Víctor Muñoz

Pochodzenie

Urodził się 13 lipca 2003 roku w Barcelonie. Piłkę zaczynał w klubie San Gabriel, a w 2014 roku, mając 11 lat, trafił do akademii FC Barcelona. Po trzech latach przeszedł do lokalnego Damm, gdzie grał do 2021 roku. Wtedy, jako 18-latek, przeniósł się do Realu Madryt.

W Madrycie zaczął w Juvenil A, a potem grał w drugim zespole rezerw, RSC Internacional, w piątej lidze hiszpańskiej (Tercera Federación), gdzie strzelił dziesięć goli. Od 2023 roku występował w Realu Madryt Castilla, głównym zespole rezerw, w trzeciej lidze.

Kariera

11 maja 2025 roku zadebiutował w pierwszym zespole Realu Madryt. W Barcelonie, w meczu 35. kolejki La Ligi, wszedł w 88. minucie za Viniciusa Júniora, gdy Real przegrywał z Barceloną 3:4. W 89. minucie miał dobrą okazję po podaniu Kyliana Mbappé: strzelił z prawej nogi z pola karnego, ale niecelnie, obok prawego górnego rogu. W marcu 2026 roku mówił, że to był element drogi: nikt nie dochodzi na szczyt w pełni ukształtowany, trzeba przejść przez trudne momenty. Wystąpił jeszcze jako rezerwowy w klubowych mistrzostwach świata w 2025 roku.

11 lipca 2025 roku przeszedł do Osasuny na pięć sezonów. Real zachował połowę praw do zawodnika i opcję odkupu. W Pampelunie, za trenera Alessio Lisciego, rozegrał przełomowy sezon, a Osasuna utrzymała się w La Lidze.

W czerwcu 2026 roku Liverpool zapłacił klauzulę odstępnego zapisaną w jego kontrakcie. Muñoz był wtedy z reprezentacją Hiszpanii na mundialu w Stanach Zjednoczonych. Podpisał z Liverpoolem długoterminowy kontrakt i został pierwszym nabytkiem klubu za kadencji Andoniego Iraoli. Iraola chciał mieć rodaka i przyspieszył transakcję po objęciu klubu, a Liverpool wyprzedził w walce o piłkarza Newcastle United.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią

Styl gry

To skrzydłowy w tradycyjnym stylu, który gra głównie na lewej stronie, choć jest prawonożny. Jego pierwszym odruchem jest atakowanie przestrzeni za plecami obrońców, a nie schodzenie głęboko po piłkę do nogi. Alternatywnie zbiega do środka i wbiega w luki między obrońcami, co utrudnia krycie.

Wyróżnia go przyspieszenie: w pierwszych metrach zyskuje ułamek sekundy, dzięki czemu wygrywa pojedynki o piłkę i wychodzi do kontr. Dobrze radzi sobie w pojedynkach jeden na jednego. Drybling wykorzystuje do rozciągania obrony: gdy dostaje piłkę przy linii i biegnie na rywala, przeciwnik musi ściągać do pomocy kolejnych obrońców, co otwiera miejsce kolegom. Nie traci zaangażowania w obronie: pressuje wysoko, szybko reaguje po stracie piłki i potrafi przechwytywać podania.

Może grać na obu skrzydłach, jako drugi napastnik i w środku ataku. Do poprawy trenerzy widzą grę słabszą nogą, dokładność dośrodkowań i ostatnie podanie.

Reprezentacja

W seniorskiej kadrze Hiszpanii Luis de la Fuente wystawił go po raz pierwszy 27 marca 2026 roku w Villarreal, w towarzyskim meczu z Serbią. Muñoz wszedł z ławki w drugiej połowie, a w 72. minucie strzelił gola na 3:0 po podaniu piętą Ferrana Torresa. Po meczu mówił, że to był wymarzony debiut, i że koszulkę z tego meczu zachowa na zawsze. Kilka dni później zagrał w bezbramkowym remisie z Egiptem.

25 maja 2026 roku de la Fuente umieścił go w 26-osobowej kadrze na mistrzostwa świata. Kontuzja wykluczyła go z pierwszych meczów turnieju i na boisko nie wyszedł ani razu. W finale 19 lipca, w którym Hiszpania pokonała Argentynę 1:0 po dogrywce, po golu Ferrana Torresa, siedział na ławce rezerwowych i nie wszedł na boisko.