
Napastnik, który przez szóstą ligę doszedł do reprezentacji Anglii i strzelił jej zwycięskiego gola w półfinale Euro 2024.
Urodził się 30 grudnia 1995 roku i wychował w Newton Abbot w hrabstwie Devon. Zaczynał w lokalnym Newton Town, do którego jako siedmio- lub ośmiolatek zabrał go kolega. Na pierwszych testach w Exeter City go nie przyjęto: w akademii uznano, że nie jest jeszcze gotowy na jej wymagania. Wrócił po czasie, a wtedy na pierwszym treningu przerzucał piłkę nad głowami rywali i od razu chciano go zapisać. Jako nastolatek w soboty grał w drużynie klubowej, a w niedziele w Exeter. Jego idolem był Thierry Henry i najchętniej grał na lewym skrzydle.
Na treningi w Exeter, oddalone o około 30 kilometrów, woziła go samotnie go wychowująca matka Delsi-May, wokalistka zespołu grającego na weselach. Gimnazjum wybrał dlatego, że miało sztuczne boisko. W akademii trenerzy chcieli, by umiał grać na wielu pozycjach. Sam w ostatnim sezonie juniorskim uparł się, by grać na lewym skrzydle, choć szef akademii widział go raczej w środku.
W pierwszym zespole Exeter zadebiutował w maju 2014 roku, w ostatniej kolejce sezonu League Two. W sezonie 2014/15 trafił na wypożyczenie do Weston-super-Mare, ostatniej drużyny szóstej ligi. W debiucie wszedł z ławki i strzelił gola na 4:3 z Farnborough, a zespół się utrzymał. Zamiatał tam szatnię, a trenerzy uczyli go wygrywać główki we własnym polu karnym i wymuszać błędy obrońców pressingiem. Grę w Weston obserwował Dean Smith.
Latem 2015 roku, na obozie Exeter w Szkocji, z powodu kontuzji kolegi grał na lewej obronie. Trener Paul Tisdale przesunął go potem do pomocy, a Watkins usłyszał, że jeśli nie zacznie pracować w obronie, nie będzie grał. W listopadzie 2015 roku Tisdale wystawił go od początku w derbach z Plymouth Argyle i Watkins został wybrany najlepszym zawodnikiem meczu. W 2017 roku dostał nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza EFL.
Latem 2017 roku Brentford, prowadzony przez Smitha, kupił go za 1,8 mln funtów. W 2019 roku, po odejściu Neala Maupaya, przesunięto go ze skrzydła na środek ataku. W sezonie 2019/20 Watkins strzelił 26 goli, został piłkarzem sezonu Championship, a Brentford przegrał finał baraży z Fulham. Frank mówił, że Watkins nauczył się znajdować najlepsze miejsca w polu karnym.
9 września 2020 roku Aston Villa, już prowadzona przez Smitha, zapłaciła za niego 28 mln funtów, wtedy najwięcej w historii klubu. 4 października 2020 roku, w meczu z mistrzem Anglii Liverpoolem, strzelił w pierwszej połowie trzy gole, a Villa wygrała 7:2.
Pod wodzą Unaia Emery'ego Villa wróciła do europejskich pucharów i zagrała w Lidze Mistrzów. W sezonie 2023/24 Watkins strzelił 19 goli w Premier League i miał najwięcej asyst w lidze. 20 maja 2026 roku zagrał cały finał Ligi Europy w Stambule, a Villa wygrała 3:0 z SC Freiburg i zdobyła pierwsze europejskie trofeum od 44 lat.
Latem 2026 roku przestał być dostępny na mecze Villi, za co, jak mówił Emery, przeprosił. 30 sierpnia 2026 roku przeszedł za 51 mln funtów do Al-Hilal i podpisał trzyletni kontrakt. Odchodził jako najlepszy strzelec Villi w historii Premier League, z 91 golami. Napisał, że nigdy nie chciał, by jego czas w Villi skończył się w ten sposób.
To kompletny środkowy napastnik: dobry w powietrzu, utrzymuje się przy piłce i podaje pod presją, jest szybki i niestrudzony. Jego wybiegnięcia rozciągają obronę rywala, co pomagało Villi w rozgrywaniu od tyłu. Tisdale mówił, że Watkins rusza, zanim piłka do niego trafi. Pressing i pracę w obronie wyniósł z Exeter i Weston. Jako młody piłkarz potrzebował, by rywal go rozzłościł, zanim pokazał siłę; później narzucał się rywalom od pierwszej minuty.
W reprezentacji Anglii zadebiutował 25 marca 2021 roku na Wembley w meczu eliminacji mundialu z San Marino (5:0). Wszedł w drugiej połowie za Dominica Calverta-Lewina i siedem minut przed końcem strzelił gola.
Na Euro 2024 był rezerwowym Harry'ego Kane'a. 10 lipca 2024 roku w Dortmundzie, w półfinale z Holandią, wszedł z ławki, a w doliczonym czasie gry po podaniu innego rezerwowego, Cole'a Palmera, strzelił gola na 2:1, który dał Anglii awans do finału. W 2026 roku pojechał z Anglią na mistrzostwa świata.
5
co 134 minut
5
7,5
Minuty w sezonie
669′8 z 11 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Anglia | Mistrzostwa Świata | 2 | 57 | 0 | 0 |
| 2025/2026Premier League | Aston Villa | Premier League | 37 | 2852 | 16 | 3 |
| 2025/2026Liga Europy | Aston Villa | Liga Europy | 15 | 912 | 5 | 2 |
| 2025/2026Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 23 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Anglia | Eliminacje MŚ | 1 | 14 | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Aston Villa | Premier League | 38 | 2610 | 16 | 8 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Aston Villa | Liga Mistrzów | 12 | 697 | 1 | 4 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Anglia | Mistrzostwa Europy | 3 | 58 | 1 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Aston Villa | Premier League | 37 | 3221 | 19 | 13 |
| 2023Eliminacje ME | Anglia | Eliminacje ME | 1 | 58 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 45 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Aston Villa | Premier League | 37 | 3141 | 15 | 6 |
| 2022/2023Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 161 | 1 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Aston Villa | Premier League | 35 | 2955 | 11 | 2 |
| 2020/2021Premier League | Aston Villa | Premier League | 36 | 3239 | 14 | 5 |
| 2020/2021Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 110 | 2 | 0 |
| 2019/2020Championship | Brentford | Championship | 49 | 4430 | 26 | 3 |
| 2019/2020Puchar Ligi Angielskiej | Brentford | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 56 | 0 | 0 |
| 2018/2019Championship | Brentford | Championship | 41 | 3126 | 10 | 6 |
| 2018/2019Puchar Ligi Angielskiej | Brentford | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 79 | 0 | 0 |
| 2017/2018Championship | Brentford | Championship | 45 | 3528 | 10 | 4 |
| 2017/2018Puchar Ligi Angielskiej | Brentford | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 157 | 1 | 1 |
| 2016/2017Puchar Ligi Angielskiej | Exeter City | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 136 | 0 | 0 |
| 2015/2016 | Exeter City | – | – | – | – | |
| 2014/2015Puchar Ligi Angielskiej | Exeter City | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2013/2014 | Exeter City | – | – | – | – |
Ollie Watkins ma 30 lat. Urodził się 30 grudnia 1995 roku.
Ollie Watkins jest zawodnikiem klubu Al-Hilal Rijad (Saudi Pro League).
Ollie Watkins jest napastnikiem i gra z numerem 11.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 8 meczów, 5 goli, 5 asyst (stan na 21 listopada 2026).
Ollie Watkins strzelił zwycięskiego gola dla Anglii w półfinale Euro 2024 z Holandią, rozegranym 10 lipca 2024 roku w Dortmundzie. Wszedł z ławki, a w doliczonym czasie gry po podaniu Cole’a Palmera zdobył bramkę na 2:1.
Aston Villa kupiła Ollie Watkinsa 9 września 2020 roku z Brentford za 28 mln funtów, co było wtedy rekordem klubu. W meczu z Liverpoolem 4 października 2020 roku strzelił trzy gole, a Villa wygrała 7:2.
Ollie Watkins przeszedł do Al-Hilal 30 sierpnia 2026 roku za 51 mln funtów i podpisał trzyletni kontrakt. Odchodził z Aston Villi jako jej najlepszy strzelec w historii Premier League, z 91 golami.
Ollie Watkins zadebiutował w reprezentacji Anglii 25 marca 2021 roku na Wembley w meczu eliminacji mundialu z San Marino (5:0). Wszedł w drugiej połowie i siedem minut przed końcem strzelił gola.