Patrick Berg

Pochodzenie

Urodził się 24 listopada 1997 roku w Bodø. Pochodzi z jednej z najbardziej znanych rodzin w norweskiej piłce: dziadek Harald Berg był jednym z najlepszych norweskich piłkarzy lat 70., ojciec Ørjan grał w reprezentacji, w Rosenborgu i w Bodø/Glimt, a w Glimt występowali też jego wujkowie Arild i Runar. Ojciec w swoim czasie odmówił gry w kadrze ze względu na rodzinę. Patrick mówił, że Bergów łączy spokój, opanowanie i ciężka praca.

Jako dziecko przez siedem lat mieszkał w Trondheim, gdzie ojciec grał w Rosenborgu, i zaczynał w klubie Strindheim. W 2006 roku rodzina wróciła do Bodø, a Patrick jako dziewięciolatek trafił do Bodø/Glimt. Już jako 14-latek trenował z pierwszą drużyną.

Kariera

W Eliteserien zadebiutował w 2014 roku jako 16-latek, w przegranym 0:3 meczu z Odds BK. Na stałe do składu wszedł dopiero po kilku latach. Nazwisko budziło w Bodø wielkie oczekiwania, a Berg bywał sfrustrowany brakiem gry. W 2018 roku powiedział publicznie, że chce odejść, co wywołało w mieście dużą dyskusję. Został jednak, podpisał nowy kontrakt i razem z klubem ułożył plan kariery. Stałym zawodnikiem został w 2019 roku, za trenera Kjetila Knutsena.

W sezonie 2020 był kapitanem Bodø/Glimt, który zdobył pierwsze w historii mistrzostwo Norwegii. We wrześniu 2020 roku mówił, że tytuł byłby czymś wyjątkowym dla całego miasta, bo ani dziadek, ani ojciec nie zostali mistrzami z Glimt. Rok później Glimt obronił tytuł, a Berg został wybrany najlepszym piłkarzem Eliteserien.

Zimą 2021/22 przeszedł do RC Lens. We Francji musiał walczyć o minuty i rozegrał tylko 17 meczów. Pod koniec sierpnia 2022 roku, po ośmiu miesiącach, Glimt odkupił go z Lens i podpisał z nim pięcioletni kontrakt. Berg mówił, że pobyt we Francji nie był nieudany, ale musiał grać, by się rozwijać, i że nigdy nie był tak zmotywowany jak po powrocie. Kibice przywitali go na Aspmyrze racami i śpiewem.

W sezonie 2023 zagrał od początku we wszystkich 30 meczach ligowych i zdobył z Glimt trzecie mistrzostwo. W 2024 roku klub znów wygrał ligę; w meczu, który przesądził o tytule, Berg strzelił gola przy zwycięstwie 5:2 z Lillestrøm. W sezonie 2024/25 zagrał od początku we wszystkich meczach Glimt w Lidze Europy, w której klub doszedł do półfinału z Tottenhamem. 9 maja 2026 roku jako kapitan wygrał z Glimt Puchar Norwegii; finał z Brannem zakończył się 3:3 po dogrywce, a Glimt wygrał rzuty karne.

Sukcesy

• 2026 Puchar Norwegii z Bodø/Glimt
• 2025 Najlepszy piłkarz Eliteserien
• 2025 Jedenastka sezonu Ligi Europy
• 2024 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt
• 2023 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt
• 2021 Najlepszy piłkarz Eliteserien
• 2021 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt
• 2020 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt

Styl gry

To defensywny pomocnik z dużą wydolnością i dobrym podaniem. Dobrze czyta grę i umiejętnie się ustawia. W mistrzowskim Glimt nie zawsze rzucał się w oczy, ale spajał zespół.

Reprezentacja

Pierwsze powołanie do reprezentacji Norwegii dostał od Larsa Lagerbäcka w sierpniu 2020 roku, ale nie zagrał. Jesienią 2020 roku zakaził się koronawirusem na zgrupowaniu. Zadebiutował 24 marca 2021 roku w meczu eliminacji mistrzostw świata z Gibraltarem (3:0), wchodząc w przerwie. Bergowie stali się wtedy pierwszą norweską rodziną z trzema pokoleniami reprezentantów kraju.

Na mistrzostwach świata 2026 pierwszy mecz zaczął na ławce, a wchodząc z niej z Irakiem, zagrał 44. raz w kadrze i wyprzedził dziadka. W ostatnim meczu grupowym był kapitanem. W 1/16 i 1/8 finału wychodził w podstawowym składzie i był jednym z najlepszych Norwegów w zwycięstwach z Wybrzeżem Kości Słoniowej i Brazylią.