Trzeba wielkiego talentu, by wykrzesać tak mało z tak utalentowanej grupy piłkarzy – w ten sposób Twitter jeszcze w czasie meczu zaczął biczowanie Marca Wilmotsa. To, co robi Chris Coleman, jest zupełnym przeciwieństwem – były trener Fulhamu i Realu Sociedad wykrzesał z małej Walii absolutne maksimum. I teraz to on melduje się w półfinale mistrzostw Europy.
Mało kto przewidywał takie rozstrzygnięcie. Walia w półfinale?! Okej, Belgia grała dotąd średnio, nie przekonywała, ale jednak miała w swoim składzie pakę gwiazd. Do tego wygrana nad Węgrami w 1/8 finału 4:0 sprawiła, że niektórzy zaczęli myśleć o przebudzeniu się tego zespołu. W końcu wiara czyni cuda.
Ojciec-trener
Problemem jednak było to, że „Czerwone Diabły” nie miały żadnego planu gry na mecz, ani na cały turniej. Absolutna pustka, jeśli o to chodzi. Chyba że za plan gry uznajecie ciągłe wrzutki na Fellainiego. Jak jesteś Evertonem Davida Moyesa, to w sumie całkiem mądra strategia, ale jeśli masz w pomocy takich graczy jak Hazard, Carrasco, De Bruyne, a na ławce Dembele, to umówmy się – popełniasz trenerskie samobójstwo. Fakty są takie, że jeśli idzie o taktykę, organizację gry, Belgia mimo wielkich nazwisk była jedną z najgorszych ekip na całym Euro.
Wyglądało to trochę jak ten moment, gdy trenerem Waszej drużyny podwórkowej czy szkolnej zostaje ojciec jednego z Waszych kumpli. I to kumpla, który średnio umie grać, nie za bardzo się nadaje ani do stylu gry, ani umiejętnościami nie podchodzi, ale jednak dzięki tacie gra w wyjściowym składzie. Czasami miało się wrażenie, jakby dokładnie ten casus miał miejsce z Fellainim i jego ojcem-trenerem na ławce, Wilmotsem. Dziś nie był w jedenastce, ale wszedł po przerwie. Ponoć „ratować wynik”. Zresztą – o Belgach piszemy osobno. Możecie przeczytać TUTAJ.
Zbóje z Championship
Jasny plan z kolei od samego początku pobytu we Francji ma Walia. Piątka obrońców, czyli trzech stoperów, którymi dyrygował dobrze znany Fabiańskiemu ze Swansea Ashley Williams, z Gunterem i Taylorem po bokach. Wyżej trzech środkowych pomocników – Joe Allen, Aaron Ramsey i Joe Ledley. A przed nimi Gareth Bale z drugim napadziorem (czasem Vokes, czasem Robson-Kanu). Obaj napastnicy na co dzień grają w Championship, ale nie przeszkodziło im to w tym, by zapakować po jednej bramce dzisiejszego wieczoru.
O ile pierwsze 20 minut należało do faworytów, o tyle później grały głównie „Smoki”. Nieźle zorganizowane w obronie, grające o dziwo większość piłek krótko, po ziemi, a nie jak stereotypowa brytyjska paka, czyli lagą do przodu. Co mogło i pewnie wielu z Was zaskoczyło, to to, że po pierwszej połowie kraj, który do niedawna wydawał się być ubogim krewnym Anglii, miał przewagę w posiadaniu piłki, wymieniając niemal 50 więcej podań od gwiazdorów z kontynentu.
Grajcie na Lukaku, on jest cienki
Mądry pomysł na grę dobrze przedstawia poniższa grafika. Wiedząc i widząc już w trakcie meczu, jak słabo prezentował się młody Jordan Lukaku, Walia postanowiła większość akcji grać prawą stroną, by wykorzystać tę słabą stronę rywala.
