Vincent Euvrard

Pochodzenie

Vincent Euvrard urodził się 12 marca 1982 roku w Veurne w Zachodniej Flandrii. Jako chłopak grał w KVV Oostduinkerke i przez długi czas profesjonalna piłka wydawała mu się odległym światem, aż trener Rudi Verkempinck ze szkoły sportowej w Meulebeke dał mu poczucie, że może mu się udać. Euvrard powtórzył nawet piątą klasę szkoły średniej, żeby mieć w programie dwanaście godzin futbolu więcej. Trafił do Cercle Brugge, a w 2002 roku zadebiutował w ekstraklasie w barwach Genku, w meczu, w którym Wesley Sonck strzelił sześć goli Mechelen (9:0). Euvrard zagrał wtedy 75 minut.

Jako środkowy obrońca występował też w Heusden-Zolder, holenderskim FC Den Bosch i KVSK United. W 2008 roku przeszedł do Sint-Truiden i od razu awansował z nim do ekstraklasy, zdobywając bramkę w meczu ze Standardem (2:2). Spędził tam pięć lat i wspomina ten okres jako najlepszy w karierze; zabrał go tam trener Guido Brepoels po złamaniu nogi. W 2013 roku, w wieku 31 lat, musiał zakończyć grę z powodów medycznych.

Kariera trenerska

Euvrard zaczął od młodzieży w Hasselt, a od lipca 2014 roku prowadził pierwszy zespół Sporting Hasselt w trzeciej lidze. Szansę dał mu trener Stijn Stijnen. Zespół radził sobie tak dobrze, że gdyby klub miał licencję zawodową, mógłby świętować pierwszy tytuł. W listopadzie 2015 roku zabrał go do drugiej ligi ASV Geel, a Stijnen nie chciał mu stawać na drodze. Euvrard zapamiętał z Hasselt wizytę Southampton, która pokazała mu, jak wygląda zawodowe zaplecze.

W maju 2016 roku został trenerem Cercle Brugge, ale po kilku miesiącach, w październiku, klub się z nim rozstał. W październiku 2017 roku wrócił do Cercle jako asystent Franky'ego Vercauterena, na jego prośbę. Zespół awansował do ekstraklasy, ale duet nie został na kolejny sezon. W lutym 2019 roku Euvrard objął OH Leuven, a Vercauteren został jego doradcą sportowym. Utrzymał klub w drugiej lidze, rok później był blisko awansu, ale w czerwcu 2020 roku musiał odejść.

W grudniu 2020 roku zastąpił w RWDM zwolnionego Laurenta Demola. Klub z Molenbeek odrodził się w 2015 roku po upadku FC Brussels i wspinał się od trzeciej ligi. Przed sezonem 2022/2023 skład został mocno przebudowany: do kilku zawodników z poprzedniego sezonu dołączyli gracze z klubów powiązanych z Crystal Palace i Botafogo. Zespół potrzebował kilku tygodni, by się zgrać, po czym w październiku wygrał sześć meczów z rzędu. W maju 2023 roku RWDM zdobył mistrzostwo Challenger Pro League po wygranej 1:0 z rezerwami Anderlechtu w ostatniej kolejce i wrócił do ekstraklasy po 21 latach. Wśród zawodników, którym Euvrard dał szansę, byli obrońca Jake O'Brien, później gracz Evertonu, i Zakaria El-Ouahdi, późniejszy zawodnik Genku. Latem 2023 roku jego nazwisko pojawiało się przy Standardzie, który wybrał jednak Carla Hoefkensa.

Euvrard został w Molenbeek, ale w lipcu 2023 roku właściciel klubu John Textor odsunął go na kilka dni przed startem sezonu. W obozie przygotowawczym trener publicznie mówił, że sytuacja transferowa jest niepokojąca. We wrześniu 2023 roku objął drugoligowy Zulte Waregem. Zespół zakończył rundę zasadniczą na piątym miejscu i odpadł w półfinale baraży o awans z Lommel.

Latem 2024 roku, po awansie Dender do ekstraklasy, zastąpił Timmy'ego Simonsa, który odszedł do Westerlo. Dyrektorem sportowym był Julien Gorius, z którym Euvrard pracował wcześniej w RWDM. Dender miało jeden z najniższych budżetów w lidze i przed sezonem było typowane jako pierwszy kandydat do spadku, ale nie znalazło się w strefie spadkowej ani razu i utrzymało się bez baraży. Euvrard budował kadrę z wypożyczeń i piłkarzy bez klubu, którzy chcieli odbudować karierę.

27 sierpnia 2025 roku przejął Standard Liège po zwolnionym po pięciu kolejkach Mirceę Rednicu. Zespół nie awansował do grupy mistrzowskiej, a w Europe Play-offs był liderem przed ostatnią kolejką, lecz zwycięstwa w nich nie wywalczył. Klub zmienił szesnastu trenerów w dziesięć lat, a dyrektor sportowy Marc Wilmots deklarował, że chce z Euvrardem stabilizacji.

Do swoich pierwszych lat w zawodzie wraca z dystansem. Pracował wtedy od szóstej rano do dziewiątej wieczorem, sam robił analizy i ustawiał pachołki, a jego asystenci nie mieli co robić. Po kilku latach uznał, że w szczegółach zgubił całość, i od tego czasu więcej deleguje.

Styl i metody

Euvrard dopasowuje system do kadry. W Dender od początku miał do dyspozycji trzech wysokich, silnych środkowych obrońców, więc grał trójką z tyłu i ofensywnymi wahadłowymi, najczęściej w ustawieniu 5-3-2 z dwoma napastnikami. Sam mówi, że lubi 3-4-3, ale kadra była zbudowana pod 5-3-2 i trener nie powinien upierać się przy własnej wizji. Dender grało długimi piłkami do napastników i wahadłowych, a pressing zaczynało dopiero w połowie rywala, z mocnym kryciem indywidualnym. W Standardzie w sezonie 2026/2027 częściej gra czwórką z tyłu, w ustawieniu 4-3-3, a do trójki obrońców wraca tylko od czasu do czasu.

Wiele czasu poświęca przygotowaniu taktycznemu do meczu, ale piłkarzom przekazuje tylko to, na co mają zwrócić uwagę. Wymienia trzy filary pracy: rozwój człowieka, sportowca wysokiego poziomu i zawodnika pod względem taktycznym oraz technicznym. Przed transferem sprawdza nie tylko grę piłkarza, ale też jego wartości i mentalność. W grze chce tworzyć akcje i grać do przodu, ale zawsze z zachowaniem struktury. Przyznaje, że potrafi być bardzo wymagający.

Wypowiedzi

„Wszystko pięknie, ale jeśli Dender chce grać tak jak Club Brugge, to w ten sposób nie zdobędziemy punktów.” (Nieuwsblad, marzec 2025)

„Od każdego zawodnika wymagam, żeby zostawił ego przed wejściem na stadion.” (RTBF, wrzesień 2024)