Bo Svensson

Pochodzenie

Bo Svensson urodził się 4 sierpnia 1979 roku w Skørping w Himmerlandzie, ale wychował się w Kopenhadze. Jako chłopiec trafił do KB, z którego wywodzi się FC Kopenhaga. W młodości studiował literaturę i czytał egzystencjalistów, a po karierze piłkarskiej zamierzał raczej wrócić do Danii i zająć się czymś innym.

W FC Kopenhaga zadebiutował w 1999 roku. Wysoki środkowy obrońca z zacięciem przywódczym został kapitanem drużyny i sięgał z nią po mistrzostwa Danii oraz Puchar Danii 2004. W 2006 roku zagrał pierwszy z trzech meczów w reprezentacji Danii i odszedł do Borussii Mönchengladbach. Pobyt tam nie wypalił.

Latem 2007 roku zadzwonił do niego Jürgen Klopp, wtedy trener drugoligowego Mainz. Svensson odpoczywał na plaży. Klopp zaprosił go do domu, gdzie czekało ciasto upieczone przez żonę, i po tej wizycie piłkarz nie miał wątpliwości. W Mainz awansował do Bundesligi z Jørnem Andersenem, a później pięć lat grał pod Thomasem Tuchelem. W sumie rozegrał dla klubu ponad 120 meczów o stawkę. Karierę zakończył w 2014 roku, gdy Tuchel odszedł z klubu.

Kariera trenerska

Jako piłkarz zachowywał się jak stażysta w sztabie: pytał, podważał pomysły Kloppa i Tuchela, a po treningach robił notatki. Tuchel zachęcał go do pracy trenera. Konflikty też się zdarzały. W 2013 roku Svensson publicznie skrytykował Tuchela za niestosowne słownictwo i zbyt wysokie wymagania wobec drużyny, a po wybuchu afery nie wycofał się z tych słów.

W Mainz został w 2014 roku, po zakończeniu kariery, najpierw jako opiekun drużyny. W sezonie 2014/2015 pracował w sztabie pierwszej drużyny, najpierw u Kaspera Hjulmanda, później u Martina Schmidta. W sierpniu 2015 roku objął młodzież: U16, potem U17, a przez dwa lata U19, z którą zajął drugie miejsce w grupie południowo-zachodniej ligi juniorów. Wtedy pisał też pracę na duńską licencję A. Pracę z młodzieżą wybrał świadomie: chciał, jak mówił, stanąć w błocie własnymi nogami, zamiast iść drogą bezpieczną i łatwą.

Latem 2019 roku wyjechał do Austrii, do FC Liefering, drugiej drużyny RB Salzburg, występującej na drugim poziomie rozgrywek i grającej z seniorami. Pierwsze pół roku było trudne, a koncern Red Bulla wysłał ludzi, którzy sprawdzali, czy drużyna pracuje właściwie i jak przebiega rozwój talentów. Svensson uznał ten okres za najważniejszy w tej pracy: poprawił wtedy sztab i uprościł plan wobec zawodników. W sezonie 2019/2020 Liefering zakończył rozgrywki na trzecim miejscu.

W wigilię 2020 roku zadzwonił do niego dyrektor sportowy Mainz Christian Heidel. Klub miał sześć punktów po czternastu kolejkach, a Svensson był czwartym trenerem sezonu. Svensson zastanawiał się kilka dni, bo nie był pewien, czy klub jest gotowy wrócić do tożsamości z czasów Kloppa i Tuchela. W styczniu 2021 roku objął drużynę. Pierwszy mecz, z Eintrachtem Frankfurt, przegrał, grając czterema obrońcami. Potem przeszedł na trójkę środkowych obrońców: Moussa Niakhaté i Jeremiah St Juste na bokach, doświadczony Stefan Bell w środku. Remis w Dortmundzie i zwycięstwo z RB Lipsk wystarczyły, by drużyna uwierzyła w plan. Od początku marca do początku maja Mainz nie przegrał dziewięciu meczów, w tym 24 kwietnia 2021 roku pokonał u siebie Bayern 2:1. Zespół utrzymał się i skończył sezon na dwunastym miejscu. W historii Bundesligi tylko raz wcześniej zespół odrobił w drugiej połowie sezonu aż dziesięć punktów straty do bezpiecznej pozycji.

W sezonie 2021/2022 Mainz był ósmy, rok później dziewiąty, o dwa punkty od miejsca dającego Ligę Konferencji. Svensson dał szansę wychowankom, między innymi Nelsonowi Weiperowi i Brajanowi Grudzie. Weipera pewnego razu zdjął z boiska w sparingu po niespełna pół godziny, bo napastnik nie wracał do obrony. Początek sezonu 2021/2022 przyniósł mu jedno z najdziwniejszych wspomnień: tydzień przed meczem z RB Lipsk połowa kadry i cały jego sztab trenerski wypadły przez koronawirusa. Do ławki zaprosił starego kolegę z drużyny, wystawił w składzie zawodników z U-21 i wygrał 1:0.

Sezon 2023/2024 zaczął się bez zwycięstwa w dziewięciu meczach. Na początku listopada 2023 roku Svensson i Mainz rozstali się za porozumieniem stron, po ponad szesnastu latach w klubie, a pożegnał się z kibicami w nagraniu wideo. Po latach opisał to jako najtrudniejszy etap kariery: czuł się odpowiedzialny za wszystko, od bramkarza po źle poprowadzony trening, i zabrakło mu energii.

Latem 2024 roku przejął Union Berlin po erze Ursa Fischera, razem z Babakiem Keyhanfarem jako asystentem. Union przez lata grał piątką obrońców i kupował pod nią piłkarzy, więc Svensson zachował ten system, ale chciał wyższego pressingu i bardziej aktywnej gry. Miał włączyć do drużyny młodych: Toma Rothe, Aljoschę Kemleina i Leopolda Querfelda. Po dobrym początku przyszła seria meczów bez zwycięstwa i 27 grudnia 2024 roku klub zwolnił go razem z całym sztabem. On sam mówił później, że po pół roku nie da się zmienić drużyny tak, jak się zakłada.

Przez piętnaście miesięcy był bez pracy. 30 marca 2026 roku został trenerem FC Kopenhaga, po zwolnieniu Jacoba Neestrupa. Klub po raz pierwszy w historii znalazł się w grupie spadkowej Superligi. Debiutował 5 kwietnia 2026 roku, wygranym 7:0 z Silkeborgiem, a do tego wyrównał rekord największej wygranej w historii duńskiej ekstraklasy. W maju 2026 roku przegrał finał Pucharu Danii z FC Midtjylland, ale zapewnił klubowi miejsce w eliminacjach Ligi Konferencji, wygrywając po dogrywce barażowy mecz z Brøndby.

Styl i metody

Svensson ma za sobą szkołę Mainz i Red Bulla. W Liefering mówił, że pierwszym priorytetem jest gra bez piłki: wysoki, agresywny pressing, odzyskiwanie piłki i szybka gra do przodu. Nie lubi trzymać piłki dla samego trzymania jej. Jednocześnie chce, by drużyna potrafiła kontrolować także pozostałe fazy meczu.

W Mainz grał trójką z tyłu. Po objęciu zespołu w 2021 roku zmienił czwórkę obrońców na ustawienie 3-4-1-2, a liczba straconych goli na mecz spadła w pół sezonu z 2,2 do 1,2. Wahadłowi dostali więcej swobody w ataku. W sezonie 2021/2022 używał też 3-4-3 i 5-4-1, ale najchętniej grał dwoma napastnikami. Na środku pola stawiał zwarty trójkąt, który po stracie piłki odbierał ją od razu. Drużyna miała zwykle mniej piłki niż rywale, ale grała wysokim pressingiem, należała do czołówki ligi pod względem biegania i po odzyskaniu piłki szukała podania w głąb. Prosty przepis na gole z bliska: dośrodkowanie w pole bramkowe, daleko od bramkarza, i napastnik wbiegający do pierwszego strzału.

Uczył się od obu mistrzów, ale nie kopiował. Mówił, że od Tuchela wziął przede wszystkim podejście do pracy i kulturę drużyny, a „ukradł” mu jedno lub dwa ćwiczenia. W Mainz chciał przywrócić zasadę, że piłkarz najpierw daje coś zespołowi, dopiero potem bierze coś dla siebie. Najważniejsza rada od Kloppa brzmiała: bądź wierny sobie.

W Union próbował pogodzić piątkę obrońców z pressingiem wyżej na boisku. W FC Kopenhaga postawił na dyscyplinę: piłkarze, którzy spóźnią się na zbiórkę, trenują sami, w dniu poprzedzającym mecz drużyna śpi w hotelu, a treningi są krótsze, ale bardzo intensywne. Mówi, że chce połączyć wysoki poziom taktyczny duńskiej ligi z bardziej fizycznym stylem niemieckim. W Superlidze zaskoczyło go, że nawet zespoły z dołu tabeli próbują rozgrywać piłkę od tyłu. W sezonie 2026/2027 FC Kopenhaga gra najczęściej 4-2-3-1, czasem z trójką obrońców. W sierpniu 2026 roku mówił, że w kadrze brakuje mu skrzydłowych.

Wypowiedzi

„Pierwszym priorytetem jest gra bez piłki, ale chcę też, żeby mój zespół opanował pozostałe fazy meczu i dominował także w nich.” (Bold, październik 2020)

„Ten moment wymaga uznania, że nikt nie jest ważniejszy od klubu.” (Bundesliga.com, listopad 2023)