.

Kariera

Po rosyjskiej inwazji w lutym 2022 roku ukraiński sezon został odwołany. Przez pół roku nie trenował z drużyną, potem ćwiczył sam i z przyjaciółmi. Wcześniej nie myślał o wyjeździe z kraju. Mówił, że bał się przenosin w wieku 17 czy 18 lat do miejsca, w którym nie zna się języka, ale rodzina zachęciła go do tego kroku. O zainteresowaniu Brentford dowiedział się od agenta, a transakcja zajęła kilka tygodni.

W lipcu 2022 roku Brentford ogłosił jego transfer z Dnipro-1 za nieujawnioną kwotę. Podpisał trzyletni kontrakt z opcją przedłużenia o rok i zaczął w drugiej drużynie, Brentford B, prowadzonej przez Neila MacFarlane'a. Największą trudnością po przyjeździe był język: nie znał angielskiego, a w adaptacji pomagała mu ukraińska pracowniczka klubu.

Szybko zaczął trenować z pierwszą drużyną i jeszcze w pierwszym sezonie siedział na ławce w czterech meczach. W listopadzie 2022 roku zadebiutował w Pucharze Ligi z Gillingham, wchodząc w trakcie meczu, który Brentford przegrał po rzutach karnych. Na początku 2023 roku, po kilku dobrych meczach w drugiej drużynie, doznał poważnego urazu uda. Była to jego pierwsza taka kontuzja i przedwcześnie zakończyła mu sezon 2022/2023. Latem 2023 roku dostał pięcioletni kontrakt z opcją przedłużenia o rok i został włączony do kadry pierwszej drużyny. Jak mówił, o wypożyczeniu nie rozmawiano, bo od początku planowano, że po drugiej drużynie trafi do pierwszego zespołu.

W Premier League zadebiutował w październiku 2023 roku, wchodząc w drugiej połowie za Mathiasa Jensena w wygranym 3:0 meczu z Burnley. W sezonie 2023/2024 był w kadrze meczowej na każdy mecz ligowy, ale częściej wchodził z ławki, niż grał od początku. W następnym sezonie coraz częściej wychodził w podstawowym składzie, a pod koniec rozgrywek grał od pierwszej minuty niemal w każdym meczu. W 2025 roku Brentford podpisał z nim nowy kontrakt do 2031 roku. W plebiscycie ukraińskich trenerów, piłkarzy i dziennikarzy został wybrany Złotym Talentem Ukrainy za 2024 rok.

W sezonie 2025/2026 pod wodzą Keitha Andrewsa, wcześniej asystenta Franka, zagrał od początku we wszystkich ośmiu pierwszych meczach ligowych. Andrews mówił, że jego rola wyraźnie urosła, a pomocnik zyskał pewność siebie i rozumie grę. W styczniu 2026 roku zdobył pierwszego gola dla Brentford, w wygranym 3:0 meczu z Sunderlandem. Mówił, że czekał na to dłużej, niż chciał, i że przed golem ciągle miał to w głowie.

Styl gry

Gra jako środkowy pomocnik. Sam mówił, że występuje głównie w środku pola, ale może grać jako „szóstka”, „ósemka” albo „dziesiątka” i zagra tam, gdzie postawi go trener.

Phil Giles opisywał go w 2022 roku jako zaawansowanego pomocnika, który może grać jeszcze wyżej, potrafi kreować i asystować oraz jest bardzo dobry technicznie. Thomas Frank mówił w 2025 roku, że jest znakomity w pressingu, dynamiczny i pokrywa dużą część boiska. Dodawał, że Jarmoluk dobrze radzi sobie w pojedynkach, ma zapęd do gry do przodu i dobrze rozprowadza piłkę, ale ma jeszcze obszary do rozwoju.

Reprezentacja

Grał w reprezentacjach Ukrainy U-19 i U-21. Na młodzieżowe mistrzostwa Europy w 2023 roku nie pojechał z powodu kontuzji. Do seniorskiej kadry powołał go po raz pierwszy w listopadzie 2024 roku trener Serhij Rebrow, ale wtedy nie zagrał. Zadebiutował 20 marca 2025 roku w pierwszym meczu barażowym Ligi Narodów z Belgią, wygranym 3:1. Wszedł na boisko w 62. minucie za kontuzjowanego Ołeksija Sycza. Pomagał mu w kadrze Witalij Mykolenko.

26 marca 2026 roku zagrał od początku w półfinale barażu o mundial ze Szwecją w Walencji. Ukraina przegrała 1:3 i odpadła z walki o awans.