Francja
Defensywny pomocnik, który w Monaco zdobył mistrzostwo Francji, z Chelsea Puchar Anglii, a z Milanem mistrzostwo Włoch.
Urodził się 17 sierpnia 1994 roku w Paryżu, w XIV dzielnicy; w Monaco grał z numerem 14 na jej cześć. Jako dziecko kibicował Paris Saint-Germain, a jego idolem był Ronaldinho.
Grał w trzech paryskich klubach: Olympique Paris 15, CA Paris i Montrouge FC 92. Trenerzy z tamtych lat wspominali jego technikę, wysoką sylwetkę i czytanie gry, ale też to, że po nieudanym przyjęciu czy porażce zamykał się w sobie, a czasem płakał na boisku. Nazywano go „obrażalskim”. Z CA Paris pojechał z drużyną PSG na turniej w Nîmes.
Starał się o miejsce w ośrodku szkoleniowym federacji w Clairefontaine, ale go nie przyjęto; sam nazwał to ogromnym rozczarowaniem. Przeszedł też złamanie kości piszczelowej i strzałkowej, po którym część klubów straciła nim zainteresowanie. Zabiegały o niego Monaco, PSG i Rennes, a ojciec wybrał dla niego Rennes. W 2008 roku, jako 13-latek, pierwszy raz wyprowadził się z domu, do akademii Stade Rennais.
W Rennes uczyli go między innymi Yannick Menu, Franck Haise, Julien Stéphan i Régis Le Bris. Menu, trener drużyny do lat 15, kilka razy sprowadzał go na właściwą drogę, gdy Bakayoko, jak sam przyznał, nie przykładał się do nauki i robił głupstwa. W 2011 roku pojechał z reprezentacją Francji na mistrzostwa świata do lat 17.
W Ligue 1 zadebiutował 24 sierpnia 2013 roku, tydzień po 19. urodzinach, w wygranym 2:1 meczu z Évian Thonon Gaillard. W listopadzie 2013 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. Po jednym sezonie w pierwszej drużynie, w lipcu 2014 roku, przeszedł do Monaco.
Debiut w Monaco był nieudany: w sierpniu 2014 roku Leonardo Jardim wystawił go zamiast kapitana Jérémy'ego Toulalana w meczu z Lorient, ale zdjął go z boiska po 32 minutach, a Monaco przegrało 1:2. Bakayoko stracił zaufanie trenera. Przez trzy miesiące leczył kontuzję mięśnia dwugłowego uda. Rok później Jardim publicznie kwestionował jego podejście do pracy, a o Bakayoko mówiło się wtedy więcej z powodu willi i różowego porsche niż gry.
Przełom przyszedł, gdy dyrektorem technicznym Monaco został Claude Makélélé. Przez miesiąc rozmawiał z nim codziennie na treningach, a gdy odchodził, poradził trenerowi, by dawał mu więcej grać. Bakayoko zmienił dietę, przeprowadził się z willi do mieszkania w mieście, a porsche przemalował na czarno. Jardim mówił, że Bakayoko dorósł.
W sezonie 2016/17, po odejściu Toulalana, grał regularnie w środku pola obok Fabinho. Monaco zdobyło mistrzostwo Francji pierwszy raz od 17 lat i doszło do półfinału Ligi Mistrzów. W rewanżu 1/8 finału z Manchesterem City strzelił w Monako głową gola, który dał awans dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe. Sam nazwał ten sezon najpiękniejszym w karierze.
15 lipca 2017 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Chelsea. Po dobrym początku jego gra się posypała. W grudniu 2017 roku po jego błędzie Atlético Madryt strzeliło gola w Lidze Mistrzów, a w lutym 2018 roku w przegranym 1:4 meczu z Watfordem dostał czerwoną kartkę przed upływem pół godziny. 19 maja 2018 roku zagrał jednak cały finał Pucharu Anglii, wygrany przez Chelsea 1:0 z Manchesterem United na Wembley.
W sierpniu 2018 roku został wypożyczony do AC Milan. Po pierwszym meczu ligowym Gennaro Gattuso mówił o jego wadach. Bakayoko tłumaczył, że postanowił ciężko trenować. W listopadzie 2018 roku po wygranej 2:1 z Genoą Gattuso mówił, że był taktycznie i fizycznie niszczycielski. Od tego czasu grał regularnie. Gattuso najpierw próbował go jako defensywnego pomocnika przed obrońcami, a potem przesunął go wyżej, a nawet na skrzydło.
Kolejne sezony spędził na wypożyczeniach z Chelsea: w 2019 roku wrócił do Monaco, a w październiku 2020 roku trafił do Napoli, znów do Gattuso. 30 sierpnia 2021 roku Milan wypożyczył go ponownie, na dwa lata. W sezonie 2021/22 zagrał w 18 meczach i był w kadrze, która zdobyła mistrzostwo Włoch.
Po odejściu z Chelsea 31 sierpnia 2023 roku podpisał dwuletnią umowę z Lorient. Trenerem był tam Régis Le Bris, jego dawny szkoleniowiec z Rennes. 31 sierpnia 2024 roku przeszedł do PAOK Saloniki i podpisał roczny kontrakt z opcją przedłużenia.
To silny fizycznie środkowy pomocnik, który dobrze odbiera piłkę i przerywa ataki rywali. W Monaco dawał drużynie twardość w środku pola, dzięki czemu swobodniej grali Lemar, Mbappé i Bernardo Silva. Jardim mówił, że potrafi kontrolować przebieg meczu, równoważyć zespół, rozgrywać piłkę i wygrywać pojedynki. Didier Deschamps nazwał go kompletnym pomocnikiem: z mocną obecnością fizyczną, dobrym odbiorem, ważnymi golami i włączaniem się do ataku.
Nie jest szybki, co przeszkadzało mu bardziej w Premier League niż we Włoszech. Trudno mu jednak odebrać piłkę. Makélélé mówił, że Bakayoko się nie boi i cały czas podejmuje decyzje, choć czasem złe.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Francji, w tym na mistrzostwach świata do lat 17 w 2011 roku. Do pierwszej reprezentacji powołał go Didier Deschamps w marcu 2017 roku, gdy z kadry wypadł Paul Pogba. Zadebiutował 28 marca 2017 roku w towarzyskim meczu z Hiszpanią, wchodząc z ławki; Francja przegrała 0:2. Był to jego jedyny mecz w kadrze.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Europy | PAOK | Liga Europy | 4 | 112 | 0 | 0 |
