Raków Częstochowa wycisnął minimum zamiast maksimum

W drugiej części starcia ekipa mistrzów Polski musiała zagrać va banque i od samego początku było to widoczne. Drużyna „Lwów” ustawiła natomiast autobus. Wiedziała, że z każdym niepowodzeniem Raków Częstochowa będzie coraz mocniej sfrustrowany. Jednak jeden element wychodził „Medalikom” tego wieczora wybitnie – prostopadłe piłki w wolne strefy. „Czerwono-niebiescy” praktycznie w każdym ataku szukali możliwości przebicia się po obu stronach pola karnego i w końcu to znalazło skutek. Na prawym skrzydle obrońców wyciągnął Srdjan Plavsić, zagrał na wychodzącego Vladyslava Kochergina, a podanie Ukraińca wykończył Fabian Piasecki.

Tym samym sposobem mogły paść jeszcze co najmniej dwa gole dla formalnych gospodarzy, ale przez złą decyzyjność, paraliż w ostatniej tercji i fatalną skuteczność po prostu nie padły… Sama statystyka – dwa celne strzały na 19 prób jest po prostu na tym poziomie katastrofą. Usprawiedliwieniem nie ma prawa być dramatyczna nawierzchnia, bo w wielu przypadkach zawodnicy polskiego klubu zwyczajnie mieli czas i przestrzeń, aby przygotować i dopracować kopnięcie znacznie bardziej. Dla porównania – lizboński Sporting CF w tym spotkaniu oddał pięć uderzeń, z czego trzy znajdowały się w świetle bramki.

https://twitter.com/ekstraklasowiec/status/1717600724509434310

Kompaktowości jeszcze zdecydowanie za mało

Przy nisko ustawionej obronie aktualnych liderów Liga Portugal potrzebne było wspięcie się na szczyty możliwości i umiejętności podczas gry pozycyjnej całej jedenastki częstochowskiego Rakowa. Wykorzystywanie fragmentów otwartych spotkań przy wymianie ciosów i grze akcja za akcję nie jest wielką sztuką, ale wielką sztuką jest udokumentowywanie swojej wyższości w zamkniętych meczach i w chwilach, kiedy trzeba rozgryźć blok defensywy czymś nieszablonowym. Należy wówczas wyzwolić dodatkowe pokłady kreatywności albo wyczuć i przeczytać reakcję drugiej strony.

Nad tym z poszczególnymi piłkarzami od startu kampanii pracuje najliczniejszy sztab w naszym kraju, ale owocami tej pracy nie może się jeszcze prawdziwie delektować. Dotychczasowy pomysł, który bywa często wdrażany w życie, zakładał głębokie wyciąganie drugiej i trzeciej linii na swoją połowę, po czym zdecydowane przyspieszenie z użyciem środka pola lub wahadeł. Czasami nie pozwalali na to rywale, odpuszczając napór lub nakładając go tak intensywnie, że nie udawało się wyjść z futbolówką, a czasami okazywało się, że nawet mimo powodzeń przewaga nie przychodzi tak łatwo.

Zresztą niejednokrotnie „Czerwono-niebieskim” musi spieszyć się do otwarcia wyniku lub jego gonienia, a samo posiadanie w okolicach swojej „szesnastki” nie daje gwarancji wejścia w korzystny rytm. Co innego pojedynki w bocznych strefach i próby wymian na jeden, dwa kontakty zapoczątkowane przez dłuższe rozgrywanie stoperów. Do takiego funkcjonowania byli zmuszeni w czwartek nasi reprezentanci w Lidze Europy i choć po niektórych zagraniach mogliśmy bez wahania bić brawa, to tej płynności, porozumienia i chemii jeszcze na europejskim tle w naszej opinii brakuje.

Graczem, do którego przylgnęła łatka ofensora dającego konkrety głównie w fazach przejściowych, był wspomniany John Yeboah. Gwiazda rundy wiosennej w ekstraklasie po transferze ze Śląska Wrocław do Rakowa Częstochowa wpierw była wykorzystywana z ławki, gdy przy zmianie nastawienia obrońców mogła po prostu bardziej rozwinąć skrzydła. Przyznawał to sam młody szkoleniowiec „Medalików”, który zadeklarował rozwój roli i funkcjonalności zawodnika pod kątem kompaktowości. Pierwsze efekty widzieliśmy w Warszawie i Zabrzu przy asystach bohatera letniego hitowego ruchu na naszym podwórku. Mniej wychodziło z kolei w potyczce ze Sportingiem.

Zresztą podobnie wygląda to z Marcinem Cebulą, który wyszedł obok Ekwadorczyka w podstawowym składzie. Pomocnik po trzech tygodniach przerwy znalazł się w wyjściowej jedenastce i nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że to pokłosie nie jedynie dyspozycji, ale taktyki, która zakładała głównie kontrataki. Przez taki, a nie inny rozwój zdarzeń i odmienne oczekiwania staszowianin wyraźniej nie zaistniał, bo sportowo nie dojeżdżał. – W niektórych momentach zabrakło nam cierpliwości, konsekwencji w trzeciej tercji, aby jeszcze raz zmieniać centrum, co doprowadzało do sytuacji dwa na jeden z półbocznym stoperem i skrzydłowym lub „ósemką” bądź „dziesiątką” – ocenił po końcowym gwizdku Dawid Szwarga.

• Liga Europy
• Raków Częstochowa
• Sporting CP
• Viktor Gyökeres
• Vladan Kovačević
• Fabian Piasecki
• John Yeboah

W drugiej części starcia ekipa mistrzów Polski musiała zagrać va banque i od samego początku było to widoczne. Drużyna „Lwów” ustawiła natomiast autobus. Wiedziała, że z każdym niepowodzeniem Raków Częstochowa będzie coraz mocniej sfrustrowany. Jednak jeden element wychodził „Medalikom” tego wieczora wybitnie – prostopadłe piłki w wolne strefy. „Czerwono-niebiescy” praktycznie w każdym ataku szukali możliwości przebicia się po obu stronach pola karnego i w końcu to znalazło skutek. Na prawym skrzydle obrońców wyciągnął Srdjan Plavsić, zagrał na wychodzącego Vladyslava Kochergina, a podanie Ukraińca wykończył Fabian Piasecki.

Tym samym sposobem mogły paść jeszcze co najmniej dwa gole dla formalnych gospodarzy, ale przez złą decyzyjność, paraliż w ostatniej tercji i fatalną skuteczność po prostu nie padły… Sama statystyka – dwa celne strzały na 19 prób jest po prostu na tym poziomie katastrofą. Usprawiedliwieniem nie ma prawa być dramatyczna nawierzchnia, bo w wielu przypadkach zawodnicy polskiego klubu zwyczajnie mieli czas i przestrzeń, aby przygotować i dopracować kopnięcie znacznie bardziej. Dla porównania – lizboński Sporting CF w tym spotkaniu oddał pięć uderzeń, z czego trzy znajdowały się w świetle bramki.

https://twitter.com/ekstraklasowiec/status/1717600724509434310

Kompaktowości jeszcze zdecydowanie za mało

Przy nisko ustawionej obronie aktualnych liderów Liga Portugal potrzebne było wspięcie się na szczyty możliwości i umiejętności podczas gry pozycyjnej całej jedenastki częstochowskiego Rakowa. Wykorzystywanie fragmentów otwartych spotkań przy wymianie ciosów i grze akcja za akcję nie jest wielką sztuką, ale wielką sztuką jest udokumentowywanie swojej wyższości w zamkniętych meczach i w chwilach, kiedy trzeba rozgryźć blok defensywy czymś nieszablonowym. Należy wówczas wyzwolić dodatkowe pokłady kreatywności albo wyczuć i przeczytać reakcję drugiej strony.

Nad tym z poszczególnymi piłkarzami od startu kampanii pracuje najliczniejszy sztab w naszym kraju, ale owocami tej pracy nie może się jeszcze prawdziwie delektować. Dotychczasowy pomysł, który bywa często wdrażany w życie, zakładał głębokie wyciąganie drugiej i trzeciej linii na swoją połowę, po czym zdecydowane przyspieszenie z użyciem środka pola lub wahadeł. Czasami nie pozwalali na to rywale, odpuszczając napór lub nakładając go tak intensywnie, że nie udawało się wyjść z futbolówką, a czasami okazywało się, że nawet mimo powodzeń przewaga nie przychodzi tak łatwo.

Zresztą niejednokrotnie „Czerwono-niebieskim” musi spieszyć się do otwarcia wyniku lub jego gonienia, a samo posiadanie w okolicach swojej „szesnastki” nie daje gwarancji wejścia w korzystny rytm. Co innego pojedynki w bocznych strefach i próby wymian na jeden, dwa kontakty zapoczątkowane przez dłuższe rozgrywanie stoperów. Do takiego funkcjonowania byli zmuszeni w czwartek nasi reprezentanci w Lidze Europy i choć po niektórych zagraniach mogliśmy bez wahania bić brawa, to tej płynności, porozumienia i chemii jeszcze na europejskim tle w naszej opinii brakuje.

Graczem, do którego przylgnęła łatka ofensora dającego konkrety głównie w fazach przejściowych, był wspomniany John Yeboah. Gwiazda rundy wiosennej w ekstraklasie po transferze ze Śląska Wrocław do Rakowa Częstochowa wpierw była wykorzystywana z ławki, gdy przy zmianie nastawienia obrońców mogła po prostu bardziej rozwinąć skrzydła. Przyznawał to sam młody szkoleniowiec „Medalików”, który zadeklarował rozwój roli i funkcjonalności zawodnika pod kątem kompaktowości. Pierwsze efekty widzieliśmy w Warszawie i Zabrzu przy asystach bohatera letniego hitowego ruchu na naszym podwórku. Mniej wychodziło z kolei w potyczce ze Sportingiem.

Zresztą podobnie wygląda to z Marcinem Cebulą, który wyszedł obok Ekwadorczyka w podstawowym składzie. Pomocnik po trzech tygodniach przerwy znalazł się w wyjściowej jedenastce i nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że to pokłosie nie jedynie dyspozycji, ale taktyki, która zakładała głównie kontrataki. Przez taki, a nie inny rozwój zdarzeń i odmienne oczekiwania staszowianin wyraźniej nie zaistniał, bo sportowo nie dojeżdżał. – W niektórych momentach zabrakło nam cierpliwości, konsekwencji w trzeciej tercji, aby jeszcze raz zmieniać centrum, co doprowadzało do sytuacji dwa na jeden z półbocznym stoperem i skrzydłowym lub „ósemką” bądź „dziesiątką” – ocenił po końcowym gwizdku Dawid Szwarga.