Odkrycia mistrzostw świata

Mimo że gra Paragwaju tylko przypominała brazylijski futbol, mogła się podobać, przede wszystkim za brak respektu wobec rywala. „Guarani” prezentowali odważny futbol, przepełniony kombinacyjnymi akcjami oraz kunsztownymi piłkami granymi prostopadle. Brak światowej klasy nazwisk nadrabiali pomysłem na grę oraz kreatywnością zawodników. Napastnicy, którzy grają w silnych europejskich klubach, razem z solidnymi pomocnikami stworzyli ciekawe połączenie, które obfitowało w liczne rozwiązania w ofensywie. Ostatecznie piękno futbolu umożliwiło Paragwajczykom osiągnięcie historycznego sukcesu – udziału w ćwierćfinale mistrzostw świata. Gerardo Martino pokazał, że oprócz pięknych modelek na trybunach, Paragwaj ma również kilka atutów czysto piłkarskich. Czapki z głów!

Miejsce 3: Reprezentacja Niemiec

Trzecie miejsce dla reprezentacji Niemiec? Gdybym postawił taką tezę przed mundialem, pewnie mało kto odważyłby się ją obalić. A jeślibym przepowiedział, że „Die Nationalelf” pokonają w drodze do medalu Anglię i Argentynę? Kilka osób co prawda by mnie wyśmiało, jednak zapewne spora część przyznałaby, że takie rozstrzygnięcie ma prawo bytu. Zaskoczenie u moich rozmówców wywołałbym zapewne, gdybym opowiedział im, że nasi zachodni sąsiedzi zaserwują nam bardzo przystępny dla oka styl gry, będą strzelać po cztery bramki w meczu i cały piłkarski świat będzie zachwycony ich postawą. Rzeczywiście – każdy, kto oglądał inaugurujący mecz drużyny prowadzonej przez Joachima Löwa przeciwko Australii, robił to z lekkim niedowierzaniem przeplatanym z zachwytem. – Na Boga, tak przecież grają Holendrzy, a nie Niemcy – słyszeliśmy z ust rzeszy kibiców. – Australijczycy nie stawili żadnego oporu, dlatego nasi sąsiedzi pozwolili sobie na nutkę finezji. W dalszych etapach turnieju, efektowna gra na pewno nie będzie miała miejsca – mówili polscy kibice. Bezcenny był widok ich min po meczach z Anglią oraz Argentyną…

Kadra „Die Nationalelf” jest przepełniona młokosami, którzy dopiero co skończyli średnie szkoły, a już decydują o losach meczów, w których gra toczy się o ogromną stawkę. Siła drużyny w dużej mierze zależała od 22-latków, a średnia wieku podstawowego składu wynosiła zaledwie 25 lat. Tacy piłkarze jak Özil, Müller czy Khedira winni dopiero pukać do reprezentacji. Marzenia o grze w kadrze narodowej spełniły się jednak bardzo szybko.

W futbolowym światku od pradziejów „kopanki” nieustannie krąży opinia – „Piłka nożna to taki sport, w którym wszyscy grają, grają, a na końcu i tak wygrywają Niemcy”. Jak wytłumaczymy postawę naszych sąsiadów na turnieju w RPA? Tak, to był na pewno tylko wyjątek od reguły.

Miejsce 2: Mesut Özil

Migracja zarobkowa jest w Niemczech bardzo powszechnym zjawiskiem. Jest ona korzystna dla kraju z powodów gospodarczych, ekonomicznych etc. Nikt jednak nie spodziewał się, że obcokrajowcy, którzy przyjadą do potęgi Unii Europejskiej, a raczej ich potomkowie, mogą być piłkarzami, stanowiącymi o sile reprezentacji. Jednym z nich jest właśnie Mesut Özil. Turek z niemieckim paszportem w pierwszej jedenastce znalazł się przypadkowo. Został powołany jako młody zawodnik, który powinien zbierać doświadczenie, gdyż w przyszłości może się okazać przydatny reprezentacji. W obliczu kontuzji kapitana drużyny – Michaela Ballacka, który w poprzednich turniejach był gwarantem odrobiny finezyjności w postaci efektownych strzałów z dystansu – musiał zostać zastąpiony. Padło na młokosa Özila.

Już pierwszy mecz w wykonaniu młodego rozgrywającego przekonał wszystkich zainteresowanych futbolem, że absencja Ballacka wcale nie będzie odczuwalna, gdyż mający korzenie w Turcji zawodnik ociera się o geniusz. Każde zagranie w jego wykonaniu było dopieszczone do ostatniego centymetra. Mimo młodego wieku oraz krótkiego stażu reprezentacyjnego, nie bał się brać na siebie ciężaru gry. Strzelił co prawda tylko jednego gola, ale za to niezwykle ważnego oraz niecodziennej urody. Kontrastem dla niskiej skuteczności jest duża liczba asyst – z trzema decydującymi podaniami stoi na czele klasyfikacji najlepiej podających. Özil posiada wszystkie cechy, jakie powinien mieć rozgrywający: szybkość, przegląd pola, niesamowite podanie oraz kąśliwy strzał z dystansu. Nic więc dziwnego, że zawodnika, którego znano dotychczas głównie z dobrych występów w ostatniej edycji Pucharu UEFA, chce widzieć w swoich szeregach szkoleniowiec niemal każdej drużyny ze Starego Kontynentu.

Miejsce 1: Reprezentacja Urugwaju

Gdy pytano przed turniejem o to, kto będzie czarnym koniem turnieju, oprócz drużyn afrykańskich najczęściej wskazywano na Urugwaj. Jednak chyba nikt z ankietowanych jako rewelację rozgrywek nie typował drużyny, która jak równy z równym pojedynkuje się z najlepszymi ekipami mistrzostw, lecz zespół, który pokaże trochę efektownej piłki, błyśnie nutką finezji w kilku akcjach i odpadnie w ćwierćfinale.

Na pierwszy rzut oka „Charruas” mieli bardzo trudną grupę – pojedynkowali się z wicemistrzami świata, gospodarzem turnieju oraz nieobliczalnym Meksykiem. Urugwaj z klasą przebrnął przez grupę A, wygrywając ją z dorobkiem siedmiu punktów. Piłkarze dali tym samym do zrozumienia wszystkim sympatykom futbolu, że skoro bez większego problemu zostali liderami tak teoretycznie przynajmniej silnej grupy, nie są chłopcami do bicia i będą walczyć do końca z każdym rywalem – nawet tym, z którym nie mają większych szans. Po fazie pucharowej nadszedł czas na mecz 1/8 finału, w którym „Urusi” zmierzyli się z Koreą Południową. W starciu przeciwko Azjatom pokazali mieszankę futbolu ekonomiczno-efektownego i dzięki kunsztowi Luisa Suareza wygrali to spotkanie. Piłkarz Ajaksu Amsterdam zagwarantował również kolejne zwycięstwo – w sposób nieco bardziej kontrowersyjny, dzięki interwencji, której nie powstydziłby się sam Sławomir Szmal.

W finałowych etapach turnieju Urugwajczycy skazywani na pożarcie zostali zjedzeni, lecz nie od razu – napsuli sporo nerwów i wymęczyli swoich oprawców. Stwarzali niesamowite widowiska, gdyż zaproponowali swoim rywalom otwartą piłkę. Wiedzieli bowiem, że prezentując wyrachowany futbol nie mają najmniejszych szans. Mimo dwóch przegranych 2:3, w półfinale oraz meczu o najniższy stopień podium, drużyna ta pozostanie w naszej pamięci na długie lata jako czarny koń rozgrywek z prawdziwego zdarzenia. Sympatycy futbolu zadają sobie tylko jedno pytanie: ile znaczyła by ta ekipa bez przeżywającego apogeum formy, Diego Forlana?

• Eljero Elia
• Gerardo Martino
• Hamburger SV
• Mesut Özil
• Niemcy
• Paragwaj
• Urugwaj
• Werder Brema

Mimo że gra Paragwaju tylko przypominała brazylijski futbol, mogła się podobać, przede wszystkim za brak respektu wobec rywala. „Guarani” prezentowali odważny futbol, przepełniony kombinacyjnymi akcjami oraz kunsztownymi piłkami granymi prostopadle. Brak światowej klasy nazwisk nadrabiali pomysłem na grę oraz kreatywnością zawodników. Napastnicy, którzy grają w silnych europejskich klubach, razem z solidnymi pomocnikami stworzyli ciekawe połączenie, które obfitowało w liczne rozwiązania w ofensywie. Ostatecznie piękno futbolu umożliwiło Paragwajczykom osiągnięcie historycznego sukcesu – udziału w ćwierćfinale mistrzostw świata. Gerardo Martino pokazał, że oprócz pięknych modelek na trybunach, Paragwaj ma również kilka atutów czysto piłkarskich. Czapki z głów!

Miejsce 3: Reprezentacja Niemiec

Trzecie miejsce dla reprezentacji Niemiec? Gdybym postawił taką tezę przed mundialem, pewnie mało kto odważyłby się ją obalić. A jeślibym przepowiedział, że „Die Nationalelf” pokonają w drodze do medalu Anglię i Argentynę? Kilka osób co prawda by mnie wyśmiało, jednak zapewne spora część przyznałaby, że takie rozstrzygnięcie ma prawo bytu. Zaskoczenie u moich rozmówców wywołałbym zapewne, gdybym opowiedział im, że nasi zachodni sąsiedzi zaserwują nam bardzo przystępny dla oka styl gry, będą strzelać po cztery bramki w meczu i cały piłkarski świat będzie zachwycony ich postawą. Rzeczywiście – każdy, kto oglądał inaugurujący mecz drużyny prowadzonej przez Joachima Löwa przeciwko Australii, robił to z lekkim niedowierzaniem przeplatanym z zachwytem. – Na Boga, tak przecież grają Holendrzy, a nie Niemcy – słyszeliśmy z ust rzeszy kibiców. – Australijczycy nie stawili żadnego oporu, dlatego nasi sąsiedzi pozwolili sobie na nutkę finezji. W dalszych etapach turnieju, efektowna gra na pewno nie będzie miała miejsca – mówili polscy kibice. Bezcenny był widok ich min po meczach z Anglią oraz Argentyną…

Kadra „Die Nationalelf” jest przepełniona młokosami, którzy dopiero co skończyli średnie szkoły, a już decydują o losach meczów, w których gra toczy się o ogromną stawkę. Siła drużyny w dużej mierze zależała od 22-latków, a średnia wieku podstawowego składu wynosiła zaledwie 25 lat. Tacy piłkarze jak Özil, Müller czy Khedira winni dopiero pukać do reprezentacji. Marzenia o grze w kadrze narodowej spełniły się jednak bardzo szybko.

W futbolowym światku od pradziejów „kopanki” nieustannie krąży opinia – „Piłka nożna to taki sport, w którym wszyscy grają, grają, a na końcu i tak wygrywają Niemcy”. Jak wytłumaczymy postawę naszych sąsiadów na turnieju w RPA? Tak, to był na pewno tylko wyjątek od reguły.

Miejsce 2: Mesut Özil

Migracja zarobkowa jest w Niemczech bardzo powszechnym zjawiskiem. Jest ona korzystna dla kraju z powodów gospodarczych, ekonomicznych etc. Nikt jednak nie spodziewał się, że obcokrajowcy, którzy przyjadą do potęgi Unii Europejskiej, a raczej ich potomkowie, mogą być piłkarzami, stanowiącymi o sile reprezentacji. Jednym z nich jest właśnie Mesut Özil. Turek z niemieckim paszportem w pierwszej jedenastce znalazł się przypadkowo. Został powołany jako młody zawodnik, który powinien zbierać doświadczenie, gdyż w przyszłości może się okazać przydatny reprezentacji. W obliczu kontuzji kapitana drużyny – Michaela Ballacka, który w poprzednich turniejach był gwarantem odrobiny finezyjności w postaci efektownych strzałów z dystansu – musiał zostać zastąpiony. Padło na młokosa Özila.

Już pierwszy mecz w wykonaniu młodego rozgrywającego przekonał wszystkich zainteresowanych futbolem, że absencja Ballacka wcale nie będzie odczuwalna, gdyż mający korzenie w Turcji zawodnik ociera się o geniusz. Każde zagranie w jego wykonaniu było dopieszczone do ostatniego centymetra. Mimo młodego wieku oraz krótkiego stażu reprezentacyjnego, nie bał się brać na siebie ciężaru gry. Strzelił co prawda tylko jednego gola, ale za to niezwykle ważnego oraz niecodziennej urody. Kontrastem dla niskiej skuteczności jest duża liczba asyst – z trzema decydującymi podaniami stoi na czele klasyfikacji najlepiej podających. Özil posiada wszystkie cechy, jakie powinien mieć rozgrywający: szybkość, przegląd pola, niesamowite podanie oraz kąśliwy strzał z dystansu. Nic więc dziwnego, że zawodnika, którego znano dotychczas głównie z dobrych występów w ostatniej edycji Pucharu UEFA, chce widzieć w swoich szeregach szkoleniowiec niemal każdej drużyny ze Starego Kontynentu.

Miejsce 1: Reprezentacja Urugwaju

Gdy pytano przed turniejem o to, kto będzie czarnym koniem turnieju, oprócz drużyn afrykańskich najczęściej wskazywano na Urugwaj. Jednak chyba nikt z ankietowanych jako rewelację rozgrywek nie typował drużyny, która jak równy z równym pojedynkuje się z najlepszymi ekipami mistrzostw, lecz zespół, który pokaże trochę efektownej piłki, błyśnie nutką finezji w kilku akcjach i odpadnie w ćwierćfinale.

Na pierwszy rzut oka „Charruas” mieli bardzo trudną grupę – pojedynkowali się z wicemistrzami świata, gospodarzem turnieju oraz nieobliczalnym Meksykiem. Urugwaj z klasą przebrnął przez grupę A, wygrywając ją z dorobkiem siedmiu punktów. Piłkarze dali tym samym do zrozumienia wszystkim sympatykom futbolu, że skoro bez większego problemu zostali liderami tak teoretycznie przynajmniej silnej grupy, nie są chłopcami do bicia i będą walczyć do końca z każdym rywalem – nawet tym, z którym nie mają większych szans. Po fazie pucharowej nadszedł czas na mecz 1/8 finału, w którym „Urusi” zmierzyli się z Koreą Południową. W starciu przeciwko Azjatom pokazali mieszankę futbolu ekonomiczno-efektownego i dzięki kunsztowi Luisa Suareza wygrali to spotkanie. Piłkarz Ajaksu Amsterdam zagwarantował również kolejne zwycięstwo – w sposób nieco bardziej kontrowersyjny, dzięki interwencji, której nie powstydziłby się sam Sławomir Szmal.

W finałowych etapach turnieju Urugwajczycy skazywani na pożarcie zostali zjedzeni, lecz nie od razu – napsuli sporo nerwów i wymęczyli swoich oprawców. Stwarzali niesamowite widowiska, gdyż zaproponowali swoim rywalom otwartą piłkę. Wiedzieli bowiem, że prezentując wyrachowany futbol nie mają najmniejszych szans. Mimo dwóch przegranych 2:3, w półfinale oraz meczu o najniższy stopień podium, drużyna ta pozostanie w naszej pamięci na długie lata jako czarny koń rozgrywek z prawdziwego zdarzenia. Sympatycy futbolu zadają sobie tylko jedno pytanie: ile znaczyła by ta ekipa bez przeżywającego apogeum formy, Diego Forlana?