Ollie Watkins

Pochodzenie

Urodził się 30 grudnia 1995 roku i wychował w Newton Abbot w hrabstwie Devon. Zaczynał w lokalnym Newton Town, do którego jako siedmio- lub ośmiolatek zabrał go kolega. Na pierwszych testach w Exeter City go nie przyjęto: w akademii uznano, że nie jest jeszcze gotowy na jej wymagania. Wrócił po czasie, a wtedy na pierwszym treningu przerzucał piłkę nad głowami rywali i od razu chciano go zapisać. Jako nastolatek w soboty grał w drużynie klubowej, a w niedziele w Exeter. Jego idolem był Thierry Henry i najchętniej grał na lewym skrzydle.

Na treningi w Exeter, oddalone o około 30 kilometrów, woziła go samotnie go wychowująca matka Delsi-May, wokalistka zespołu grającego na weselach. Gimnazjum wybrał dlatego, że miało sztuczne boisko. W akademii trenerzy chcieli, by umiał grać na wielu pozycjach. Sam w ostatnim sezonie juniorskim uparł się, by grać na lewym skrzydle, choć szef akademii widział go raczej w środku.

Kariera

W pierwszym zespole Exeter zadebiutował w maju 2014 roku, w ostatniej kolejce sezonu League Two. W sezonie 2014/15 trafił na wypożyczenie do Weston-super-Mare, ostatniej drużyny szóstej ligi. W debiucie wszedł z ławki i strzelił gola na 4:3 z Farnborough, a zespół się utrzymał. Zamiatał tam szatnię, a trenerzy uczyli go wygrywać główki we własnym polu karnym i wymuszać błędy obrońców pressingiem. Grę w Weston obserwował Dean Smith.

Latem 2015 roku, na obozie Exeter w Szkocji, z powodu kontuzji kolegi grał na lewej obronie. Trener Paul Tisdale przesunął go potem do pomocy, a Watkins usłyszał, że jeśli nie zacznie pracować w obronie, nie będzie grał. W listopadzie 2015 roku Tisdale wystawił go od początku w derbach z Plymouth Argyle i Watkins został wybrany najlepszym zawodnikiem meczu. W 2017 roku dostał nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza EFL.

Latem 2017 roku Brentford, prowadzony przez Smitha, kupił go za 1,8 mln funtów. W 2019 roku, po odejściu Neala Maupaya, przesunięto go ze skrzydła na środek ataku. W sezonie 2019/20 Watkins strzelił 26 goli, został piłkarzem sezonu Championship, a Brentford przegrał finał baraży z Fulham. Frank mówił, że Watkins nauczył się znajdować najlepsze miejsca w polu karnym.

9 września 2020 roku Aston Villa, już prowadzona przez Smitha, zapłaciła za niego 28 mln funtów, wtedy najwięcej w historii klubu. 4 października 2020 roku, w meczu z mistrzem Anglii Liverpoolem, strzelił w pierwszej połowie trzy gole, a Villa wygrała 7:2.

Pod wodzą Unaia Emery'ego Villa wróciła do europejskich pucharów i zagrała w Lidze Mistrzów. W sezonie 2023/24 Watkins strzelił 19 goli w Premier League i miał najwięcej asyst w lidze. 20 maja 2026 roku zagrał cały finał Ligi Europy w Stambule, a Villa wygrała 3:0 z SC Freiburg i zdobyła pierwsze europejskie trofeum od 44 lat.

Latem 2026 roku przestał być dostępny na mecze Villi, za co, jak mówił Emery, przeprosił. 30 sierpnia 2026 roku przeszedł za 51 mln funtów do Al-Hilal i podpisał trzyletni kontrakt. Odchodził jako najlepszy strzelec Villi w historii Premier League, z 91 golami. Napisał, że nigdy nie chciał, by jego czas w Villi skończył się w ten sposób.

Sukcesy

• 2026 Liga Europy z Aston Villą
• 2024 Najlepszy asystent Premier League (Playmaker of the Season)
• 2020 Piłkarz sezonu Championship
• 2017 Najlepszy młody piłkarz EFL

Styl gry

To kompletny środkowy napastnik: dobry w powietrzu, utrzymuje się przy piłce i podaje pod presją, jest szybki i niestrudzony. Jego wybiegnięcia rozciągają obronę rywala, co pomagało Villi w rozgrywaniu od tyłu. Tisdale mówił, że Watkins rusza, zanim piłka do niego trafi. Pressing i pracę w obronie wyniósł z Exeter i Weston. Jako młody piłkarz potrzebował, by rywal go rozzłościł, zanim pokazał siłę; później narzucał się rywalom od pierwszej minuty.

Reprezentacja

W reprezentacji Anglii zadebiutował 25 marca 2021 roku na Wembley w meczu eliminacji mundialu z San Marino (5:0). Wszedł w drugiej połowie za Dominica Calverta-Lewina i siedem minut przed końcem strzelił gola.

Na Euro 2024 był rezerwowym Harry'ego Kane'a. 10 lipca 2024 roku w Dortmundzie, w półfinale z Holandią, wszedł z ławki, a w doliczonym czasie gry po podaniu innego rezerwowego, Cole'a Palmera, strzelił gola na 2:1, który dał Anglii awans do finału. W 2026 roku pojechał z Anglią na mistrzostwa świata.