Portugalia
Lewy obrońca wychowany w Benfice Lizbona, z Rio Ave mistrz drugiej ligi portugalskiej w sezonie 2021/2022.
Urodził się 25 sierpnia 1997 roku w Sintrze i dorastał w Lourel, gdzie grał w klubie Sp. Lourel. Do Benfiki trafił za pośrednictwem Bruno Maruty. Wcześniej, zgodnie z protokołem, który wtedy obowiązywał, musiał pojawić się na testach w Sportingu: każdy zawodnik przed przejściem do innego klubu musiał tam zagrać na próbę.
W Benfice spędził ponad dekadę, od 2007 roku. W sezonie 2014/2015, jako 17-latek, grał na wypożyczeniu w juniorach Casa Pia w ramach współpracy obu klubów. Joel Pinto, jego ówczesny trener, wspominał, że rozegrał tam cały sezon, a w drużynie był wzorem do naśladowania.
Seniorską piłkę zaczynał w rezerwach Benfiki. W lutym 2018 roku, jako stały lewy obrońca drugiej drużyny i jeden z jej kapitanów, mówił, że chce zagrać w pierwszym zespole, ale marzy też o Lidze Mistrzów i występach w reprezentacji. Za trenera Rui Vitórii dostał jedno powołanie na mecz Pucharu Portugalii, ale w pierwszej drużynie Benfiki nie zadebiutował. Ostatnie pół roku w rezerwach spędził pod wodzą Bruno Lage, którego opisywał jako trenera bardzo wymagającego i skupionego na pracy na treningu.
W styczniu 2019 roku Benfica wypożyczyła go do greckiego Panetolikosu, gdzie zagrał w 16 meczach. Był to jego pierwszy wyjazd poza Portugalię, a po latach mówił, że bardzo na nim urósł. 4 lipca 2019 roku przeszedł na stałe do Rio Ave. W 2020 roku mówił, że marzenie o grze w pierwszej drużynie Benfiki wciąż w nim żyje, ale że skupia się na projekcie w Vila do Conde. W pierwszym sezonie, pod wodzą Carlosa Carvalhala, rywalizował o miejsce na lewej stronie z Nuno Santosem i Matheusem Reisem, a drużyna zdobyła prawo gry w eliminacjach Ligi Europy.
W kolejnym sezonie Rio Ave wyeliminowało w tych eliminacjach Borac Banja Luka i Beşiktaş, ale w decydującym meczu o fazę grupową przegrało z AC Milan po serii 24 rzutów karnych. Potem klub niespodziewanie spadł z Primeira Liga. Amaral mówił, że mógł wtedy odejść, ale zatrzymał go trener Luís Freire, który powiedział mu, że jest ważną częścią jego planu. Freire ustawiał go w jednym systemie na dwóch różnych pozycjach i Amaral uznał go za jednego z trenerów, którzy najbardziej go ukształtowali.
Rio Ave od razu wróciło do ekstraklasy: 15 maja 2022 roku wygrało 3:0 z GD Chaves w ostatniej kolejce, o 11:00 w Vila do Conde, i zdobyło mistrzostwo Liga Portugal 2. Amaral mówił, że choć to drugi poziom rozgrywek, dla niego to prawdziwy tytuł. 28 sierpnia 2022 roku strzelił pierwszego gola w Primeira Liga, w wygranym 3:1 meczu z FC Porto, a przy bramce Aziza zagrał dośrodkowanie.
W styczniu 2023 roku przeszedł do saudyjskiego Al-Khaleej. Trener Pedro Emanuel chciał piłkarza o jego cechach, choć zagraniczni zawodnicy w lidze saudyjskiej zwykle grali od pomocy w górę, a Amaral zadebiutował zwycięstwem z czystym kontem. We wrześniu 2023 roku podpisał kontrakt z PAS Lamia z greckiej ekstraklasy.
Latem 2024 roku trafił do Estoril Praia. Był w gronie kapitanów zespołu. Po dwóch sezonach jego kontrakt wygasł i nie został przedłużony, a pożegnał się meczem z Benfiką, klubem, który go wychował. Mówił, że w Estoril odzyskał radość z gry, a opaska kapitana była dla niego jednym z najważniejszych momentów w karierze. W sierpniu 2026 roku wrócił do Rio Ave jako wolny zawodnik, z kontraktem do 2028 roku.
Joel Pinto, który prowadził go w juniorach Casa Pia, opisywał go jako bardzo ofensywnego lewego obrońcę z mocnym lewym uderzeniem, który biegał całym skrzydłem, dobrze dośrodkowywał i potrafił uderzyć na bramkę. Według Pinto w 2025 roku Amaral miał te same cechy co jako 17-latek. W Rio Ave Freire potrafił wykorzystać go na dwóch pozycjach w jednym systemie, a w Al-Khaleej Pedro Emanuel szukał właśnie lewego obrońcy o jego profilu.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Portugalii od U-15 do U-21. W 2020 roku mówił, że jego celem jest powołanie do pierwszej reprezentacji.
0
0
6,2
Minuty w sezonie
172′3 z 9 meczów
