Son Heung-Min

Pochodzenie

Urodził się 8 lipca 1992 roku w Chuncheon w Korei Południowej. Piłki uczył go ojciec, trener w jego szkole. Od początku ćwiczył obiema nogami, żeby swobodnie strzelać i podawać każdą z nich.

W 2008 roku, jako 16-latek, przyjechał do Hamburga w ramach współpracy HSV z koreańską federacją. Wybrano go na testach zorganizowanych przez agenta Thiesa Bliemeistera. Rodzice nalegali, żeby jechał. Son mówił wtedy, że piłka w Korei go znudziła: trenowali raz dziennie, ale po trzy, cztery godziny, i wszystko było znacznie surowsze niż w Niemczech. W internacie HSV razem z dwoma rodakami uczył się niemieckiego od zera, nie znając nawet alfabetu.

Kariera

Latem 2010 roku dołączył do pierwszej drużyny Hamburgera SV, a jesienią zadebiutował w Bundeslidze. Przełomowy był sezon 2012/13. W lutym 2013 roku strzelił dwa gole w wygranym 4:1 meczu z Borussią Dortmund. Latem odrzucił nowy kontrakt z HSV i przeszedł do Bayeru Leverkusen za 10 mln euro.

W sierpniu 2015 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Tottenhamem i dostał koszulkę z numerem 7. Pierwszy sezon w Anglii nie był udany i latem 2016 roku Son był bliski odejścia. Szansę dostał, gdy kontuzji doznał Harry Kane. We wrześniu 2016 roku Son strzelił cztery gole w lidze i został piłkarzem miesiąca Premier League. „Po roku jest bardziej dojrzały i świetnie się tu zadomowił” – mówił trener Mauricio Pochettino.

Do 2018 roku nad jego karierą wisiała służba wojskowa. W Korei Południowej mężczyźni muszą przed 28. rokiem życia odsłużyć 21 miesięcy, a zwolnienie daje tylko medal olimpijski albo złoto igrzysk azjatyckich. W 2014 roku Bayer nie puścił go na igrzyska. Latem 2018 roku Tottenham zgodził się, żeby jako jeden z trzech starszych zawodników zagrał w drużynie U-23 na igrzyskach azjatyckich w Indonezji. Son był kapitanem, a w finale z Japonią asystował przy obu golach. Korea wygrała 2:1, a cała kadra została zwolniona ze służby. Podstawowe szkolenie przeszedł w kwietniu i maju 2020 roku, w czasie przerwy wywołanej pandemią, w piechocie morskiej na wyspie Czedżu.

Wiosną 2019 roku poprowadził Tottenham do półfinału Ligi Mistrzów. 9 kwietnia strzelił pierwszego w historii nowego stadionu Tottenhamu gola w europejskich pucharach i dał wygraną 1:0 z Manchesterem City. W rewanżu (3:4) dwa razy trafił w pierwszych minutach, a Tottenham awansował dzięki golom na wyjeździe. Został wtedy najlepszym azjatyckim strzelcem w historii Ligi Mistrzów. Pierwszy mecz półfinału z Ajaksem opuścił za kartki, a finał Tottenham przegrał.

W grudniu 2019 roku w meczu z Burnley (5:0) przejął piłkę przed własnym polem karnym i przebiegł z nią ponad 70 metrów, mijając po drodze kolejnych rywali. Potrzebował do tego 12 sekund i 12 dotknięć piłki. José Mourinho nazwał go po meczu „Sonaldo Nazario”. Za tego gola Son dostał Nagrodę Puskása FIFA i nagrodę dla gola sezonu Premier League.

W sezonie 2021/22 strzelił 23 gole w Premier League i razem z Mohamedem Salahem został królem strzelców. Dwa ostatnie strzelił w ostatniej kolejce, zapewniając Tottenhamowi awans do Ligi Mistrzów. W kwietniu 2023 roku, w meczu z Brighton, jako pierwszy Azjata strzelił setnego gola w Premier League. W sierpniu 2023 roku zastąpił Hugo Llorisa w roli kapitana. „Wszyscy powinni czuć się kapitanami” – mówił wtedy kolegom.

21 maja 2025 roku w Bilbao wszedł z ławki w 67. minucie finału Ligi Europy z Manchesterem United. Tottenham wygrał 1:0, a Son jako kapitan podniósł pierwsze trofeum w klubowej karierze. Wcześniej przegrał z Tottenhamem finał Ligi Mistrzów w 2019 roku i finał Pucharu Ligi w 2021 roku. Na początku sierpnia 2025 roku, przed meczem towarzyskim z Newcastle w Seulu, ogłosił odejście po dziesięciu latach. „Przyjechałem do północnego Londynu jako dzieciak, a odchodzę jako dorosły, bardzo dumny człowiek” – mówił.

Przeszedł do Los Angeles FC. Był to najdroższy transfer w historii MLS. Pierwszego gola dla LAFC strzelił w sierpniu 2025 roku z rzutu wolnego w meczu z FC Dallas, a kibice wybrali go golem roku w MLS. W 2026 roku w Meczu Gwiazd MLS strzelił dwa gole drużynie gwiazd ligi meksykańskiej w ciągu trzech minut.

Sukcesy

• 2025 Liga Europy z Tottenhamem
• 2022 Król strzelców Premier League
• 2020 Nagroda Puskása FIFA
• 2020 Gol sezonu Premier League
• 2018 Złoty medal igrzysk azjatyckich z Koreą Południową
• 2016 Piłkarz miesiąca Premier League (wrzesień)

Styl gry

Son gra dobrze obiema nogami. Do kwietnia 2023 roku strzelił w Premier League 55 goli prawą nogą i 41 lewą, a 18 zdobył zza pola karnego. Najczęściej startuje z lewej strony i schodzi do środka, przez co strzela z obu stron pola karnego niemal równie często. Od czasów Mourinho coraz częściej grał głębiej i bliżej środka boiska.

Grywał na obu skrzydłach, jako środkowy napastnik i jako cofnięty napastnik za wysuniętym. Jego atutem jest szybkość, dlatego jest groźny w kontratakach. Dużo biega także bez piłki, za co cenił go Pochettino. „W piłce, jeśli ciężko pracujesz, dostajesz nagrodę” – mówił o nim w 2016 roku.

Ange Postecoglou, wybierając go na kapitana, podkreślał, że Son cieszy się ogromnym szacunkiem całej szatni.

Reprezentacja

Grał w reprezentacji Korei Południowej U-17. W 2011 roku został powołany na Puchar Azji w Katarze.

Na mundialu 2018 strzelił dwa gole, ale Korea odpadła po fazie grupowej. Na mundial 2022 pojechał kilka tygodni po złamaniu oczodołu w meczu Ligi Mistrzów z Marsylią. Grał w masce ochronnej i nie opuścił ani minuty. Korea pokonała 2:1 Portugalię i wyszła z grupy, a w 1/8 finału przegrała 1:4 z Brazylią.

Na Pucharze Azji 2023, rozgrywanym na początku 2024 roku, w ćwierćfinale z Australią w doliczonym czasie wywalczył rzut karny, po którym Korea wyrównała. W dogrywce strzelił zwycięskiego gola z rzutu wolnego.

Na mundialu 2026 Korea wygrała 2:1 z Czechami, a potem przegrała po 0:1 z Meksykiem i RPA. W ostatnim meczu selekcjoner Hong Myung-bo posadził Sona na ławce i wpuścił go dopiero po przerwie. Hong po tej porażce wziął na siebie odpowiedzialność za wynik.