
Pierwszy Ukrainiec, który prowadził klub Bundesligi; z Rigą wygrał w 2018 roku ligę i puchar Łotwy.
Wiktor Skrypnyk urodził się 19 listopada 1969 roku w Nowomoskowsku pod Dnieprem. Zaczynał na podwórku przy szóstej szkole. Pewnego dnia obok boiska przejechał na rowerze Ołeksandr Sihiejew, przedstawił się jako trener i zapisał całą paczkę do sekcji. Ojciec pracował w nowomoskowskiej fabryce rur i zabierał go na mecze. Skrypnyk pamięta finałowy mecz Dnipra ze Spartakiem w 1983 roku, w którym Ołeh Taran strzelił trzy gole i Dnipro zdobyło mistrzostwo ZSRR; siedział tacie na kolanach, a jego idolami byli napastnicy.
Sam też grał z przodu, bo był silniejszy od rówieśników i dużo biegał. Lewym obrońcą został na turnieju szkół sportowych w Erywaniu. Do internatu w Dnieprze zabrał go dawny piłkarz Dnipra Wiktor Romaniuk, a w rezerwach trener Ihor Nadiejin kazał mu ćwiczyć prawą nogę, bo Skrypnyk był „jednonogi”. Od 1989 do 1994 roku grał w Metałurhu Zaporoże, z którym awansował do najwyższej ligi ZSRR, a w 1993 roku został kapitanem. Wrócił do Dnipra, gdzie trenerem został Niemiec Bernd Stange. Stange uczył się miejscowego języka po dziesięć słów dziennie i pod koniec pobytu sam prowadził odprawy. To on polecił Skrypnyka Werderowi Brema.
W Bremie spędził osiem lat, od 1996 do 2004 roku. Zdobył Puchar Niemiec w 1999 roku (bez występu w finale), a w 2004 mistrzostwo i drugi puchar, choć w mistrzowskim sezonie zagrał tylko sześć meczów z powodu stanu zapalnego kości łonowej. Grał też w reprezentacji Ukrainy za Walerego Łobanowskiego. Przed meczem z Niemcami w Kijowie Łobanowski poprosił go, żeby wytypował skład rywala. Skrypnyk poprosił żonę o poranny numer „Kickera”, który podawał przewidywane jedenastki, i przedstawił trenerowi swój typ. Łobanowski odpowiedział, że ma własny skład w zeszycie, a wieczorem Niemcy wyszli właśnie w takim ustawieniu. Karierę skończył w wieku trzydziestu czterech lat.
Werder go nie wypuścił. Prezydent Klaus-Dieter Fischer powiedział mu, że jeszcze żadnej drużyny nie trenował i musi uczyć się od podstaw, więc Skrypnyk, świeżo upieczony mistrz Niemiec, został asystentem trenera U15. Potem dostał własny zespół, trzecią drużynę Werderu w lidze bremeńskiej, złożoną z amatorów. Następnie prowadził U16, U18 i U17. W 2007 roku zrobił licencję Pro: pół roku chodził na wykłady od poniedziałku do piątku jak student. W 2010 roku miał propozycję pracy przy młodzieżówce Ukrainy U21, ale zdecydował się zostać w Bremie z rodziną.
W 2013 roku przejął rezerwy Werderu, grające w Regionalliga Nord, z Torstenem Fringsem jako asystentem. Zespół grał kombinacyjnie, z rombem w pomocy, a kilku zawodników trafiło stamtąd do pierwszej drużyny. 25 października 2014 roku Werder zwolnił Robina Dutta po porażce z Kolonią. Klub był ostatni w tabeli i przez dziewięć kolejek nie wygrał. Skrypnyk został pierwszym Ukraińcem na stanowisku trenera zespołu z jednej z pięciu największych lig Europy. Jak mówił, tylko zmienił gabinet, bo sztab przeniósł z rezerw. Puchar w Chemnitz, liga w Moguncji i mecz ze Stuttgartem dały trzy zwycięstwa z rzędu i Werder uciekł ze strefy spadkowej. W sezonie 2014/2015 dojechał do środka tabeli, a rok później znów walczył o utrzymanie. Na pierwszej konferencji prasowej powiedział, że ruszyły dwa zegary: jeden do jego odejścia, drugi od dnia objęcia klubu. Odpadnięcie z pucharu w Lotte i trzy porażki na starcie ligi z bilansem bramek 2:12 zakończyły jego pracę we wrześniu 2016 roku. Thomas Schaaf zadzwonił po dymisji: „Gratuluję, teraz jesteś prawdziwym trenerem”. Skrypnyk powiedział potem, że w Bremie ani razu przed meczem nie czuł, żeby jego zespół był lepszy od rywala.
Gdy obejmował Werder, wśród zawodników był polski reprezentant Ludovic Obraniak, odsunięty przez poprzednika. Skrypnyk powiedział o nim: „To zawodnik, którego potrzebujemy”.
W lipcu 2018 roku objął Riga FC, klub założony w 2015 roku, który wcześniej dwa razy przegrał finał pucharu. Do Rygi latał z Bremy, bo lot trwał półtorej godziny. W sierpniu został trenerem miesiąca ligi łotewskiej. 24 października 2018 roku Riga pokonała Ventspils w rzutach karnych w finale Pucharu Łotwy i zdobyła pierwsze trofeum w historii klubu. W listopadzie, po wygranej 2:0 z Valmierą, zapewniła sobie pierwsze w historii mistrzostwo. Skrypnyk opuścił klub w lutym 2019 roku; zastąpił go Portugalczyk Luís Pimenta. Wspominał, że po wygraniu wszystkiego w kraju przychodzi przesyt i chce się czegoś innego.
W czerwcu 2019 roku został trenerem Zorii Ługańsk, po ośmiu latach pracy Jurija Wernyduba. Z powodu wojny w Donbasie klub rozgrywał mecze domowe w Zaporożu. Zoria zdobyła z nim dwa razy brązowy medal mistrzostw Ukrainy (2019/2020 i 2020/2021), w 2021 roku przegrała po dogrywce finał Pucharu Ukrainy z Dynamem Kijów, a w sezonie 2021/2022 zdobyła w fazie grupowej Ligi Konferencji siedem punktów, co było wtedy klubowym rekordem w europejskich pucharach. Sezon ligowy przerwała inwazja Rosji. Od 1 lipca 2022 roku Skrypnyk prowadził Worsklę Połtawa, a w grudniu 2023 roku odszedł z niej i od razu przeszedł do Metalista 1925 Charków, który był wtedy w dolnej połowie tabeli. Zorię i Worsklę wprowadził do europejskich pucharów. Latem 2024 roku odszedł z Charkowa. Mówił potem, że potrzebuje chwili wytchnienia i że zawsze sam podejmował decyzję o odejściu, gdy czuł, że nie jest już pomocą. 16 czerwca 2025 roku wrócił do Zorii, zastępując tymczasowego trenera Mladena Bartulovicia.
W Bremie chciał grać do przodu i zachwycać kibiców tak jak mistrzowski Werder z 2004 roku. Stawiał na krótkie, ostre podania i podania prostopadłe zamiast długich piłek i kontrataków, najczęściej w ustawieniu 4-4-2. Schaaf, który sam grał takim futbolem, jest jego wzorem: nauczył go, że w piłce liczy się taktyka, że można zmieniać ustawienie w trakcie meczu, i że obrona czwórką w linii jest lepsza niż trójką. Przeciwieństwem był Felix Magath, którego treningi opierały się na biegach i który zabraniał gry w „dziadka”; piłkarze grali w niego po kryjomu, przed zajęciami. Od Łobanowskiego, jak mówił, nauczył się słuchać piłkarzy i pytać, co ich motywuje poza boiskiem.
W Zorii w sezonie 2026/2027 najczęściej wystawia 4-2-3-1, ale grywa też 4-4-2 i 4-1-4-1. Na ławce jest raczej cichym obserwatorem, który podnosi głos, kiedy coś go naprawdę zdenerwuje. Według niego drużyna ma najpierw dobrze funkcjonować w szatni, a dopiero potem na boisku. Od piłkarzy wymaga oddania i identyfikacji z klubem. Nie buduje z nimi koleżeńskich relacji. Zawodnika, którego chce zbesztać, wzywa na rozmowę w cztery oczy. Pamięta z własnej kariery, że zawodnik zbesztany przy wszystkich traci pewność siebie, a konkurenci o skład dostają argument przeciwko niemu.
„Mówię to, co widzę, i odpowiadam szczerze, a nie dyplomatycznie.” (Football 24, listopad 2019)
„Kiedy chcę kogoś zbesztać, nie robię tego przy całej drużynie. Wołam go do siebie.” (Ukrajinskyj Futbol, listopad 2024)
42
mecze
1,52
punktu na mecz
17
zwycięstw · 13 remisów, 12 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od sierpnia 2025Ukraińska Premier Liha | Ukraińska Premier Liha | 42 | 17-13-12 | 1,52 | |
| 2023–2024Ukraińska Premier Liha | Ukraińska Premier Liha | 16 | 1-5-10 | 0,50 | |
| 2022–2023Ukraińska Premier Liha | Vorskla Poltava | Ukraińska Premier Liha | 45 | 18-10-17 | 1,42 |
| 2019–2022Ukraińska Premier Liha | Ukraińska Premier Liha | 76 | 43-15-18 | 1,89 | |
| 2018 | |||||
| 2018 | Riga FC | ||||
| 2014–2016Bundesliga | Bundesliga | 71 | 26-15-30 | 1,31 | |
| 2013–2014 | Werder Bremen II |
Wiktor Skrypnyk jest trenerem klubu Zoria Ługańsk od sierpnia 2025.
Wiktor Skrypnyk ma 57 lat. Urodził się 19 listopada 1969 roku.
Wiktor Skrypnyk został trenerem Werderu Brema 25 października 2014 roku, po zwolnieniu Robina Dutta, jako pierwszy Ukrainiec na takim stanowisku w jednej z pięciu największych lig Europy. W sezonie 2014/2015 dojechał do środka tabeli. Werder rozstał się z nim we wrześniu 2016 roku po trzech porażkach na starcie ligi z bilansem bramek 2:12.
Wiktor Skrypnyk zdobył z Rigą FC dwa trofea w 2018 roku. 24 października pokonał Ventspils w rzutach karnych w finale Pucharu Łotwy, co było pierwszym trofeum w historii klubu, a w listopadzie zapewnił klubowi pierwsze w historii mistrzostwo Łotwy. Klub opuścił w lutym 2019 roku.
Zoria Ługańsk pod wodzą Wiktora Skrypnyka zdobyła dwa razy brązowy medal mistrzostw Ukrainy (2019/2020 i 2020/2021) i przegrała po dogrywce finał Pucharu Ukrainy z Dynamem Kijów w 2021 roku. W fazie grupowej Ligi Konferencji w sezonie 2021/2022 zdobyła siedem punktów, ówczesny klubowy rekord. Skrypnyk wrócił do Zorii 16 czerwca 2025 roku.
Wiktor Skrypnyk w Bremie chciał grać do przodu, na krótkich, ostrych i prostopadłych podaniach zamiast długich piłek, najczęściej w ustawieniu 4-4-2. Za wzór uważa Thomasa Schaafa. W Zorii w sezonie 2026/2027 najczęściej wystawia 4-2-3-1, ale grywa też 4-4-2 i 4-1-4-1.