Nico Williams

Pochodzenie

Urodził się 12 lipca 2002 roku w Pampelunie. Jego rodzice, Félix i María, pochodzą z Ghany. Do Hiszpanii dotarli przez Saharę; ojciec część drogi przeszedł boso, a María była wtedy w ciąży z Iñakim, starszym bratem Nico. Przeszli przez płot w Melilli i trafili do aresztu. Prawnik z Caritasu poradził im, żeby powiedzieli, że pochodzą z kraju ogarniętego wojną. Podali się za Liberyjczyków i poprosili o azyl. Tak trafili do Bilbao, gdzie urodził się Iñaki, a potem przenieśli się do Pampeluny, do mieszkania socjalnego.

Gdy Nico miał dwa, trzy lata, ojciec wyjechał za pracą do Londynu i wrócił dopiero po mniej więcej dziesięciu latach. Matka pracowała wtedy w kilku miejscach naraz, a starszy o osiem lat Iñaki przygotowywał bratu obiady, odbierał go ze szkoły i zabierał na treningi. Nico mówi, że brat jest dla niego trochę jak ojciec, bo go poprawia i mu doradza. Od Iñakiego uczył się dyscypliny, a ten upominał go na przykład wtedy, gdy wychodził na imprezy w dni, w które nie powinien. Nico ma wytatuowanego lwa z lwiątkiem, które oznaczają jego i brata.

Zaczynał w San Jorge, klubie z jednej z dzielnic Pampeluny, gdzie grał dwa sezony. W 2010 roku przeszedł do CD Pamplona, klubu współpracującego z Athletic Club z Bilbao, a w sezonie 2012/13 grał w drużynie alevín CA Osasuna. W 2013 roku trafił do akademii Athletiku w Lezamie. Klub zapewnił mieszkanie, żeby mógł przeprowadzić się do Bilbao razem z matką.

Kariera

W lutym 2019 roku zadebiutował i strzelił gola w juniorskiej drużynie Athletiku w División de Honor. W sezonie 2019/20 grał w niej regularnie, a kilka meczów rozegrał też w CD Basconii, klubie filialnym Athletiku. Jako siedemnastolatek mówił o sobie, że jest „głodny i bardzo elektryczny”, za największe atuty uważał szybkość i drybling, a jego ulubionym piłkarzem był Kylian Mbappé.

W maju 2020 roku klub ogłosił, że od nowego sezonu zagra w Bilbao Athletic, rezerwach występujących w Segunda División B, z pominięciem Basconii. Trener Joseba Etxeberria uznał, że przy jego szybkości i umiejętnościach strzela za mało goli. Gdy Nico odpowiedział, że nie jest snajperem, Etxeberria uznał to za kwestię mentalności i wyznaczył go do wykonywania rzutów karnych, choć wcześniej nigdy ich nie strzelał. Wykorzystał wszystkie cztery. Sezon rezerwy zakończyły porażką w ostatniej rundzie baraży o awans z Burgos CF.

W pierwszym zespole zadebiutował 28 kwietnia 2021 roku za kadencji Marcelino, w zremisowanym 2:2 meczu z Realem Valladolid na San Mamés. Razem z Iñakim byli pierwszymi braćmi, którzy wystąpili jednocześnie w barwach Athletiku od czasów Julio i Patxiego Salinasów w 1986 roku. Latem 2021 roku Marcelino zatrzymał go po okresie przygotowawczym w pierwszej drużynie. Na początku sezonu 2021/22 najczęściej wchodził z ławki w drugich połowach, a trener wymagał od niego więcej spokoju przy ostatnim podaniu i wykończeniu.

Pierwsze gole dla Athletiku strzelił w styczniu 2022 roku: dwa w meczu Pucharu Króla z Atlético Mancha Real, a potem zwycięskiego w półfinale Superpucharu Hiszpanii z Atlético Madryt w Arabii Saudyjskiej. Po finale przegranym z Realem Madryt zdjął srebrny medal, a Iñaki kazał mu go założyć z powrotem. W tym samym miesiącu, po występie w podstawowym składzie w meczu Pucharu Króla z FC Barceloną, spełnił warunki zapisane w umowie i dostał kontrakt z pierwszym zespołem.

Pierwszego gola w La Liga strzelił we wrześniu 2022 roku w wygranym wyjazdowym meczu z Elche, na tym samym stadionie, na którym w 2015 roku pierwszą ligową bramkę zdobył Iñaki. Tydzień później, w wygranym 3:2 meczu z Rayo Vallecano, po raz pierwszy obaj bracia strzelili gola w tym samym spotkaniu.

W kwietniu 2023 roku, po półfinale Pucharu Króla z Osasuną, w którym zmarnował dwie dobre okazje, zamknął konta w mediach społecznościowych z powodu obelg. Cztery dni później wszedł z ławki i strzelił gola w wygranym meczu ligowym na wyjeździe z Espanyolem. Mówił potem, że bardzo to przeżył i przestał wierzyć w siebie, a pomógł mu uścisk brata po bramce.

W sezonie 2023/24 trener Ernesto Valverde ustawiał go na lewym skrzydle, a Iñakiego na prawym. W Pucharze Króla 2023/24 strzelił gola i zaliczył asystę w ćwierćfinale z Barceloną (4:2 po dogrywce) oraz w rewanżu półfinału z Atlético (3:0). W finale z RCD Mallorca w Sewilli, 6 kwietnia 2024 roku, miał gola nieuznanego po spalonym, a po przerwie podał do Oihana Sanceta przy bramce na 1:1. Athletic wygrał w rzutach karnych i zdobył pierwszy Puchar Króla od 40 lat, a Nico został wybrany najlepszym zawodnikiem finału. Na boisku przypomniał, że rok wcześniej zmarnował dwie sytuacje, które mogły dać awans do finału.

W sierpniu 2024 roku, po Euro i mimo zainteresowania FC Barcelony, został w Bilbao i przejął numer 10 po Ikerze Muniainie. W sezonie 2024/25 doszedł z Athletikiem do półfinału Ligi Europy, w którym drużyna odpadła z Manchesterem United, a UEFA wybrała go do drużyny sezonu tych rozgrywek. W lipcu 2025 roku przedłużył umowę z Athletikiem. Tłumaczył, że przy takich decyzjach najwięcej waży serce, a Athletic to jego dom.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią
• 2025 Drużyna sezonu Ligi Europy według UEFA
• 2024 Mistrzostwo Europy z Hiszpanią
• 2024 Drużyna turnieju Euro 2024 według UEFA
• 2024 Puchar Króla z Athletic Club

Styl gry

To skrzydłowy, który opiera grę na szybkości i dryblingu. Pojedynki jeden na jeden sam nazywa swoją najmocniejszą stroną. Prowadzi piłkę obiema nogami, więc może minąć rywala z każdej strony. Etxeberria zwracał uwagę na jego przyjęcia kierunkowe i wyczucie momentu, w którym przyspieszyć, a w którym zwolnić. Najpierw pokazuje obrońcy piłkę, a dopiero potem mu ucieka.

W młodzieżowych drużynach i na początku gry w pierwszym zespole występował głównie na prawym skrzydle, skąd chętnie schodził do środka i wchodził w pole karne. W sezonie 2023/24 i na Euro 2024 grał już na lewej stronie, zarówno w Athletiku, jak i w reprezentacji. W kontratakach często sam wyprowadza piłkę z głębi pola i woli z nią biec, a potem dośrodkować albo zejść do środka, niż szukać prostopadłego podania.

Sam przyznaje, że gdy tylko ma okazję, uderza na bramkę zamiast podać. Iñaki wypominał mu to także na boisku.

Reprezentacja

W 2020 roku wygrał z reprezentacją Hiszpanii U-18 Copa del Atlántico i został królem strzelców turnieju. W kadrze U-21 zadebiutował 3 września 2021 roku w meczu z Rosją. O grę dla siebie zabiegała też federacja Ghany, ale wybrał Hiszpanię, a Iñaki zdecydował się na Ghanę.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 24 września 2022 roku w Saragossie, wchodząc z ławki w przegranym 1:2 meczu Ligi Narodów ze Szwajcarią. Luis Enrique poprosił go, żeby robił to samo co w Athletiku: atakował obrońców i szukał pojedynków jeden na jeden. Pierwszego gola strzelił 17 listopada 2022 roku w towarzyskim meczu z Jordanią w Ammanie, lewą nogą po wejściu z ławki. Pojechał na mundial w Katarze i zagrał w czterech meczach, w tym od pierwszej minuty z Japonią. Latem 2023 roku z powodu kontuzji opuścił turniej finałowy Ligi Narodów.

W marcu 2024 roku federacja poprosiła go, żeby opiekował się w kadrze młodszym Lamine'em Yamalem. Po słabszym meczu otwarcia Euro 2024 z Chorwacją obawiał się, że straci miejsce w składzie. W kolejnym spotkaniu, z Włochami, został wybrany najlepszym zawodnikiem meczu. W 1/8 finału z Gruzją strzelił gola i zaliczył asystę. W finale z Anglią w Berlinie, 14 lipca 2024 roku, otworzył wynik po podaniu Yamala, a Hiszpania wygrała 2:1. UEFA uznała go za najlepszego piłkarza finału, a po turnieju trafił do najlepszej jedenastki Euro 2024.

Zagrał też w finale Ligi Narodów z Portugalią, 8 czerwca 2025 roku w Monachium, który Hiszpania przegrała w rzutach karnych.

Na mundial 2026 przyjechał po sezonie, w którym długo grał z pubalgią, a pod jego koniec doznał urazu mięśnia. W trzecim meczu grupowym, z Urugwajem, znów doznał kontuzji i opuścił mecze 1/16 i 1/8 finału. Wrócił na ćwierćfinał z Belgią. Przez cały turniej nie zagrał od pierwszej minuty. W finale z Argentyną, 19 lipca 2026 roku na MetLife Stadium, wszedł w 75. minucie. W dogrywce miał gola nieuznanego za faul Mikela Merino, a w 106. minucie głową zgrał piłkę do Ferrana Torresa, który strzelił jedynego gola. Hiszpania po raz drugi została mistrzem świata. Po meczu mówił, że po wszystkim, co przeszedł w tym roku, to najszczęśliwszy dzień w jego życiu.