Fot. Bryan Berlin, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
Reprezentacja Szwecji przyjedzie do Wrocławia jako jeden z najtrudniejszych rywali, z którymi Biało-Czerwoni mierzą się w tegorocznej Lidze Narodów. Drużyna prowadzona przez Grahama Pottera odzyskała stabilność, potrafi dostosować sposób gry do przeciwnika i dysponuje piłkarzami, którzy jednym zagraniem mogą odmienić losy spotkania. Już dzisiaj Polacy będą mieli okazję zrewanżować się za wrześniową porażkę 1:3. Co stanowi największą siłę Szwedów i gdzie można szukać ich słabości?
Nowe otwarcie pod wodzą Grahama Pottera
Jeszcze niedawno reprezentacja Szwecji znajdowała się w trudnym momencie. Choć w jej szeregach nie brakowało zawodników występujących w czołowych europejskich ligach, drużynie brakowało regularności, a indywidualna jakość piłkarzy nie zawsze przekładała się na wyniki. Zatrudnienie Grahama Pottera miało przywrócić zespołowi równowagę i pozwolić mu w pełni wykorzystać drzemiący w nim potencjał. Co zatem stanowi dziś największą siłę naszych rywali? O to zapytaliśmy Marka Wadasa, który na co dzień pracuje w biurze prasowym Śląska Wrocław, a prywatnie od lat interesuje się szwedzkim futbolem i analizuje grę tamtejszej reprezentacji.
To kadra stworzona do tworzenia sobie szybkich sytuacji pod bramką rywala. Mając dwóch światowej klasy napastników i bardzo solidnych skrzydłowych głupstwem byłoby stawianie na inne rozwiązanie. Oczywiście Szwecja na tle rywali w dywizji B nieźle wyglądała również w ataku pozycyjnym, ale nie ma wątpliwości, że najgroźniejsi są właśnie wtedy, gdy mogą zaskoczyć rywala. Warto też docenić pracę nad stałymi fragmentami gry w fazie ofensywnej. Od momentu przyjścia Andreasa Georgsona Blågult potrafią rozegrać rzuty wolne i rożne w nieoczywisty sposób.Marek Wadas w rozmowie dla iGol.pl
Charakterystyka szwedzkiej ofensywy pokazuje, jak istotna w dzisiejszym spotkaniu będzie organizacja gry w defensywie. Szwedzi potrafią błyskawicznie wykorzystać przestrzeń pozostawioną przez przeciwnika, dlatego szczególnie niebezpieczne mogą okazać się straty piłki w środkowej strefie boiska. Podopieczni Grahama Pottera nie muszą długo utrzymywać się przy piłce, by stworzyć zagrożenie pod bramką rywala.
Równie ważna będzie koncentracja przy stałych fragmentach gry. Nieoczywiste schematy rozgrywania rzutów wolnych i rożnych sprawiają, że szwedzka ofensywa potrafi zaskoczyć przeciwnika nie tylko w otwartej grze. Dla polskiej defensywy oznacza to konieczność zachowania czujności nawet w sytuacjach, które pozornie nie zwiastują bezpośredniego zagrożenia.
Wyniki mówią same za siebie. Szwecja nie przegrywa
Najlepszym dowodem na postęp reprezentacji Szwecji są rezultaty osiągane w Lidze Narodów. Skandynawowie pozostają niepokonani po pięciu kolejkach, a w sobotę przypieczętowali awans do dywizji A, pokonując Bośnię i Hercegowinę 3:2.
Szczególnie interesujący był ostatni występ przeciwko Bośniakom. Szwedzi rozpoczęli spotkanie znakomicie i już po pierwszej połowie prowadzili 3:0. Wynik otworzył Daniel Svensson, a dwa kolejne trafienia z rzutów karnych dołożył Viktor Gyökeres. Po przerwie gospodarze stracili jednak dwie bramki, pozwalając rywalom wrócić do gry. Ostatecznie utrzymali zwycięstwo, ale druga połowa pokazała, że nawet dobrze zorganizowana drużyna Pottera potrafi mieć problemy z zachowaniem koncentracji.
Dla polskich kibiców najważniejszym punktem odniesienia pozostaje wrześniowe starcie obu reprezentacji. Szwecja wygrała wówczas 3:1, udowadniając, że potrafi skutecznie wykorzystać błędy Biało-Czerwonych. Wtorkowe spotkanie będzie więc nie tylko okazją do rewanżu, ale również sprawdzianem, czy Polacy wyciągnęli odpowiednie wnioski z poprzedniej konfrontacji.
Taktyka Szwedów. Dyscyplina, szybkie przejścia i duet napastników
Podstawowym ustawieniem reprezentacji Szwecji w ostatnich miesiącach było 4-4-2, choć Potter potrafił również korzystać z wariantu 4-2-3-1. Najważniejsze są jednak nie same liczby, lecz sposób poruszania się zawodników i zachowywania odpowiednich odległości między formacjami.
W defensywie Szwedzi starają się ograniczać przestrzeń w centralnych sektorach boiska. Dwóch środkowych pomocników zabezpiecza przedpole własnego pola karnego, a skrzydłowi wspierają bocznych obrońców. Dzięki temu przeciwnik często musi szukać rozwiązań na flankach, gdzie łatwiej zamknąć go przy linii bocznej.
Po odzyskaniu futbolówki Szwecja potrafi błyskawicznie zmienić tempo. Zamiast cierpliwie budować każdą akcję, szuka podań do napastników lub uruchamia szybkich zawodników ustawionych szeroko. To szczególnie niebezpieczne dla drużyn, które wysoko ustawiają linię obrony i pozostawiają dużo miejsca za plecami defensorów.
W ostatnim meczu Potter postawił na ustawienie z Alexandrem Isakiem i Viktorem Gyökeresem w ataku, Anthonym Elangą oraz Sebastianem Nanasim na skrzydłach, a także duetem Hugo Larsson – Yasin Ayari w środku pola. Było to zestawienie łączące szybkość, siłę fizyczną i umiejętność operowania piłką na niewielkiej przestrzeni.
Dla Polaków kluczowe będzie więc nie tylko zatrzymanie szwedzkich napastników, ale również odcięcie ich od podań. Pozostawienie Isakowi lub Gyökeresowi miejsca do rozpędzenia się może skończyć się bardzo źle. Równie ważne okaże się zabezpieczenie bocznych sektorów, szczególnie w momentach, gdy polscy wahadłowi włączą się do ofensywy.
Gdzie szukać słabości reprezentacji Szwecji?
Choć wyniki Skandynawów robią wrażenie, nie jest to drużyna pozbawiona słabych punktów. Sobotni mecz z Bośnią pokazał, że nawet trzybramkowa przewaga nie gwarantuje Szwedom spokojnej końcówki. Dwa stracone gole po przerwie powinny być dla Polaków sygnałem, że przeciwnika można zmusić do błędów.
Jednym z możliwych rozwiązań będzie intensywniejszy pressing, szczególnie w momentach, gdy szwedzcy obrońcy próbują wyprowadzać piłkę od własnej bramki. Odpowiednio skoordynowany doskok może utrudnić spokojne budowanie akcji i doprowadzić do przechwytów w niebezpiecznych strefach.
Polacy powinni również szukać przestrzeni za bocznymi obrońcami. Szwedzi chętnie angażują ich w ofensywę, co przy szybkiej stracie piłki może pozostawiać wolne sektory do kontrataków. Warunkiem będzie jednak szybkie podejmowanie decyzji i precyzyjne podania otwierające drogę do bramki.
Ważna będzie także walka o środek pola. Jeśli Biało-Czerwoni pozwolą rywalom na swobodne rozgrywanie futbolówki, Szwedzi będą mogli narzucić własne tempo. Z kolei agresywna, ale rozsądna gra w drugiej linii może ograniczyć liczbę podań kierowanych do napastników.
Rewanż we Wrocławiu. Czy Polska zatrzyma rozpędzoną Szwecję?
Dzisiejszy mecz będzie dla obu drużyn okazją do zakończenia fazy grupowej Ligi Narodów mocnym akcentem. Szwecja przystąpi do niego ze świadomością, że zapewniła już sobie pierwsze miejsce i awans do dywizji A. Nie oznacza to jednak, że zamierzają potraktować spotkanie ulgowo. Dla Pottera będzie to kolejna okazja do sprawdzenia możliwości zespołu i utrwalenia wypracowanych schematów.
Biało-Czerwoni staną przed trudnym zadaniem. Szwedzi dysponują jednym z najciekawszych duetów napastników w Europie, mają szybkich skrzydłowych i potrafią wykorzystywać nawet krótkie momenty dekoncentracji przeciwnika. Ich największą siłą jest jednak coraz lepsze funkcjonowanie całego zespołu.
Aby myśleć o korzystnym wyniku, Polska będzie musiała połączyć dyscyplinę defensywną z odwagą w ataku. Samo ograniczanie przestrzeni może nie wystarczyć. Konieczne będzie również wykorzystywanie momentów, w których Szwedzi pozostawią miejsce za linią obrony.
Jedno jest pewne – wtorkowe spotkanie we Wrocławiu będzie znacznie więcej niż zwykłym rewanżem za wrześniową porażkę. To sprawdzian, czy Biało-Czerwoni potrafią znaleźć odpowiedź na dobrze zorganizowaną i pełną indywidualnej jakości drużynę Grahama Pottera.
Reprezentacja Szwecji przyjedzie do Wrocławia jako jeden z najtrudniejszych rywali, z którymi Biało-Czerwoni mierzą się w tegorocznej Lidze Narodów. Drużyna prowadzona przez Grahama Pottera odzyskała stabilność, potrafi dostosować sposób gry do przeciwnika i dysponuje piłkarzami, którzy jednym zagraniem mogą odmienić losy spotkania. Już dzisiaj Polacy będą mieli okazję zrewanżować się za wrześniową porażkę 1:3. Co stanowi największą siłę Szwedów i gdzie można szukać ich słabości?
Nowe otwarcie pod wodzą Grahama Pottera
Jeszcze niedawno reprezentacja Szwecji znajdowała się w trudnym momencie. Choć w jej szeregach nie brakowało zawodników występujących w czołowych europejskich ligach, drużynie brakowało regularności, a indywidualna jakość piłkarzy nie zawsze przekładała się na wyniki. Zatrudnienie Grahama Pottera miało przywrócić zespołowi równowagę i pozwolić mu w pełni wykorzystać drzemiący w nim potencjał. Co zatem stanowi dziś największą siłę naszych rywali? O to zapytaliśmy Marka Wadasa, który na co dzień pracuje w biurze prasowym Śląska Wrocław, a prywatnie od lat interesuje się szwedzkim futbolem i analizuje grę tamtejszej reprezentacji.
To kadra stworzona do tworzenia sobie szybkich sytuacji pod bramką rywala. Mając dwóch światowej klasy napastników i bardzo solidnych skrzydłowych głupstwem byłoby stawianie na inne rozwiązanie. Oczywiście Szwecja na tle rywali w dywizji B nieźle wyglądała również w ataku pozycyjnym, ale nie ma wątpliwości, że najgroźniejsi są właśnie wtedy, gdy mogą zaskoczyć rywala. Warto też docenić pracę nad stałymi fragmentami gry w fazie ofensywnej. Od momentu przyjścia Andreasa Georgsona Blågult potrafią rozegrać rzuty wolne i rożne w nieoczywisty sposób.Marek Wadas w rozmowie dla iGol.pl
Charakterystyka szwedzkiej ofensywy pokazuje, jak istotna w dzisiejszym spotkaniu będzie organizacja gry w defensywie. Szwedzi potrafią błyskawicznie wykorzystać przestrzeń pozostawioną przez przeciwnika, dlatego szczególnie niebezpieczne mogą okazać się straty piłki w środkowej strefie boiska. Podopieczni Grahama Pottera nie muszą długo utrzymywać się przy piłce, by stworzyć zagrożenie pod bramką rywala.
Równie ważna będzie koncentracja przy stałych fragmentach gry. Nieoczywiste schematy rozgrywania rzutów wolnych i rożnych sprawiają, że szwedzka ofensywa potrafi zaskoczyć przeciwnika nie tylko w otwartej grze. Dla polskiej defensywy oznacza to konieczność zachowania czujności nawet w sytuacjach, które pozornie nie zwiastują bezpośredniego zagrożenia.
Wyniki mówią same za siebie. Szwecja nie przegrywa
Najlepszym dowodem na postęp reprezentacji Szwecji są rezultaty osiągane w Lidze Narodów. Skandynawowie pozostają niepokonani po pięciu kolejkach, a w sobotę przypieczętowali awans do dywizji A, pokonując Bośnię i Hercegowinę 3:2.
Szczególnie interesujący był ostatni występ przeciwko Bośniakom. Szwedzi rozpoczęli spotkanie znakomicie i już po pierwszej połowie prowadzili 3:0. Wynik otworzył Daniel Svensson, a dwa kolejne trafienia z rzutów karnych dołożył Viktor Gyökeres. Po przerwie gospodarze stracili jednak dwie bramki, pozwalając rywalom wrócić do gry. Ostatecznie utrzymali zwycięstwo, ale druga połowa pokazała, że nawet dobrze zorganizowana drużyna Pottera potrafi mieć problemy z zachowaniem koncentracji.
Dla polskich kibiców najważniejszym punktem odniesienia pozostaje wrześniowe starcie obu reprezentacji. Szwecja wygrała wówczas 3:1, udowadniając, że potrafi skutecznie wykorzystać błędy Biało-Czerwonych. Wtorkowe spotkanie będzie więc nie tylko okazją do rewanżu, ale również sprawdzianem, czy Polacy wyciągnęli odpowiednie wnioski z poprzedniej konfrontacji.
Taktyka Szwedów. Dyscyplina, szybkie przejścia i duet napastników
Podstawowym ustawieniem reprezentacji Szwecji w ostatnich miesiącach było 4-4-2, choć Potter potrafił również korzystać z wariantu 4-2-3-1. Najważniejsze są jednak nie same liczby, lecz sposób poruszania się zawodników i zachowywania odpowiednich odległości między formacjami.
W defensywie Szwedzi starają się ograniczać przestrzeń w centralnych sektorach boiska. Dwóch środkowych pomocników zabezpiecza przedpole własnego pola karnego, a skrzydłowi wspierają bocznych obrońców. Dzięki temu przeciwnik często musi szukać rozwiązań na flankach, gdzie łatwiej zamknąć go przy linii bocznej.
Po odzyskaniu futbolówki Szwecja potrafi błyskawicznie zmienić tempo. Zamiast cierpliwie budować każdą akcję, szuka podań do napastników lub uruchamia szybkich zawodników ustawionych szeroko. To szczególnie niebezpieczne dla drużyn, które wysoko ustawiają linię obrony i pozostawiają dużo miejsca za plecami defensorów.
W ostatnim meczu Potter postawił na ustawienie z Alexandrem Isakiem i Viktorem Gyökeresem w ataku, Anthonym Elangą oraz Sebastianem Nanasim na skrzydłach, a także duetem Hugo Larsson – Yasin Ayari w środku pola. Było to zestawienie łączące szybkość, siłę fizyczną i umiejętność operowania piłką na niewielkiej przestrzeni.
Dla Polaków kluczowe będzie więc nie tylko zatrzymanie szwedzkich napastników, ale również odcięcie ich od podań. Pozostawienie Isakowi lub Gyökeresowi miejsca do rozpędzenia się może skończyć się bardzo źle. Równie ważne okaże się zabezpieczenie bocznych sektorów, szczególnie w momentach, gdy polscy wahadłowi włączą się do ofensywy.
Gdzie szukać słabości reprezentacji Szwecji?
Choć wyniki Skandynawów robią wrażenie, nie jest to drużyna pozbawiona słabych punktów. Sobotni mecz z Bośnią pokazał, że nawet trzybramkowa przewaga nie gwarantuje Szwedom spokojnej końcówki. Dwa stracone gole po przerwie powinny być dla Polaków sygnałem, że przeciwnika można zmusić do błędów.
Jednym z możliwych rozwiązań będzie intensywniejszy pressing, szczególnie w momentach, gdy szwedzcy obrońcy próbują wyprowadzać piłkę od własnej bramki. Odpowiednio skoordynowany doskok może utrudnić spokojne budowanie akcji i doprowadzić do przechwytów w niebezpiecznych strefach.
Polacy powinni również szukać przestrzeni za bocznymi obrońcami. Szwedzi chętnie angażują ich w ofensywę, co przy szybkiej stracie piłki może pozostawiać wolne sektory do kontrataków. Warunkiem będzie jednak szybkie podejmowanie decyzji i precyzyjne podania otwierające drogę do bramki.
Ważna będzie także walka o środek pola. Jeśli Biało-Czerwoni pozwolą rywalom na swobodne rozgrywanie futbolówki, Szwedzi będą mogli narzucić własne tempo. Z kolei agresywna, ale rozsądna gra w drugiej linii może ograniczyć liczbę podań kierowanych do napastników.
Rewanż we Wrocławiu. Czy Polska zatrzyma rozpędzoną Szwecję?
Dzisiejszy mecz będzie dla obu drużyn okazją do zakończenia fazy grupowej Ligi Narodów mocnym akcentem. Szwecja przystąpi do niego ze świadomością, że zapewniła już sobie pierwsze miejsce i awans do dywizji A. Nie oznacza to jednak, że zamierzają potraktować spotkanie ulgowo. Dla Pottera będzie to kolejna okazja do sprawdzenia możliwości zespołu i utrwalenia wypracowanych schematów.
Biało-Czerwoni staną przed trudnym zadaniem. Szwedzi dysponują jednym z najciekawszych duetów napastników w Europie, mają szybkich skrzydłowych i potrafią wykorzystywać nawet krótkie momenty dekoncentracji przeciwnika. Ich największą siłą jest jednak coraz lepsze funkcjonowanie całego zespołu.
Aby myśleć o korzystnym wyniku, Polska będzie musiała połączyć dyscyplinę defensywną z odwagą w ataku. Samo ograniczanie przestrzeni może nie wystarczyć. Konieczne będzie również wykorzystywanie momentów, w których Szwedzi pozostawią miejsce za linią obrony.
Jedno jest pewne – wtorkowe spotkanie we Wrocławiu będzie znacznie więcej niż zwykłym rewanżem za wrześniową porażkę. To sprawdzian, czy Biało-Czerwoni potrafią znaleźć odpowiedź na dobrze zorganizowaną i pełną indywidualnej jakości drużynę Grahama Pottera.