Timothy Chandler

Pochodzenie

Urodził się 29 marca 1990 roku we Frankfurcie nad Menem, a wychowywał się w Altenstadt w regionie Wetterau. Zaczynał w pobliskim klubie Sportfreunde Oberau, w którym łącznie spędził sześć lat. Jego pierwszy trener, Dieter Böttcher, zapamiętał go jako chłopca, który miał przede wszystkim bronić dostępu do bramki, a mimo to potrafił sam rozstrzygnąć mecz golami, także z większymi rywalami. Chandler mówił po latach, że gwizdek Böttchera do dziś ma w uszach.

Jako jedenastolatek zwrócił uwagę skautów Eintrachtu Frankfurt na halowym turnieju. W młodszych rocznikach był wożony na treningi na Riederwald prawie codziennie, czterdzieści kilometrów w jedną stronę. Jego wzorem był napastnik Giovane Élber. W Eintrachcie przeszedł przez wszystkie drużyny młodzieżowe.

W dzieciństwie, jak mówił, był bardzo żywy: o siódmej rano wychodził już grać w piłkę, przed szkołą i w czasie ferii.

Kariera

Latem 2010 roku przeszedł z Eintrachtu do 1. FC Nürnberg i zaczął w rezerwach. Do tej pory grał w ataku, zwykle jako napastnik. W Norymberdze trenerzy cofnęli go na prawą obronę, a czasem ustawiali jako defensywnego pomocnika. W październiku 2010 roku zobaczył go trener pierwszego zespołu Dieter Hecking, który, jak mówił Chandler, dał mu wiele pozytywnych uwag i wzmocnił jego pewność siebie. Zimą pojechał z pierwszą drużyną na obóz w Turcji, a wiosną 2011 roku zadebiutował w Bundeslidze.

Debiutował w meczu we Fryburgu, wchodząc z ławki. Trzy tygodnie później pierwszy raz wyszedł w podstawowym składzie, w meczu z VfB Stuttgart: strzelił gola i przy drugim asystował. W drugiej połowie sezonu 2010/2011 stał się w Norymberdze zawodnikiem podstawowego składu. W kwietniu 2012 roku przedłużył kontrakt do 2015 roku, mimo zainteresowania VfB Stuttgart.

Po czterech latach w Norymberdze wrócił w 2014 roku do Eintrachtu. We Frankfurcie trener Armin Veh dawał mu niewiele szans, a od wiosny 2016 roku, pod wodzą Niko Kovača, Chandler był już praktycznie pewniakiem. W 2017 roku mówił, że jego umiejętnością jest „bieganie i walka”, po linii w górę i w dół, „jak na PlayStation”.

Jesienią 2020 roku miał w sezonie zaledwie trzy krótkie występy i 49 minut gry. Mówił wtedy, że trudno mu się długo złościć, bo kocha piłkę i Eintracht. W sezonie 2021/2022 wyszedł w podstawowym składzie w czterech meczach fazy grupowej Ligi Europy: z Royal Antwerp na wyjeździe (30 września 2021), z Olympiakosem na wyjeździe (4 listopada), z Royal Antwerp u siebie (25 listopada) i z Fenerbahçe na wyjeździe (9 grudnia). W finale w Sewilli 18 maja 2022 roku Eintracht pokonał Rangers w rzutach karnych 5:4 po remisie 1:1. Chandler był wtedy na ławce rezerwowych.

Sukcesy

• 2022 Liga Europy z Eintrachtem Frankfurt

Reprezentacja

Mógł grać zarówno dla Niemiec, jak i dla USA. W styczniu 2011 roku mówił, że bardziej niż niemiecka reprezentacja interesuje go ta amerykańska. 26 marca 2011 roku na New Meadowlands Stadium w East Rutherford zadebiutował w towarzyskim meczu z Argentyną, zremisowanym 1:1. Trener Bob Bradley wprowadził go na drugą połowę za Jonathana Spectora. Wspominał, że już hymny były dla niego wielkim przeżyciem, a debiut wypadł „od razu przeciwko Messiemu”.

W maju 2012 roku trener Jürgen Klinsmann nie powołał go na zgrupowanie, bo, jak tłumaczył, Chandler uznał, że potrzebuje przerwy od reprezentacji. W listopadzie 2012 roku wrócił do kadry. W lutym 2013 roku znalazł się w składzie na wyjazdowy mecz eliminacji mistrzostw świata z Hondurasem; występ w nim wiązałby go z USA na stałe i wykluczał grę dla Niemiec.

W maju 2014 roku Klinsmann zabrał go na mundial w Brazylii. Chandler mówił później, że to jedno z jego największych doświadczeń: tak długo być z dala od domu z drużyną i zobaczyć, jak wszystko jest zorganizowane.

W reprezentacji USA grał na obu bokach obrony i na skrzydle.