
Lewonożny skrzydłowy i wahadłowy, mistrz Portugalii ze Sportingiem CP w 2021 i 2024 roku, nominowany do nagrody Puskása za gola z 2023 roku.
Urodził się 13 lutego 1995 roku w Castêlo da Maia i tam się wychował. Jako sześciolatek zaczął w CD Trofense w Trofie, rodzinnym mieście ojca, ale po kilku miesiącach przeniósł się do FC Porto, które zauważyło go na meczu w Trofie. W Porto przeszedł większość szkolenia; w sezonie 2010/2011 był wypożyczony do Padroense FC.
Trener Capucho, który prowadził go w ostatnim roku przed juniorami, nie chciał go zatrzymać. Wcześniej próbował go przesunąć na lewą obronę, na co Nuno Santos się nie zgadzał. W 2012 roku trafił do juniorów Rio Ave, które zapewniło mu grę na skrzydle. W drużynie grającej systemem 4-4-2 z rombem był jednym z dwóch napastników i strzelał dużo goli. W trakcie sezonu Hamburger SV zaprosił go na tydzień treningów z pierwszą drużyną, ale Rio Ave nie zgodziło się na transfer. Przekonała go Benfica Lizbona, a transakcję dla klubu zamknął prezydent Luís Filipe Vieira. FC Porto próbowało jeszcze go zatrzymać, ale ani jemu, ani rodzinie nie spodobało się, że w juniorach został odsunięty i że chciano go przesunąć na lewą obronę.
W Benfice grał najpierw w juniorach, potem w drugiej drużynie. W 2015 roku po raz pierwszy zerwał więzadła lewego kolana. W sezonie 2015/2016 zagrał dwa mecze w pierwszej drużynie. Potem został wypożyczony do Vitórii Setúbal, gdzie w sezonie 2016/2017 rozegrał 32 mecze, a w czerwcu 2017 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Rio Ave.
Na początku sezonu 2018/2019 znów zerwał więzadła lewego kolana i wrócił do gry pod koniec marca 2019 roku. W sezonie 2019/2020 był jedną z najważniejszych postaci Rio Ave, które zakwalifikowało się do Ligi Europy: zagrał 38 meczów, strzelił pięć goli i zaliczył sześć asyst. Zainteresowały się nim Sporting i FC Porto. Wybrał Sporting, bo to tam chciał grać. Mówił, że Rúben Amorim bardzo go ukształtował i że głównie przez niego przyjął ofertę Sportingu. Kontrakt ze Sportingiem podpisał w sierpniu 2020 roku.
W pierwszym sezonie w Lizbonie zdobył osiem goli i zaliczył dziesięć asyst we wszystkich rozgrywkach, a Sporting wywalczył pierwsze od 19 lat mistrzostwo Portugalii. Do lutego 2024 roku był piłkarzem, którego Amorim wystawiał najczęściej od chwili objęcia drużyny. W kwietniu 2022 roku Rada Dyscyplinarna FPF zawiesiła go na jeden mecz i ukarała grzywną 1020 euro za zachowanie wobec Evertona z Benfiki przy linii bocznej w finale Pucharu Ligi.
12 marca 2023 roku w meczu z Boavistą (3:0) strzelił gola efektowną raboną lewą nogą. FIFA umieściła go na liście jedenastu kandydatów do nagrody Puskása.
26 października 2024 roku w meczu z Famalicão zerwał ścięgno rzepki prawego kolana i 28 października został operowany. Do gry wrócił 1 lutego 2026 roku w drugiej drużynie Sportingu, a 5 lutego, po ponad piętnastu miesiącach, zagrał w pierwszej drużynie przeciwko Aves SAD, wchodząc w 77. minucie za Francisco Trincão.
Jest szybki i technicznie sprawny; tak opisywano go już w młodości. W Sportingu grał na lewej stronie jako wahadłowy. Cechuje go dobre czytanie gry, łatwość podawania do kolegów i strzał ponadprzeciętny.
W Mistrzostwach Świata U-20 w Nowej Zelandii w 2015 roku był w kadrze Portugalii. 31 maja w meczu z Senegalem wszedł z ławki w 89. minucie i chwilę później strzelił gola na 3:0.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 4 | 69 | 0 | 1 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Sporting Lizbona | Liga Mistrzów | 2 | 79 | 0 | 0 |
| 2024/2025Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 7 | 353 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Sporting Lizbona | Liga Mistrzów | 2 | 163 | 1 | 0 |
| 2023/2024Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 31 | 2070 | 5 | 10 |
| 2022/2023Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 31 | 2282 | 8 | 5 |
| 2021/2022Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 32 | 2109 | 6 | 7 |
| 2020/2021Primeira Liga | Sporting Lizbona | Primeira Liga | 30 | 1863 | 7 | 6 |
| 2019/2020Primeira Liga | Rio Ave | Primeira Liga | 32 | 2529 | 2 | 5 |
| 2018/2019Primeira Liga | Rio Ave | Primeira Liga | 8 | 594 | 3 | 1 |
| 2017/2018Primeira Liga | Rio Ave | Primeira Liga | 26 | 644 | 1 | 0 |
| 2016/2017Primeira Liga | Vitoria Setubal | Primeira Liga | 26 | 1635 | 0 | 2 |
| 2016/2017 | Vitoria Setubal | – | – | – | – | |
| 2015/2016Primeira Liga | Benfica Lizbona | Primeira Liga | 1 | 18 | 0 | 0 |
| 2015/2016 | Benfica B | – | – | – | – | |
| 2014/2015 | Benfica B | – | – | – | – |
Nuno Santos ma 31 lat. Urodził się 13 lutego 1995 roku.
Nuno Santos jest zawodnikiem klubu Sporting Lizbona (Primeira Liga).
Nuno Santos jest obrońcą.
Nuno Santos znalazł się na liście jedenastu kandydatów FIFA do nagrody Puskása za gola strzelonego 12 marca 2023 roku w meczu Sportingu z Boavistą, wygranym 3:0. Trafił efektowną raboną lewą nogą.
Nuno Santos zdobył ze Sportingiem CP między innymi mistrzostwo Portugalii w 2021 i 2024 roku, Puchar Ligi Portugalskiej w 2021 i 2022 roku oraz Superpuchar Portugalii w 2021 roku.
Nuno Santos wybrał Sporting w 2020 roku, choć interesował się nim także FC Porto, bo to tam chciał grać. Mówił, że Rúben Amorim bardzo go ukształtował i głównie przez niego przyjął ofertę. Kontrakt podpisał w sierpniu 2020 roku.
Nuno Santos zerwał ścięgno rzepki prawego kolana 26 października 2024 roku w meczu z Famalicão i dwa dni później przeszedł operację. W pierwszej drużynie Sportingu zagrał ponownie 5 lutego 2026 roku, po ponad piętnastu miesiącach.





