Óscar García

Pochodzenie

Óscar García Junyent urodził się 26 kwietnia 1973 roku w Sabadell pod Barceloną. Przeszedł przez szkółkę FC Barcelona, a w pierwszym zespole zadebiutował w sparingu w maju 1991 roku. Oficjalny debiut zaliczył w lutym 1993 roku, w pucharowym meczu z Atlético Madryt. W Barcelonie, którą w tamtych latach prowadził Johan Cruyff, spędził dwa okresy. W sezonie 1995/1996 został jej najlepszym strzelcem. Jako zawodnik, ofensywny pomocnik lub drugi napastnik, grał jeszcze w Albacete, Valencii, Espanyolu i Lleidzie, gdzie zakończył karierę w 2005 roku. Piłkarzami byli też jego młodsi bracia, Roger i Genís; od 2015 roku we trzech prowadzą w Sabadell obóz szkoleniowy dla dzieci. O Cruyffie opowiadał w 2009 roku, że gdy mecz się zacinał, mówił mu: „Wejdź, strzel gola i zamknij mecz”.

Kariera trenerska

Trenerem został w Barcelonie. Pracował u boku Cruyffa przy reprezentacji Katalonii, a od 2010 roku prowadził Juvenil A. W sezonie 2010/2011 zespół wygrał ligę, Puchar Króla juniorów i Copa de Campeones. Wśród jego zawodników byli Rafinha, Gerard Deulofeu i Alejandro Grimaldo.

W maju 2012 roku dyrektor sportowy Maccabi Tel Awiw, Jordi Cruyff, syn Johana, ściągnął go na stanowisko pierwszego trenera. Zespół grał ofensywnie, w ustawieniu 4-3-3, a 22 kwietnia 2013 roku, cztery kolejki przed końcem, zapewnił sobie pierwsze od dziesięciu lat mistrzostwo Izraela. Miesiąc później García odszedł z przyczyn osobistych, jak napisał w liście pożegnalnym.

W czerwcu 2013 roku objął Brighton & Hove Albion w Championship, gdzie przejął zespół po Gusie Poyecie. Klub awansował do baraży, ale w półfinale przegrał z Derby County, a García złożył rezygnację, którą zarząd przyjął 12 maja 2014 roku. Latem 2014 roku wrócił do Maccabi, lecz po niespełna dwóch miesiącach, 26 sierpnia, odszedł z powodu napięć politycznych w Izraelu. Tydzień później objął Watford. W jedynym meczu, który poprowadził, drużyna przegrała 0:1 z Charlton Po 27 dniach odszedł z klubu ze względów zdrowotnych. Przez ponad rok nie prowadził żadnego zespołu, odrzucał propozycje z Anglii i Hiszpanii, a do grudnia 2015 roku współpracował jako komentator z dziennikiem „Sport”.

28 grudnia 2015 roku Red Bull Salzburg ogłosił go trenerem po zwolnieniu Petera Zeidlera. Latem 2015 roku negocjował już z klubem, ale wybrano Zeidlera. Drużyna miała za sobą słabą jesień, a on przejął ją jako lidera tabeli. Zdobył z nią mistrzostwo i Puchar Austrii w sezonie 2015/2016, a rok później zrobił to jeszcze raz: w maju 2017 roku przypieczętował tytuł w domowym meczu z Rapidem Wiedeń, a 1 czerwca wygrał z nim w Klagenfurcie finał Pucharu (2:1). W czerwcu 2017 roku odszedł. Salzburg był jego najdłuższą pracą.

Potem szło gorzej i krócej. W czerwcu 2017 roku objął AS Saint-Étienne, ale w listopadzie odszedł za porozumieniem stron po wysokiej porażce 0:5 z Olympique Lyon. W styczniu 2018 roku przejął Olympiakos Pireus, z którym rozstał się w kwietniu, po remisie z Levadiakosem i trzecim z rzędu odpadnięciu z Pucharu Grecji. W listopadzie 2019 roku zastąpił Frana Escribę w Celcie Vigo, która była w strefie spadkowej, i utrzymał ją dopiero w ostatniej kolejce. 9 listopada 2020 roku został zwolniony po dziewięciu kolejkach nowego sezonu, po sporze z dyrektorem generalnym klubu o politykę transferową.

W czerwcu 2021 roku objął Stade de Reims. W pierwszym sezonie zajął z najmłodszym składem w Europie 12. miejsce. 13 października 2022 roku klub zawiesił go, gdy był na 15. miejscu po dziesięciu kolejkach, wskazując na wyniki i styl gry. Zastąpił go dotychczasowy asystent Will Still. Od 3 listopada 2023 roku prowadził OH Leuven, które przejął w strefie spadkowej i uratował w ostatniej kolejce sezonu zasadniczego. Zwolniono go 22 listopada 2024 roku, gdy klub zajmował 13. miejsce; dyrektor sportowy wskazał też na jego publiczną krytykę napastników po meczu z Dender.

W grudniu 2024 roku objął meksykańskie Chivas Guadalajara. W styczniu 2025 roku zobaczył czerwoną kartkę po kopnięciu Jamesa Rodrígueza w meczu z León, za co dostał trzymeczowe zawieszenie. 1 marca 2025 roku klub odsunął go na kilka godzin przed meczem z Pumas, po zmianie kierownictwa sportowego. W lutym 2026 roku Jordi Cruyff, już jako dyrektor techniczny Ajaksu Amsterdam, zatrudnił go w Jong Ajax, a 8 marca García przejął pierwszy zespół po Fredzie Grimie. Pierwszą drużynę Ajaksu prowadził do czerwca 2026 roku, a klub rozwiązał z nim umowę za porozumieniem stron.

23 czerwca 2026 roku został trenerem Pogoni Szczecin, dzień po zwolnieniu Thomasa Thomasberga. Z Ajaksu przyprowadził współpracownika, Enrique Sanza, jako szefa przygotowania motorycznego. Pogoń wiązała się z jego nazwiskiem już rok wcześniej.

Styl i metody

García wychował się na grze Barcelony i Cruyffa i sam mówił, że uczy tego, czego nauczył się jako zawodnik. Zastrzegał jednak: „Nikt nie może grać jak Barça”. Za Barcelonę uznaje raczej wzór niż przepis. W każdym klubie dopasowuje zespół do piłkarzy, których ma. W Ajaksie mówił, że nie zagra 4-3-3 ze skrzydłowymi, jeśli ich nie ma.

Najbardziej zmienił go Salzburg. Trafił tam do klubu znanego z agresywnego pressingu i próbował przesunąć go ku większej kontroli piłki, ale sam mówił, że chciał zachować to, co drużyna miała wcześniej. Dziś wskazuje Salzburg jako miejsce, gdzie nauczył się pressować i być gotowym na moment po stracie piłki. W Reimsie krytykowano go za zbyt zachowawcze 5-3-2, w Celcie chwalono za zbudowanie najszczelniejszej obrony w lidze, a w Leuven za reakcje w trakcie meczów.

Jesienią 2026 roku Pogoń Szczecin grała u niego najczęściej 4-2-3-1, czasem 4-1-4-1, 4-4-2 lub 4-3-3. W większości ligowych spotkań miała mniej niż połowę posiadania piłki, broniła zwarcie i próbowała odbierać piłkę wysoko.

Opisuje siebie jako trenera bardzo wymagającego. W Salzburgu uchodził za surowego trenera, który potrafi podnieść głos na treningu, a w Ajaksie podkreślał, że nie chce lenistwa i że miejsce w składzie trzeba sobie wywalczyć. Chętnie stawia na młodych. Zawodnicy, z którymi pracował, publicznie mu dziękowali: Hugo Ekitike po odejściu z Reims i Wout Weghorst po odejściu z Ajaksu.

Wypowiedzi

„Przyszedłem tam z filozofią wyniesioną z FC Barcelony, opierającą się na posiadaniu piłki. W Salzburgu nauczyłem się natomiast dodatkowo pressować, odzyskiwać piłkę.” (Weszło, czerwiec 2026)