Reprezentacja Polski i jej defensywa na Euro 2020, czyli cyrk na kółkach

Ostatnie spotkanie, mecz nadziei, mecz o wszystko w Sankt Petersburgu ze Szwecją był kolejnym niewypałem. Prawy wahadłowy reprezentacji Polski zagrał fatalnie. Zawinił przy golu na 0:1, dając ograć się Forsbergowi jak dziecko. W ofensywie nie pokazał zbyt wiele, oprócz nic niedających i wiecznie lecących za daleko dośrodkowań. Słusznie został zmieniony w drugiej połowie.

Maciej Rybus

Naszym obowiązkiem jest o nim wspomnieć, ponieważ pierwsze spotkanie zaczął w podstawowym składzie. Miejsce szybko stracił na rzecz Tymoteusza Puchacza. Występ ten w jego wykonaniu nie był meczem marzeń, ale zagrał lepiej od większości swoich reprezentacyjnych kolegów. Dobrze podłączał się do akcji ofensywnych i szybko wracał do obrony. Przy golu Karola Linetty’ego zaliczył asystę, dzięki której znów mogliśmy wierzyć w pozytywne zakończenie meczu Polska – Słowacja. Maciej Rybus więcej nie pojawił się na placu gry.

Kamil Glik

Lider z prawdziwego zdarzenia. Jeden z trójki Lewandowski, Zieliński, Glik, do których możemy mieć najmniej pretensji. Choć pierwsza bramka dla Słowaków padła w dużej mierze dzięki jego dotknięciu piłki, to naturalną koleją rzeczy jest to, że obrońca próbuje zablokować strzał. Nie udało się, mówi się trudno. W spotkaniu z Hiszpanami był liderem z prawdziwego zdarzenia. Krzyczał, dyrygował, ustawiał kolegów z bloku defensywnego, jednym słowem dwoił się i troił, aby zapobiec stracie gola. Na boiskach w Rosji i Hiszpanii zobaczyliśmy starego, dobrego Kamila Glika jak za najlepszych lat w AS Monaco. Oby nie zabrakło sił, bo bez niego nasz blok defensywny nie istnieje.

Jan „Husaria” Bednarek

Najgłośniej o polskim obrońcy występującym na co dzień w Southampton zrobiło się po słynnej już wypowiedzi, w któej Jan Bednarek stwierdził, że „Hiszpanie zobaczą jak broni polska Husaria”. Z perspektywy czasu wiemy, że nie pomylił się, wypowiadając te słowa. Ogólnie był to udany turniej Jana Bednarka. Specjalnie nie zawinił przy straconych golach, a miał momenty, w których ratował nas przed stratą bramki. W meczu z Hiszpanami ten moment trwał 90 minut i dzięki temu udało się zremisować i przedłużyć nadzieje na awans do 1/8 finału.

Bartosz Bereszyński

Zdecydowanie najgorszy polski zawodnik na tej imprezie. Były piłkarz m.in. Legii Warszawa od pierwszego spotkania nadawał się do natychmiastowej zmiany, ta jednak nie nadeszła. Paulo Sousa do końca turnieju dla Polaków trzymał na murawie Bereszyńskiego, który rozegrał trzy razy po 90 minut. Wszystkie trzy spotkania w jego wykonaniu to kolejne siwe włosy na głowie kibiców, Paulo Sousy, jak i samych zawodników. Nasz półprawy defensor ciągle gubił krycie, był spóźniony i rywale ogrywali go jak dziecko. Na tym turnieju reprezentacja Polski straciła sześć goli i z ręką na sercu można powiedzieć, że przy każdej z sześciu bramek swoją cegiełkę dołożył właśnie Bartosz Bereszyński.

Największy błąd popełnił przy pierwszym trafieniu dla Słowacji. Do spółki z Kamilem Jóźwiakiem są głównymi winowajcami tej bramki, ale siatka, którą założył mu Mak, i to, w jaki sposób dał się ograć, to istny kryminał. Drugi tragiczny w skutkach błąd to jedyne trefienie Hiszpanów. Po raz kolejny zachował się jak amator i złamał linię spalonego. Znów nie popisał się przy pierwszym trafieniu dla Szwecji. Wyszedł z linii defensywy i dał się ograć Forsbergowi, który dokończył dzieła zniszczenia, ogrywając Kamila Jóźwiaka, i już po dwóch minutach przegrywaliśmy.

To tylko trzy na sześć goli, a – jak już stwierdziliśmy – przy każdej straconej bramce można przypisać mu większy lub mniejszy udział. Istny kryminał w wykonaniu Bartosza Bereszyńskiego. Nam pozostaje tylko liczyć na poprawę i lepszą grę w jego wykonaniu.