Nieudane zakończenie roku. Polska przegrywa 1:2 z Holandią

Bezbarwny kapitan

Jako napastnik Robert Lewandowski nie istniał w pierwszej części gry. Odcięty od podań, bez większych emocji. Tak jakby nie chciało mu się przepychać z obrońcami, walczyć. Zaliczył co prawda asystę przy bramce Kamila Jóźwiaka, ale to naprawdę mało. Może jeszcze kilka razy zgrał futbolówkę głową, wymienił kilka podań. Aż się przypominają smutne dla nas i trudne dla Lewandowskiego czasy, w których nie mógł trafić do siatki w reprezentacyjnej koszulce, liczono mu minuty bez gola. Wtedy wyglądał tak samo jak dziś: przygnębiony, apatyczny. Pytanie, na ile to rzeczywiście był gorszy dzień, a na ile niechęć do selekcjonera i manifestacja czegoś po ostatnim meczu. Oczywiście oficjalnie problemem było osłabienie, uraz, ale dobrze wiemy, co może być rzeczywistą przyczyną.

Zła relacja na linii kapitan – selekcjoner nie przyniesie niczego dobrego. Dwa obozy, które nie odpuszczą. Rozsiewa to ferment i niesprzyjającą atmosferę na całą kadrę. A klimat wewnątrz jest naprawdę bardzo istotny. To on buduje więzi, oddanie jeden za drugiego i idące za tym wyniki. Nie chcemy mieć na boisku jedenastu obrażonych facetów, którzy grają pod siebie. A w kontekście nadchodzących mistrzostw Europy nie napawa to optymizmem, wręcz budzi obawę.

Po zejściu „Lewego” na drugą połowę wybiegł Krzysztof Piątek. Nieobecność kapitana zbyt wiele nie zmieniła w naszej grze. Holendrzy dalej byli nieskuteczni, aż do 75. minuty. Po wątpliwym faulu Bednarka w polu karnym Memphis Depay pokonał z jedenastu metrów Łukasza Fabiańskiego i doprowadził do remisu. Holendrzy poszli za ciosem i po rzucie rożnym oraz trafieniu Wijnalduma wyszli na prowadzenie. Wynik nie uległ już zmianie. Przez długi czas broniliśmy zwycięstwa, potem remisu, a finalnie nie mamy nawet jednego punktu.

Być albo nie być?

Czy tym spotkaniem Jerzy Brzęczek obronił się? Odparł zarzuty wszystkich krytyków? Utwierdził niedowiarków, że dalej powinien piastować funkcję selekcjonera? Styl nie był porywający, argumentem nie może też być wynik. Nie ma co ukrywać, że w tym meczu Brzęczek grał o życie. Nawet jeśli on czy ktoś inny powie, że tak nie było, to trudno uwierzyć. To „życie” można rozumieć pod wieloma pojęciami. Przede wszystkim jako przekonanie do tego, że ta kadra potrafi grać w piłkę i wcześniej spotkał ich po prostu słabszy dzień. Ponadto zwycięstwo dałoby oddech, większy komfort psychiczny, zakończenie roku jakimś pozytywem, tak bardzo poszukiwanym.  I wreszcie też dosłownie mógł walczyć o utrzymanie swojej posady, ponieważ drugi taki mecz jak we Włoszech byłby już nie do strawienia.

Ostatecznie ulegamy Holendrom, choć duża część meczu, kiedy prowadziliśmy, napawała optymizmem. Jednak złudnym, jak się okazało. Nie dowieźliśmy korzystnego wyniku do końca. Co dalej z kadrą, co z Jerzym Brzęczkiem? Dobre pytanie. Jedno wiemy – za nieco ponad pół roku jedziemy na mistrzostwa Europy. Tam chcemy się zaprezentować, jak najlepiej potrafimy, obojętnie, z jakim selekcjonerem. Liczą się efekty.

• Jerzy Brzęczek
• Kamil Jóźwiak
• reprezentacja Holandii
• Reprezentacja Polski
• Przemysław Płacheta
• Robert Lewandowski
• Memphis Depay
• Georginio Wijnaldum
• Polska
• Holandia

Bezbarwny kapitan

Jako napastnik Robert Lewandowski nie istniał w pierwszej części gry. Odcięty od podań, bez większych emocji. Tak jakby nie chciało mu się przepychać z obrońcami, walczyć. Zaliczył co prawda asystę przy bramce Kamila Jóźwiaka, ale to naprawdę mało. Może jeszcze kilka razy zgrał futbolówkę głową, wymienił kilka podań. Aż się przypominają smutne dla nas i trudne dla Lewandowskiego czasy, w których nie mógł trafić do siatki w reprezentacyjnej koszulce, liczono mu minuty bez gola. Wtedy wyglądał tak samo jak dziś: przygnębiony, apatyczny. Pytanie, na ile to rzeczywiście był gorszy dzień, a na ile niechęć do selekcjonera i manifestacja czegoś po ostatnim meczu. Oczywiście oficjalnie problemem było osłabienie, uraz, ale dobrze wiemy, co może być rzeczywistą przyczyną.

Zła relacja na linii kapitan – selekcjoner nie przyniesie niczego dobrego. Dwa obozy, które nie odpuszczą. Rozsiewa to ferment i niesprzyjającą atmosferę na całą kadrę. A klimat wewnątrz jest naprawdę bardzo istotny. To on buduje więzi, oddanie jeden za drugiego i idące za tym wyniki. Nie chcemy mieć na boisku jedenastu obrażonych facetów, którzy grają pod siebie. A w kontekście nadchodzących mistrzostw Europy nie napawa to optymizmem, wręcz budzi obawę.

Po zejściu „Lewego” na drugą połowę wybiegł Krzysztof Piątek. Nieobecność kapitana zbyt wiele nie zmieniła w naszej grze. Holendrzy dalej byli nieskuteczni, aż do 75. minuty. Po wątpliwym faulu Bednarka w polu karnym Memphis Depay pokonał z jedenastu metrów Łukasza Fabiańskiego i doprowadził do remisu. Holendrzy poszli za ciosem i po rzucie rożnym oraz trafieniu Wijnalduma wyszli na prowadzenie. Wynik nie uległ już zmianie. Przez długi czas broniliśmy zwycięstwa, potem remisu, a finalnie nie mamy nawet jednego punktu.

Być albo nie być?

Czy tym spotkaniem Jerzy Brzęczek obronił się? Odparł zarzuty wszystkich krytyków? Utwierdził niedowiarków, że dalej powinien piastować funkcję selekcjonera? Styl nie był porywający, argumentem nie może też być wynik. Nie ma co ukrywać, że w tym meczu Brzęczek grał o życie. Nawet jeśli on czy ktoś inny powie, że tak nie było, to trudno uwierzyć. To „życie” można rozumieć pod wieloma pojęciami. Przede wszystkim jako przekonanie do tego, że ta kadra potrafi grać w piłkę i wcześniej spotkał ich po prostu słabszy dzień. Ponadto zwycięstwo dałoby oddech, większy komfort psychiczny, zakończenie roku jakimś pozytywem, tak bardzo poszukiwanym.  I wreszcie też dosłownie mógł walczyć o utrzymanie swojej posady, ponieważ drugi taki mecz jak we Włoszech byłby już nie do strawienia.

Ostatecznie ulegamy Holendrom, choć duża część meczu, kiedy prowadziliśmy, napawała optymizmem. Jednak złudnym, jak się okazało. Nie dowieźliśmy korzystnego wyniku do końca. Co dalej z kadrą, co z Jerzym Brzęczkiem? Dobre pytanie. Jedno wiemy – za nieco ponad pół roku jedziemy na mistrzostwa Europy. Tam chcemy się zaprezentować, jak najlepiej potrafimy, obojętnie, z jakim selekcjonerem. Liczą się efekty.