Reprezentacja Curacao – niebieska fala wlewająca się na mundial

Plan intensyfikacyjny zdecydowanie się udał. Z kadry na listopadowe zgrupowanie zaledwie jeden z zawodników był urodzony na Curacao! Co więcej, ta kadra nie była jego pierwszy wyborem, a… reprezentacja Chin.

Spośród powołanych piłkarzy aż 14 grało tylko w młodzieżowych reprezentacjach Holandii, dwóch zarówno w Holandii, jak i Curacao (lub Antyli Holenderskich), a zaledwie jeden tylko w młodzieżówkach Curacao.

Dick Advocaat na początku podchodził do pracy bardzo rygorystycznie, co miało swoje plusy i minusy. Zaletą był na pewno fakt, że piłkarze mieli spokojną głowę chociażby o to, czy… będą mieli jak wrócić z meczu wyjazdowego. I nie jest to żart. Leandro Bacuna, czyli zawodnik z największą liczbą występów w historii reprezentacji Curacao, udzielił wypowiedzi jednemu z mediów, w której opowiedział, że federacji zdarzyło się nie zapewnić reprezentantom lotu powrotnego.

Holenderski szkoleniowiec musiał się jednak przekonać do karaibskiego klimatu, który zarówno lokalni pracownicy federacji, jak i piłkarze propagowali. Zamiast skupienia przed meczem, były śpiew i tańce. Oczywiście, z czasem powoływania coraz mniejszej liczby zawodników urodzonych na Curacao widoczny był coraz większy profesjonalizm zamiast zabawy. Aczkolwiek i tak Advocaat musiał akceptować pewne zachowania, które wcześniej mu się nie śniły.

To i tak było niczym względem szaleństwa na ulicach. W dzień decydującego meczu z Jamajką szkoły oraz przedsiębiorstwa otwarcie apelowały do ubierania się na niebiesko. Na ten sam kolor rozświetlono jedyne lotnisko na wyspie. A i sąsiednia Aruba w ramach „siostrzanego” gestu podobnie postąpiła ze swoim portem lotniczym. Zjednoczenie społeczeństwa wylewało się z każdego zakamarka terytorium.

Długa droga

Powyższe wydarzenia były najważniejszymi w kontekście piłki nożnej na wyspie w całej jej historii. A ona zaczęła się od… meczu na kościelnym ogrodzie należącym do Sta. Famia. To tam w 1909 roku odbył się pierwszy mecz piłkarski na wyspie. Zmierzyły się w nim CVV Republic oraz drużyna piechoty morskiej. 12 lat później powstała federacja oraz odbyły się pierwsze rozgrywki ligowe, a w 1924 roku zadebiutowała kadra Terytoriów Curacao.

Na 25-lecie istnienia związku piłkarskiego zorganizował on turniej na wyspie. I to nie w byle jakiej obsadzie. W rozgrywkach wzięły udział kadry Aruby, Surinamu, kolumbijskiego klubu Atletico Junior oraz przede wszystkim – holenderskiego Feyenoordu Rotterdam. Terytoria Curacao wygrały turniej, pokonując ostatnią z wymienionych drużyn aż 4:0!

Dwa miesiące później reprezentacja udała się do Holandii w ogólnym celu zacieśniania więzi. Podczas wyjazdu rozegrała dziewięć spotkań, a jednym z nich był remis 3:3 z Feyenoordem. Na stadion przyszło wówczas ponad 37 tysięcy osób!

Bezsprzecznie największą gwiazdą tamtego okresu reprezentacji był Ergilio Hato, nazywany „Czarną Panterą”. Stał się on legendą bramkarzy regionu CONCACAF, która została wierna swojemu klubowi przez całą karierę. Spędził ją w lokalnym CRKSV Jong Holland, mimo że miał oferty z Ajaxu, Feyenoordu czy nawet Realu Madryt! Do tej pory reprezentacja Curacao rozgrywa swoje mecze na stadionie nazwanym nazwiskiem Hato.

Aktualny twór jest spadkobiercą nie tylko Terytoriów Curacao (1921-1958), lecz także Antyli Holenderskich (1958-2010). W ramach tych drugich lokalny klub – Jong Colombia – doszedł do finału Ligi Mistrzów CONCACAF w 1979 roku. O ile pierwszy mecz z salwadorskim CD FAS dawał nadzieję (remis 1:1), tak rewanż był miazgą. Zespół z Curacao przegrał 1:7. Mimo tego nadal jest to największy sukces klubowej piłki w historii.

• Curaçao
• Mistrzostwa Świata 2026
• Tahith Chong
• Haiti
• Panama

Plan intensyfikacyjny zdecydowanie się udał. Z kadry na listopadowe zgrupowanie zaledwie jeden z zawodników był urodzony na Curacao! Co więcej, ta kadra nie była jego pierwszy wyborem, a… reprezentacja Chin.

Spośród powołanych piłkarzy aż 14 grało tylko w młodzieżowych reprezentacjach Holandii, dwóch zarówno w Holandii, jak i Curacao (lub Antyli Holenderskich), a zaledwie jeden tylko w młodzieżówkach Curacao.

Dick Advocaat na początku podchodził do pracy bardzo rygorystycznie, co miało swoje plusy i minusy. Zaletą był na pewno fakt, że piłkarze mieli spokojną głowę chociażby o to, czy… będą mieli jak wrócić z meczu wyjazdowego. I nie jest to żart. Leandro Bacuna, czyli zawodnik z największą liczbą występów w historii reprezentacji Curacao, udzielił wypowiedzi jednemu z mediów, w której opowiedział, że federacji zdarzyło się nie zapewnić reprezentantom lotu powrotnego.

Holenderski szkoleniowiec musiał się jednak przekonać do karaibskiego klimatu, który zarówno lokalni pracownicy federacji, jak i piłkarze propagowali. Zamiast skupienia przed meczem, były śpiew i tańce. Oczywiście, z czasem powoływania coraz mniejszej liczby zawodników urodzonych na Curacao widoczny był coraz większy profesjonalizm zamiast zabawy. Aczkolwiek i tak Advocaat musiał akceptować pewne zachowania, które wcześniej mu się nie śniły.

To i tak było niczym względem szaleństwa na ulicach. W dzień decydującego meczu z Jamajką szkoły oraz przedsiębiorstwa otwarcie apelowały do ubierania się na niebiesko. Na ten sam kolor rozświetlono jedyne lotnisko na wyspie. A i sąsiednia Aruba w ramach „siostrzanego” gestu podobnie postąpiła ze swoim portem lotniczym. Zjednoczenie społeczeństwa wylewało się z każdego zakamarka terytorium.

Długa droga

Powyższe wydarzenia były najważniejszymi w kontekście piłki nożnej na wyspie w całej jej historii. A ona zaczęła się od… meczu na kościelnym ogrodzie należącym do Sta. Famia. To tam w 1909 roku odbył się pierwszy mecz piłkarski na wyspie. Zmierzyły się w nim CVV Republic oraz drużyna piechoty morskiej. 12 lat później powstała federacja oraz odbyły się pierwsze rozgrywki ligowe, a w 1924 roku zadebiutowała kadra Terytoriów Curacao.

Na 25-lecie istnienia związku piłkarskiego zorganizował on turniej na wyspie. I to nie w byle jakiej obsadzie. W rozgrywkach wzięły udział kadry Aruby, Surinamu, kolumbijskiego klubu Atletico Junior oraz przede wszystkim – holenderskiego Feyenoordu Rotterdam. Terytoria Curacao wygrały turniej, pokonując ostatnią z wymienionych drużyn aż 4:0!

Dwa miesiące później reprezentacja udała się do Holandii w ogólnym celu zacieśniania więzi. Podczas wyjazdu rozegrała dziewięć spotkań, a jednym z nich był remis 3:3 z Feyenoordem. Na stadion przyszło wówczas ponad 37 tysięcy osób!

Bezsprzecznie największą gwiazdą tamtego okresu reprezentacji był Ergilio Hato, nazywany „Czarną Panterą”. Stał się on legendą bramkarzy regionu CONCACAF, która została wierna swojemu klubowi przez całą karierę. Spędził ją w lokalnym CRKSV Jong Holland, mimo że miał oferty z Ajaxu, Feyenoordu czy nawet Realu Madryt! Do tej pory reprezentacja Curacao rozgrywa swoje mecze na stadionie nazwanym nazwiskiem Hato.

Aktualny twór jest spadkobiercą nie tylko Terytoriów Curacao (1921-1958), lecz także Antyli Holenderskich (1958-2010). W ramach tych drugich lokalny klub – Jong Colombia – doszedł do finału Ligi Mistrzów CONCACAF w 1979 roku. O ile pierwszy mecz z salwadorskim CD FAS dawał nadzieję (remis 1:1), tak rewanż był miazgą. Zespół z Curacao przegrał 1:7. Mimo tego nadal jest to największy sukces klubowej piłki w historii.