
Defensywny pomocnik, który w Monaco zdobył mistrzostwo Francji, z Chelsea Puchar Anglii, a z Milanem mistrzostwo Włoch.
Urodził się 17 sierpnia 1994 roku w Paryżu, w XIV dzielnicy; w Monaco grał z numerem 14 na jej cześć. Jako dziecko kibicował Paris Saint-Germain, a jego idolem był Ronaldinho.
Grał w trzech paryskich klubach: Olympique Paris 15, CA Paris i Montrouge FC 92. Trenerzy z tamtych lat wspominali jego technikę, wysoką sylwetkę i czytanie gry, ale też to, że po nieudanym przyjęciu czy porażce zamykał się w sobie, a czasem płakał na boisku. Nazywano go „obrażalskim”. Z CA Paris pojechał z drużyną PSG na turniej w Nîmes.
Starał się o miejsce w ośrodku szkoleniowym federacji w Clairefontaine, ale go nie przyjęto; sam nazwał to ogromnym rozczarowaniem. Przeszedł też złamanie kości piszczelowej i strzałkowej, po którym część klubów straciła nim zainteresowanie. Zabiegały o niego Monaco, PSG i Rennes, a ojciec wybrał dla niego Rennes. W 2008 roku, jako 13-latek, pierwszy raz wyprowadził się z domu, do akademii Stade Rennais.
W Rennes uczyli go między innymi Yannick Menu, Franck Haise, Julien Stéphan i Régis Le Bris. Menu, trener drużyny do lat 15, kilka razy sprowadzał go na właściwą drogę, gdy Bakayoko, jak sam przyznał, nie przykładał się do nauki i robił głupstwa. W 2011 roku pojechał z reprezentacją Francji na mistrzostwa świata do lat 17.
W Ligue 1 zadebiutował 24 sierpnia 2013 roku, tydzień po 19. urodzinach, w wygranym 2:1 meczu z Évian Thonon Gaillard. W listopadzie 2013 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. Po jednym sezonie w pierwszej drużynie, w lipcu 2014 roku, przeszedł do Monaco.
Debiut w Monaco był nieudany: w sierpniu 2014 roku Leonardo Jardim wystawił go zamiast kapitana Jérémy'ego Toulalana w meczu z Lorient, ale zdjął go z boiska po 32 minutach, a Monaco przegrało 1:2. Bakayoko stracił zaufanie trenera. Przez trzy miesiące leczył kontuzję mięśnia dwugłowego uda. Rok później Jardim publicznie kwestionował jego podejście do pracy, a o Bakayoko mówiło się wtedy więcej z powodu willi i różowego porsche niż gry.
Przełom przyszedł, gdy dyrektorem technicznym Monaco został Claude Makélélé. Przez miesiąc rozmawiał z nim codziennie na treningach, a gdy odchodził, poradził trenerowi, by dawał mu więcej grać. Bakayoko zmienił dietę, przeprowadził się z willi do mieszkania w mieście, a porsche przemalował na czarno. Jardim mówił, że Bakayoko dorósł.
W sezonie 2016/17, po odejściu Toulalana, grał regularnie w środku pola obok Fabinho. Monaco zdobyło mistrzostwo Francji pierwszy raz od 17 lat i doszło do półfinału Ligi Mistrzów. W rewanżu 1/8 finału z Manchesterem City strzelił w Monako głową gola, który dał awans dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe. Sam nazwał ten sezon najpiękniejszym w karierze.
15 lipca 2017 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Chelsea. Po dobrym początku jego gra się posypała. W grudniu 2017 roku po jego błędzie Atlético Madryt strzeliło gola w Lidze Mistrzów, a w lutym 2018 roku w przegranym 1:4 meczu z Watfordem dostał czerwoną kartkę przed upływem pół godziny. 19 maja 2018 roku zagrał jednak cały finał Pucharu Anglii, wygrany przez Chelsea 1:0 z Manchesterem United na Wembley.
W sierpniu 2018 roku został wypożyczony do AC Milan. Po pierwszym meczu ligowym Gennaro Gattuso mówił o jego wadach. Bakayoko tłumaczył, że postanowił ciężko trenować. W listopadzie 2018 roku po wygranej 2:1 z Genoą Gattuso mówił, że był taktycznie i fizycznie niszczycielski. Od tego czasu grał regularnie. Gattuso najpierw próbował go jako defensywnego pomocnika przed obrońcami, a potem przesunął go wyżej, a nawet na skrzydło.
Kolejne sezony spędził na wypożyczeniach z Chelsea: w 2019 roku wrócił do Monaco, a w październiku 2020 roku trafił do Napoli, znów do Gattuso. 30 sierpnia 2021 roku Milan wypożyczył go ponownie, na dwa lata. W sezonie 2021/22 zagrał w 18 meczach i był w kadrze, która zdobyła mistrzostwo Włoch.
Po odejściu z Chelsea 31 sierpnia 2023 roku podpisał dwuletnią umowę z Lorient. Trenerem był tam Régis Le Bris, jego dawny szkoleniowiec z Rennes. 31 sierpnia 2024 roku przeszedł do PAOK Saloniki i podpisał roczny kontrakt z opcją przedłużenia.
To silny fizycznie środkowy pomocnik, który dobrze odbiera piłkę i przerywa ataki rywali. W Monaco dawał drużynie twardość w środku pola, dzięki czemu swobodniej grali Lemar, Mbappé i Bernardo Silva. Jardim mówił, że potrafi kontrolować przebieg meczu, równoważyć zespół, rozgrywać piłkę i wygrywać pojedynki. Didier Deschamps nazwał go kompletnym pomocnikiem: z mocną obecnością fizyczną, dobrym odbiorem, ważnymi golami i włączaniem się do ataku.
Nie jest szybki, co przeszkadzało mu bardziej w Premier League niż we Włoszech. Trudno mu jednak odebrać piłkę. Makélélé mówił, że Bakayoko się nie boi i cały czas podejmuje decyzje, choć czasem złe.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Francji, w tym na mistrzostwach świata do lat 17 w 2011 roku. Do pierwszej reprezentacji powołał go Didier Deschamps w marcu 2017 roku, gdy z kadry wypadł Paul Pogba. Zadebiutował 28 marca 2017 roku w towarzyskim meczu z Hiszpanią, wchodząc z ławki; Francja przegrała 0:2. Był to jego jedyny mecz w kadrze.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Europy | PAOK Saloniki | Liga Europy | 4 | 112 | 0 | 0 |
| 2024/2025Grecka Super League | PAOK Saloniki | Grecka Super League | 4 | 205 | 0 | 0 |
| 2023/2024Ligue 1 | FC Lorient | Ligue 1 | 20 | 1317 | 2 | 1 |
| 2022/2023Serie A | AC Milan | Serie A | 3 | 45 | 0 | 0 |
| 2022/2023Puchar Włoch | AC Milan | Puchar Włoch | 0 | – | 0 | 0 |
| 2021/2022Serie A | AC Milan | Serie A | 14 | 497 | 0 | 0 |
| 2021/2022Puchar Włoch | AC Milan | Puchar Włoch | 1 | 58 | 0 | 0 |
| 2020/2021Serie A | SSC Napoli | Serie A | 32 | 1977 | 2 | 1 |
| 2020/2021Puchar Włoch | SSC Napoli | Puchar Włoch | 4 | 158 | 0 | 0 |
| 2019/2020Ligue 1 | AS Monaco | Ligue 1 | 20 | 1722 | 1 | 2 |
| 2019/2020 | AC Milan | – | – | – | – | |
| 2018/2019Serie A | AC Milan | Serie A | 31 | 2301 | 1 | 1 |
| 2018/2019Puchar Włoch | AC Milan | Puchar Włoch | 4 | 390 | 0 | 0 |
| 2017/2018Premier League | Chelsea | Premier League | 29 | 2124 | 2 | 2 |
| 2017/2018Puchar Ligi Angielskiej | Chelsea | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 215 | 0 | 0 |
| 2016/2017Ligue 1 | AS Monaco | Ligue 1 | 32 | 2219 | 2 | 1 |
| 2015/2016Ligue 1 | AS Monaco | Ligue 1 | 19 | 1362 | 1 | 0 |
| 2014/2015Ligue 1 | AS Monaco | Ligue 1 | 11 | 763 | 0 | 0 |
| 2013/2014Ligue 1 | Stade Rennais | Ligue 1 | 24 | 1727 | 1 | 0 |
| 2012/2013 | Rennes II | – | – | – | – | |
| 2011/2012 | France U17 W | – | – | – | – | |
| 2010/2011 | Rennes II | – | – | – | – |
Tiemoué Bakayoko ma 32 lata. Urodził się 17 sierpnia 1994 roku.
Tiemoué Bakayoko jest zawodnikiem klubu PAOK Saloniki (Grecka Super League).
Tiemoué Bakayoko jest pomocnikiem.
Tiemoué Bakayoko zdobył między innymi mistrzostwo Francji z Monaco w 2017 roku, Puchar Anglii z Chelsea w 2018 roku i mistrzostwo Włoch z AC Milan w 2022 roku.
Tiemoué Bakayoko zagrał w reprezentacji Francji jeden mecz: zadebiutował 28 marca 2017 roku w towarzyskim spotkaniu z Hiszpanią, wchodząc z ławki. Francja przegrała 0:2. Powołał go Didier Deschamps.
Tiemoué Bakayoko podpisał pięcioletni kontrakt z Chelsea 15 lipca 2017 roku, po mistrzowskim sezonie w Monaco. W maju 2018 roku zagrał cały finał Pucharu Anglii wygrany z Manchesterem United 1:0.
Tiemoué Bakayoko jest silnym fizycznie środkowym pomocnikiem, który dobrze odbiera piłkę i przerywa ataki rywali. Nie jest szybki, co przeszkadzało mu bardziej w Premier League niż we Włoszech.





