Niemcy
Król strzelców mundialu 2010, mistrz świata 2014 i 13-krotny mistrz Niemiec, który sam nazwał się „Raumdeuterem”.
Urodził się 13 września 1989 roku w Weilheim w Górnej Bawarii, a dorastał w pobliskim Pähl. Do miejscowego TSV zapisał się w wieku czterech lat. Kibicował Bayernowi Monachium, a jego ulubionym piłkarzem był Giovane Elber.
Jako dziesięciolatek zagrał w turnieju, na którym Bayern szukał talentów w okolicach Monachium. Skaut Jan Pienta zapamiętał jego wytrzymałość i nieprzewidywalność. Przekonać trzeba było matkę: rok wcześniej Thomasa odesłano z treningu próbnego, a do tego nie chciała codziennie wozić syna do Monachium. Pienta zaproponował, żeby zabierał go ojciec, który pracował w Monachium w BMW. W lipcu 2000 roku Müller został zawodnikiem Bayernu, ale początkowo nadal często trenował w Pähl.
W juniorach Bayernu nie uchodził za wielki talent. Długo grał na prawej stronie pomocy, dopiero w drużynie A-juniorów przesunięto go do ataku. Koledzy nazywali go „Kleber”, bo piłka zawsze spadała mu pod nogi. Latem 2008 roku zrezygnował z wyjazdu na mistrzostwa Europy U-19: zdawał wtedy maturę i miał szansę na obóz z pierwszą drużyną.
W sezonie 2008/09 grał w rezerwach Bayernu w nowo utworzonej 3. lidze. Trenerem był Hermann Gerland, a strzałów i gry w polu karnym uczył go asystent Gerlanda, Gerd Müller. Jeszcze jako piłkarza rezerw chciał go sprowadzić do Hoffenheim Ralf Rangnick. Bayern zażądał trzech, czterech milionów euro, a Gerland zablokował transfer. Rangnick przyznał potem, że Hoffenheim powinno było tyle zapłacić.
W Bundeslidze zadebiutował 15 sierpnia 2008 roku, wchodząc z ławki w zremisowanym 2:2 meczu z Hamburgerem SV. 10 marca 2009 roku strzelił pierwszego gola w Lidze Mistrzów, w wygranym 7:1 meczu ze Sportingiem.
Latem 2009 roku trenerem Bayernu został Louis van Gaal. Przed sezonem przeglądał z Gerlandem listę piłkarzy rezerw. Przy nazwisku Müllera Gerland powiedział, że ten chłopak zostanie reprezentantem Niemiec, bo zawsze strzela, gdziekolwiek gra. Miał nawet na ten temat zakład z Ulim Hoeneßem. Van Gaal od razu postawił na Müllera, a jego zdanie „Müller spielt immer” (Müller gra zawsze) cytowano potem przez lata. 12 września 2009 roku Müller strzelił dwa pierwsze gole w Bundeslidze, w wygranym 5:1 meczu z Borussią Dortmund. W pierwszym pełnym sezonie zdobył z Bayernem mistrzostwo i Puchar Niemiec, a w finale Ligi Mistrzów Bayern przegrał 0:2 z Interem.
W styczniu 2011 roku, zapytany w wywiadzie, jakim właściwie jest piłkarzem, odpowiedział: „Raumdeuter? Tak, jestem Raumdeuterem”. Określenie, które można przetłumaczyć jako „interpretator przestrzeni”, przylgnęło do niego na całą karierę.
23 kwietnia 2013 roku strzelił dwa gole w wygranym 4:0 półfinale Ligi Mistrzów z Barceloną: najpierw głową na dalszym słupku po dośrodkowaniu Arjena Robbena, a potem wślizgiem po dośrodkowaniu Luiza Gustavo. W tamtym sezonie Bayern wygrał Ligę Mistrzów, Bundesligę i Puchar Niemiec. Rok później strzelił w dogrywce drugiego gola w wygranym 2:0 finale Pucharu Niemiec z Borussią Dortmund.
Zostawał w Bayernie mimo zainteresowania innych klubów, również Manchesteru United. Jesienią 2019 roku za trenera Niko Kovača częściej siedział na ławce i mówiło się o jego odejściu. Po przyjściu Hansiego Flicka odzyskał najlepszą formę. W sezonie 2019/20 pobił ówczesny rekord Bundesligi w liczbie asyst w jednym sezonie, a Bayern zdobył mistrzostwo, Puchar Niemiec i Ligę Mistrzów.
Przez osiem lat tworzył w Bayernie duet z Robertem Lewandowskim. W Bundeslidze zanotował 42 asysty przy jego golach. Lewandowski mówił, że z Müllerem obok ma więcej miejsca w polu karnym, a podczas pressingu Müller podpowiadał mu, w którą stronę zamykać rywalom podanie.
W kwietniu 2025 roku stało się jasne, że Bayern nie przedłuży z nim kontraktu. Ostatni mecz w Bayernie zagrał 5 lipca 2025 roku, gdy w ćwierćfinale klubowych mistrzostw świata Bayern przegrał 0:2 z Paris Saint-Germain. W Bayernie zagrał 756 razy, strzelił 250 goli i zdobył 33 trofea.
6 sierpnia 2025 roku podpisał kontrakt z Vancouver Whitecaps. Mówił, że przyjeżdża do Kanady przede wszystkim po to, żeby wygrywać. Na początku października 2025 roku strzelił z rzutu karnego gola na 1:0 w finale Pucharu Kanady, wygranym 4:2 z Vancouver FC. Było to 35. trofeum w jego karierze i Müller wyprzedził wtedy Toniego Kroosa jako najbardziej utytułowany niemiecki piłkarz. 6 grudnia 2025 roku zagrał w finale MLS, ale Vancouver przegrało 1:3 z Interem Miami.
Nie był szybki, nie dryblował i rzadko strzelał efektowne gole. Sam mówił, że ludzie nie rozumieli, jak może grać na najwyższym poziomie, skoro jest „za wolny i nie umie dryblować”, a „Raumdeuter” miał wyjaśnić, że jego siłą jest gra bez piłki. Szukał miejsca za linią pomocy rywala i między obrońcami. Ruszał w tempo podania, trzymał się linii spalonego i często grał tyłem albo bokiem do bramki. Celowo próbował wprowadzić obrońców w chwilowe zamieszanie, tak by nie wiedzieli, kto go kryje. Twierdził, że jego gra jest w gruncie rzeczy przewidywalna, a najlepiej grało mu się u trenerów, którzy dawali drużynie dużo struktury.
Za swoją najlepszą pozycję uważał miejsce za napastnikiem, na „dziesiątce”. Grał też na obu skrzydłach i w ataku. Chude nogi uważał za zaletę: skoro nie mógł wygrywać pojedynków siłą, musiał myśleć o tym, jak ich unikać. Gerland mówił, że Müller może grać przez 90 minut fatalnie, a potem i tak strzelić gola. Müller odpowiadał, że świadomie podejmuje ryzyko i godzi się z tym, że wiele jego zagrań się nie udaje.
Z wiekiem coraz częściej podawał zamiast strzelać. Van Gaal nazywał go „dziesiątką z defensywnym myśleniem” i dodawał, że mądrze broni. Rzadko łapał kontuzje, a na boisku dużo mówił i organizował pressing.
W reprezentacji Niemiec zadebiutował 3 marca 2010 roku w Monachium, w przegranym 0:1 meczu z Argentyną. Po meczu Diego Maradona nie chciał siedzieć obok niego na konferencji prasowej, bo uznał go za chłopca od podawania piłek. Potem przeprosił, tłumacząc, że nie wiedział, że Müller jest piłkarzem.
Cztery miesiące później Müller był jednym z najlepszych piłkarzy mundialu w RPA. W 1/8 finału strzelił dwa gole Anglii (4:1), a w ćwierćfinale z Argentyną Maradony gola w trzeciej minucie (4:0). Był zawieszony na przegrany półfinał z Hiszpanią. Gol z Urugwajem w meczu o trzecie miejsce był jego piątym na turnieju. Tyle samo strzelili David Villa, Wesley Sneijder i Diego Forlán, ale Złoty But dostał Müller dzięki trzem asystom. Wybrano go też najlepszym młodym piłkarzem turnieju.
Na mundialu w Brazylii w pierwszym meczu strzelił trzy gole Portugalii (4:0), a w półfinale z Brazylią (7:1) strzelił gola na 1:0 po rzucie rożnym Kroosa. 13 lipca 2014 roku zagrał 120 minut w wygranym 1:0 po dogrywce finale z Argentyną.
Po odpadnięciu z mundialu 2018 w fazie grupowej Joachim Löw w marcu 2019 roku skreślił z kadry Müllera, Matsa Hummelsa i Jérôme'a Boatenga. Müller mówił, że był „perplex”, a sposób, w jaki go o tym poinformowano, zwyczajnie go zezłościł. Do kadry wrócił przed Euro 2020, rozgrywanym w 2021 roku.
Ostatni mecz w reprezentacji zagrał 5 lipca 2024 roku, wchodząc z ławki w przegranym 1:2 po dogrywce ćwierćfinale Euro z Hiszpanią. 15 lipca ogłosił zakończenie gry w kadrze. Rozegrał w niej 131 meczów i strzelił 45 goli; częściej w reprezentacji Niemiec grali tylko Lothar Matthäus i Miroslav Klose.
347
z 630 możliwych
1
co 347 minut
0
6,9
Łącznie · Na 90 min
3:1
Vancouver Whitecaps456,43:1Vancouver Whitecaps6,4
0:3Vancouver Whitecaps907,60:3Vancouver Whitecaps7,60:1
Houston Dynamo457,00:1Houston Dynamo7,01:0Vancouver Whitecaps776,21:0Vancouver Whitecaps6,21:0Real Salt Lake907,21:0Real Salt Lake7,2| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Kanady | Vancouver Whitecaps | Mistrzostwa Kanady | 2 | 134 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Bayern München | Liga Mistrzów | 12 | 384 | 3 | 1 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Niemcy | Mistrzostwa Europy | 2 | 56 | 0 | 1 |
