

Ukraińska Premier Liha · sezon 2026/2027
7. miejsce · 18 pkt · trener Wiktor Skrypnyk
Mistrz ZSRR z 1972 roku, który w 2014 roku przeniósł mecze domowe z Ługańska do Zaporoża, a później grał w Kijowie.
Do lata 2014 roku Zoria rozgrywała domowe mecze ligi i Pucharu Ukrainy na stadionie Awanhard w Ługańsku. Od lata 2014 do 2022 roku jej ligowym domem była Sławutycz Arena w Zaporożu. W sierpniu 2025 oraz w lipcu i wrześniu 2026 roku występowała jako gospodarz ligowych spotkań na stadionie Dynama imienia Walerego Łobanowskiego w Kijowie.
Sportowe początki Zorii wiążą się z Metalistem, drużyną utworzoną w 1923 roku przy ługańskiej fabryce parowozów. Przedwojenny Dzierżyniec zdobył w 1938 roku amatorskie mistrzostwo Ukraińskiej SRR, a w 1957 roku zawodowy futbol wrócił do miasta wraz z odtworzonym zespołem Trudowyje Riezierwy. Trudowyje Riezierwy wygrały mistrzostwo Ukraińskiej SRR w 1962 roku, a nazwę Zoria przyjęto w kwietniu 1964. Zwycięstwo w drugiej grupie klasy A w 1966 roku dało drużynie miejsce w najwyższej lidze ZSRR.
Największy sukces przyniósł zespół Hermana Zonina, który w 1972 roku zdobył mistrzostwo ZSRR jako pierwsza drużyna spoza stolic republik związkowych. Tytuł przypieczętował 29 października remisem 1:1 z Torpedem Moskwa, trzy kolejki przed końcem rozgrywek. Zonin wymagał, by wszyscy uczestniczyli zarówno w ataku, jak i obronie, a po stracie piłki natychmiast wspólnie naciskali rywala. Przygotowanie łączył z zajęciami teoretycznymi i intensywnymi treningami techniczno-taktycznymi.
Anatolij Kuksow przeszedł przez grupę szkoleniową Trudowych Riezierw i młodzieżowy zespół Zorii, debiutując w pierwszej drużynie w kwietniu 1969 roku. W mistrzowskim składzie wspierał atak podaniami do wolnej przestrzeni i strzałami na bramkę. Po odejściu Zonina Zoria dotarła do finałów Pucharu ZSRR w 1974 i 1975 roku, lecz przegrała kolejno z Dynamem Kijów i Araratem Erywań. Jako trener Kuksow uczestniczył w 1986 roku w zdobyciu mistrzostwa Ukraińskiej SRR w strefowych rozgrywkach drugiej ligi oraz awansie do pierwszej ligi ZSRR.
W niepodległej Ukrainie Zoria wygrała Pierwszą Ligę w sezonie 2005/06, a w sezonach 2016/17, 2019/20, 2020/21 i 2022/23 zajmowała trzecie miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej. W sezonach 2015/16 i 2020/21 była także finalistą Pucharu Ukrainy.
W sezonie 2017/18 po raz drugi z rzędu wystąpiła w fazie grupowej Ligi Europy, a 28 września 2017 roku pokonała Athletic Club 1:0 na San Mamés w Bilbao. Zwycięskiego gola strzelił głową Ihor Charatin po rzucie rożnym Artema Suchockiego.
Trener · Wiktor Skrypnyk
1,50
punktu na mecz
42%
wygranych · 25% remisów, 33% porażek
3
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 7 | 3 | 0 | 4 | 7:11 | 1,29 |
| Na wyjeździe | 5 | 2 | 3 | 0 | 7:4 | 1,80 |
Najbliższy mecz: Karpaty Lwów – Zoria Ługańsk, w sobotę 21 listopada o 17:00 (Ukraińska Premier Liha).
Trenerem jest Wiktor Skrypnyk.
Ukraińska Premier Liha. Po 12 meczach zajmuje 7. miejsce z 18 pkt.
Zoria Ługańsk gra u siebie na Stadionie Dynamo im. Valeriy Lobanovskyi. Stadion mieści 16 873 widzów.
Zoria Ługańsk zdobyła mistrzostwo ZSRR w 1972 roku jako pierwsza drużyna spoza stolic republik związkowych. Tytuł przypieczętowała 29 października remisem 1:1 z Torpedem Moskwa, trzy kolejki przed końcem rozgrywek. Trenerem był Herman Zonin.
Zoria Ługańsk dotarła do finałów Pucharu ZSRR w 1974 i 1975 roku. Przegrała kolejno z Dynamem Kijów i Araratem Erywań.
Zoria Ługańsk pokonała Athletic Club 1:0 na San Mamés w Bilbao 28 września 2017 roku, w fazie grupowej Ligi Europy. Gola strzelił głową Ihor Charatin po rzucie rożnym Artema Suchockiego.