Snajperzy Bundesligi

Dzisiaj Kiessling jest wysoko, ale patrząc na przebieg jego kariery, widzimy, że nie zanosi się, by został na tym szczycie dłużej niż dwa, trzy lata. Kiessling wchodził na niego powoli i powoli będzie schodził. Dlatego jeszcze jakiś czas będzie etatowym napastnikiem Bayeru Leverkusen. Ale jeśli chce zdobyć koronę króla strzelców, to w lepszej sytuacji już się nie znajdzie. Albo w tym sezonie, albo nigdy.

Chyba nikt nie sprawił w tej rundzie takiej niespodzianki jak Eintracht Frankfurt. Armin Veh stworzył mieszankę wybuchową, a w jej epicentrum ustawił Aleksandra Meiera. Człowieka z trzydziestką na karku, który do tej pory niczego wielkiego nie osiągnął i niczym specjalnie się nie wyróżniał. Ot solidny pomocnik na pograniczu 1. i 2. Bundesligi. Nagle eksplozja! Meier w jednej rundzie strzela 11 bramek i dorzuca dwie asysty, będąc najlepszym zawodnikiem swojej drużyny. Świetna historia, pokazująca piękno futbolu, jego nieprzewidywalność. Meier przez chwilę znalazł się w blasku fleszy, stał się bohaterem regionu. Szczerze wątpię, by utrzymał skuteczność w dalszej części sezonu, jego wynik już teraz jest godny podziwu.

Polska to bardzo specyficzny kraj. Z jednej skrajności w drugą. Albo jest do dupy, albo fantastycznie. Robert Lewandowski jedzie do Dortmundu – „Będzie grzać ławę, nie sprawdzi się”. Strzela pierwsze bramki – „Brawo, Lewy, oby tak dalej”. Zdobywa z BVB dublet, strzela hat-tricka Bayernowi – „Lewy, jesteś najlepszy!”. Pojawiają się spekulacje transferowe – „Nie odchodź, poza Borussią niczego nie osiągniesz, będziesz grzać ławę”. Wielu mówiło też, że Robert nie powtórzy osiągnięć z poprzedniego sezonu, że już nie strzeli tylu bramek i ogólnie jest słaby. Nie rozumiem tego całego negatywnego podejścia do naszych rodaków. Lewandowski jest bardzo dobrym napastnikiem, jednym z najlepszych w Bundeslidze. Pokazał to rok temu, teraz tylko potwierdza. Strzela w silnej lidze, trafia w Champions League, wygrywał z najlepszymi zespołami, Manchester United i Bayern Monachium oficjalnie o niego pytają. To chyba wystarczająco wiele powodów, żeby się pogodzić z faktem posiadania w naszym kraju napastnika z najwyższej półki.

Kolejnym, który dosyć niespodziewanie rozstrzelał się w tej rundzie, jest Vedad Ibisević. Stuttgart wyraźnie mu służy. W Hoffenheim miał jedną naprawdę świetną rundę, w której zdobył 18 bramek w 16 spotkaniach. Wydawało się, że Bośniak szybko stanie się jedną z gwiazd Bundesligi. Wtedy stała się najgorsza z możliwych dla piłkarza rzeczy – kontuzja. Ibisević zerwał wiązadła w kolanie i drugą część sezonu miał z głowy. Gdy wrócił do zdrowia, nie potrafił odzyskać formy sprzed urazu. Ale teraz pojawiło się światełko w tunelu. Napastnik znów czaruje swoją grą. Strzela regularnie zarówno w lidze, jak i europejskich pucharach. W Stuttgarcie muszą na niego chuchać i dmuchać, bo gdyby, nie daj Boże, coś mu się stało, Labbadia musiałby polegać na Harniku, a ten pan potrzebuje kilku dobrych sytuacji, żeby w końcu trafić do siatki.

Jednym z najlepszych piłkarzy tej rundy, o ile nie najlepszym, był Thomas Müller. Jego talent objawił się tuż przed mistrzostwami świata w RPA, na które pojechał, grał w pierwszym składzie i zrobił furorę. Każdy widział w nim kolejnego wielkiego w panteonie Müllerów. Moim zdaniem Thomas tej presji nie sprostał. Jego talent jest ogromny. To niesamowicie inteligentny piłkarz. Świetnie odnajduje się w grze kombinacyjnej. Ale po mundialu wyglądał, jakby ktoś założył mu blokadę. Już się rozpędzał, wrzucał trójkę, czwórkę i nagle jakiś zgrzyt, piątka nie chce wejść. W tym roku jest inaczej. Müller pracuje jak porządny diesel. Strzelał, asystował, był czołowym zawodnikiem najsilniej drużyny w Niemczech.

A skoro już jesteśmy przy Bayernie, należy wspomnieć o Mario Mandzukiciu. Chorwat okazał się świetnym substytutem Gomeza. Mario II (pozwólcie, że tak go nazwę) jest innym typem zawodnika niż Mario I. To, co rzuca się w oczy już na początku, to praca Mandzukicia w defensywie. Częste powroty do środkowej strefy boiska, pomoc w rozegraniu piłki, idealne spełnianie roli „pierwszego obrońcy”. Do tego dodajmy nos snajperski i mamy obraz Mandzukicia. Niestety, rundę wiosenną Chorwat spędzi na ławce rezerwowych. Powód jest jeden – Gomez jest zdrowy. Wierzę, że Heynckess będzie rotował składem, ale pozycja Gomeza jest niepodważalna. Ten facet potrzebuje pół sytuacji, żeby strzelić bramkę. On sam sobie te sytuacje kreuje, podczas gdy Mandzukić żyje raczej z podań kolegów. Napastników rozlicza się przede wszystkim z bramek, a na tym polu z Gomezem niełatwo rywalizować. Mario II zrobił podczas tej rundy wszystko, co mógł, by stać się numerem jeden, ale to nie ta półka.

Ostatnim w czołowej siódemce snajperów jest Adam Szalai. Dla większości z Was Węgier jest anonimowym piłkarzem, ale to się wkrótce skończy. Szalai już za młodu został wypatrzony przez skautów VfB Stuttgart, a później miał swój epizod nawet w Realu Madryt. Tam się jednak nie przebił do dorosłej drużyny i wrócił do Niemiec. W FSV Mainz dostał szansę regularnej gry i jego talent spokojnie się rozwijał. W tej rundzie w 17 spotkaniach zdobył dziewięć bramek i to wystarczyło, by zwrócił na siebie uwagę najlepszych w Bundeslidze. Już pytają o niego Borussia Dortmund i VfL Wolfsburg, a zainteresowany podobno jest też Arsenal. Na tego typu doniesienia szybko zareagował dyrektor klubu. – Nie pojawiły się żadne konkretne oferty. Nie sprzedamy go za żadne pieniądze – powiedział Christian Heidel. Podobno działacze z Moguncji są skłonni zacząć rozmowy od 20 milionów euro. Wiem, że żyjemy w czasach stawiania kosmicznych zaporowych cen. Ale nawet za Fuchsa czy Schürrlego tyle sobie nie życzyli. W Mainz mają świadomość, że Szalai to skarb.

Jeśli miałbym postawić pieniądze na któregoś z tych napastników, byłby to Stefan Kiessling. Nie ma Gomeza, Huntelaar też tak jakby nieobecny. Rywalizować z nim mógłby Mandzukić, ale ten prawdopodobnie nie będzie miał teraz zbyt wielu okazji do powiększenia swojego dorobku bramkowego. Chociaż to wszystko to tylko jedno wielkie gdybanie. W futbolu może się zdarzyć wszystko. Kontuzja, eksplozja formy, utrata miejsca w składzie… Najlepszym wyjściem będzie głęboko zasiąść w fotelu i oglądać. Rywalizacja na pewno będzie ciekawa.

Dzisiaj Kiessling jest wysoko, ale patrząc na przebieg jego kariery, widzimy, że nie zanosi się, by został na tym szczycie dłużej niż dwa, trzy lata. Kiessling wchodził na niego powoli i powoli będzie schodził. Dlatego jeszcze jakiś czas będzie etatowym napastnikiem Bayeru Leverkusen. Ale jeśli chce zdobyć koronę króla strzelców, to w lepszej sytuacji już się nie znajdzie. Albo w tym sezonie, albo nigdy.

Chyba nikt nie sprawił w tej rundzie takiej niespodzianki jak Eintracht Frankfurt. Armin Veh stworzył mieszankę wybuchową, a w jej epicentrum ustawił Aleksandra Meiera. Człowieka z trzydziestką na karku, który do tej pory niczego wielkiego nie osiągnął i niczym specjalnie się nie wyróżniał. Ot solidny pomocnik na pograniczu 1. i 2. Bundesligi. Nagle eksplozja! Meier w jednej rundzie strzela 11 bramek i dorzuca dwie asysty, będąc najlepszym zawodnikiem swojej drużyny. Świetna historia, pokazująca piękno futbolu, jego nieprzewidywalność. Meier przez chwilę znalazł się w blasku fleszy, stał się bohaterem regionu. Szczerze wątpię, by utrzymał skuteczność w dalszej części sezonu, jego wynik już teraz jest godny podziwu.

Polska to bardzo specyficzny kraj. Z jednej skrajności w drugą. Albo jest do dupy, albo fantastycznie. Robert Lewandowski jedzie do Dortmundu – „Będzie grzać ławę, nie sprawdzi się”. Strzela pierwsze bramki – „Brawo, Lewy, oby tak dalej”. Zdobywa z BVB dublet, strzela hat-tricka Bayernowi – „Lewy, jesteś najlepszy!”. Pojawiają się spekulacje transferowe – „Nie odchodź, poza Borussią niczego nie osiągniesz, będziesz grzać ławę”. Wielu mówiło też, że Robert nie powtórzy osiągnięć z poprzedniego sezonu, że już nie strzeli tylu bramek i ogólnie jest słaby. Nie rozumiem tego całego negatywnego podejścia do naszych rodaków. Lewandowski jest bardzo dobrym napastnikiem, jednym z najlepszych w Bundeslidze. Pokazał to rok temu, teraz tylko potwierdza. Strzela w silnej lidze, trafia w Champions League, wygrywał z najlepszymi zespołami, Manchester United i Bayern Monachium oficjalnie o niego pytają. To chyba wystarczająco wiele powodów, żeby się pogodzić z faktem posiadania w naszym kraju napastnika z najwyższej półki.

Kolejnym, który dosyć niespodziewanie rozstrzelał się w tej rundzie, jest Vedad Ibisević. Stuttgart wyraźnie mu służy. W Hoffenheim miał jedną naprawdę świetną rundę, w której zdobył 18 bramek w 16 spotkaniach. Wydawało się, że Bośniak szybko stanie się jedną z gwiazd Bundesligi. Wtedy stała się najgorsza z możliwych dla piłkarza rzeczy – kontuzja. Ibisević zerwał wiązadła w kolanie i drugą część sezonu miał z głowy. Gdy wrócił do zdrowia, nie potrafił odzyskać formy sprzed urazu. Ale teraz pojawiło się światełko w tunelu. Napastnik znów czaruje swoją grą. Strzela regularnie zarówno w lidze, jak i europejskich pucharach. W Stuttgarcie muszą na niego chuchać i dmuchać, bo gdyby, nie daj Boże, coś mu się stało, Labbadia musiałby polegać na Harniku, a ten pan potrzebuje kilku dobrych sytuacji, żeby w końcu trafić do siatki.

Jednym z najlepszych piłkarzy tej rundy, o ile nie najlepszym, był Thomas Müller. Jego talent objawił się tuż przed mistrzostwami świata w RPA, na które pojechał, grał w pierwszym składzie i zrobił furorę. Każdy widział w nim kolejnego wielkiego w panteonie Müllerów. Moim zdaniem Thomas tej presji nie sprostał. Jego talent jest ogromny. To niesamowicie inteligentny piłkarz. Świetnie odnajduje się w grze kombinacyjnej. Ale po mundialu wyglądał, jakby ktoś założył mu blokadę. Już się rozpędzał, wrzucał trójkę, czwórkę i nagle jakiś zgrzyt, piątka nie chce wejść. W tym roku jest inaczej. Müller pracuje jak porządny diesel. Strzelał, asystował, był czołowym zawodnikiem najsilniej drużyny w Niemczech.

A skoro już jesteśmy przy Bayernie, należy wspomnieć o Mario Mandzukiciu. Chorwat okazał się świetnym substytutem Gomeza. Mario II (pozwólcie, że tak go nazwę) jest innym typem zawodnika niż Mario I. To, co rzuca się w oczy już na początku, to praca Mandzukicia w defensywie. Częste powroty do środkowej strefy boiska, pomoc w rozegraniu piłki, idealne spełnianie roli „pierwszego obrońcy”. Do tego dodajmy nos snajperski i mamy obraz Mandzukicia. Niestety, rundę wiosenną Chorwat spędzi na ławce rezerwowych. Powód jest jeden – Gomez jest zdrowy. Wierzę, że Heynckess będzie rotował składem, ale pozycja Gomeza jest niepodważalna. Ten facet potrzebuje pół sytuacji, żeby strzelić bramkę. On sam sobie te sytuacje kreuje, podczas gdy Mandzukić żyje raczej z podań kolegów. Napastników rozlicza się przede wszystkim z bramek, a na tym polu z Gomezem niełatwo rywalizować. Mario II zrobił podczas tej rundy wszystko, co mógł, by stać się numerem jeden, ale to nie ta półka.

Ostatnim w czołowej siódemce snajperów jest Adam Szalai. Dla większości z Was Węgier jest anonimowym piłkarzem, ale to się wkrótce skończy. Szalai już za młodu został wypatrzony przez skautów VfB Stuttgart, a później miał swój epizod nawet w Realu Madryt. Tam się jednak nie przebił do dorosłej drużyny i wrócił do Niemiec. W FSV Mainz dostał szansę regularnej gry i jego talent spokojnie się rozwijał. W tej rundzie w 17 spotkaniach zdobył dziewięć bramek i to wystarczyło, by zwrócił na siebie uwagę najlepszych w Bundeslidze. Już pytają o niego Borussia Dortmund i VfL Wolfsburg, a zainteresowany podobno jest też Arsenal. Na tego typu doniesienia szybko zareagował dyrektor klubu. – Nie pojawiły się żadne konkretne oferty. Nie sprzedamy go za żadne pieniądze – powiedział Christian Heidel. Podobno działacze z Moguncji są skłonni zacząć rozmowy od 20 milionów euro. Wiem, że żyjemy w czasach stawiania kosmicznych zaporowych cen. Ale nawet za Fuchsa czy Schürrlego tyle sobie nie życzyli. W Mainz mają świadomość, że Szalai to skarb.

Jeśli miałbym postawić pieniądze na któregoś z tych napastników, byłby to Stefan Kiessling. Nie ma Gomeza, Huntelaar też tak jakby nieobecny. Rywalizować z nim mógłby Mandzukić, ale ten prawdopodobnie nie będzie miał teraz zbyt wielu okazji do powiększenia swojego dorobku bramkowego. Chociaż to wszystko to tylko jedno wielkie gdybanie. W futbolu może się zdarzyć wszystko. Kontuzja, eksplozja formy, utrata miejsca w składzie… Najlepszym wyjściem będzie głęboko zasiąść w fotelu i oglądać. Rywalizacja na pewno będzie ciekawa.