Ciężko napisać coś więcej o drużynie, która zajmuje dość marginalną rolę w europejskiej piłce nożnej. Marginalną, ale jednak zauważalną, bowiem kto nie słyszał o reprezentacji San Marino w piłce nożnej? Polacy znają ją na wylot i 1 kwietnia zagrają z nią po raz szósty.
W Prima Aprilis powinno obyć się bez niespodzianek, jak zawsze zresztą w meczach z jedną z najgorszych reprezentacji w historii futbolu. Nikt bowiem nie wyobraża sobie, aby grupa kelnerów, kucharzy czy nauczycieli wychowania fizycznego mogła wyciąć jakiś numer naszym atletom i strzelić im bramkę albo, nie daj Boże, odebrać jakiś punkt.
Jak już zostało wspomniane, dotychczas Polska z San Marino grała pięciokrotnie i trzeba przyznać, że te potyczki nigdy nie należały do najprzyjemniejszych. Może poza spotkaniem z 2003 roku, kiedy to wygraliśmy 5:0. Mimo że działo się to ledwie sześć lat temu, nikt już raczej nie kojarzy nazwisk Szymkowiaka, Kosowskiego, Kuźby czy Karwana w kontekście reprezentacji Polski.
Co innego Jana Furtoka, przed laty całkiem dobrego napastnika, który niechlubną sławę zyskał sobie strzeleniem bramki ręką właśnie w meczu z San Marino, który miał miejsce dokładnie 28 kwietnia 1993 roku w Łodzi. Większość ludzi zapomina jednak, że Furtok to prawdziwy asceta, który kompromitując sam siebie uratował przy tym honor polskiej piłki. Gdyby wtedy nie trafił do siatki, mecz całkiem możliwie mógłby się zakończyć bezbramkowym remisem, a to byłoby wydarzenie, o którym w piłkarskiej Europie pamiętano by przez długie lata. Tak przecież jest w przypadku reprezentacji Turcji, która oczywiście bezbramkowo zremisowała z reprezentacją San Marino w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 1994 w Stanach Zjednoczonych.
Annus Magnus
Bardziej jednak w pamięci wszystkich zapadło wielkopomne i oczywiście jedyne zwycięstwo w historii nad innym piłkarskim „kopciuszkiem” – drużyną Liechtensteinu w kwietniu 2004 roku. Jeden wygrany mecz na ponad 70 prób, to jakiś 1,4% efektywności. Jednak patrząc na tę reprezentację matematykę trzeba zdecydowanie odłożyć na bok.
Warto raczej wspomnieć o tym, kto to zwycięstwo zapewnił, strzelając bramkę już w piątej minucie gry. Jest to Andy Selva, jedyny zawodowiec w kadrze, do tego najlepszy strzelec w historii, który dla swojej reprezentacji strzelił… osiem goli. Na miejscu drugim plasują się ex aequo inni zawodnicy, nazwisk nie pomnę, którzy zdołali jeden jedyny raz trafić do siatki w oficjalnym meczu kadry. Zbyt wielu takich ludzi nie ma…
Selva gra obecnie w modeńskim Sassuolo we włoskiej Serie B i nigdy nie ukrywał zachwytu po tym jednorazowym wybryku natury, jak można pokusić się o nazwanie tego zwycięstwa:
– Jestem zachwycony ze strzelenia zwycięskiej bramki – mówił po meczu. – To historyczny gol i dla całego San Marino i dla mnie.
I trzeba przyznać, że momentami naprawdę widać poprawę w grze drużyny. Jest to z pewnością efekt pracy selekcjonera, Włocha Giampaolo Mazzy, który na swoim stanowisku zasiada najdłużej ze wszystkich trenerów drużyn narodowych w Europie, bowiem od roku 1998. Z wykształcenia nauczyciel wychowania fizycznego.
