Dotychczas za najnudniejszą ligę Europy należało uznać francuską Ligue 1. Przez siedem lat kibice zadawali sobie pytanie, kto zajmie drugie miejsce, bo pierwsze zarezerwowane było dla Olympique Lyon. Obecnie podobnie dzieje się we włoskiej Serie A, a miejscowym odpowiednikiem klubu ze Stade Gerland jest Inter Mediolan. Co jest przyczyną ciągłej dominacji graczy ze stolicy mody, dlaczego wciąż są niepokonani? Na te i inne pytanie odpowiedzi szukają: Grzegorz Barylak, Łukasz Koszewski, Karol Wnuk i Dominik Wronka.
Ł.K.: Do 2006 roku Inter Mediolan we Włoszech miał opinię zespołu mocnego, aczkolwiek niemającego większych szans na te najwyższe lokaty w lidze. Lądował raz w Lidze Mistrzów, raz w Pucharze UEFA. Od 2006 nieprzerwanie „Niebiesko-czarni” zdobywają kolejne scudetto. Skąd wzięła się taka moc Interu?
Obecnie Samuel Eto’o zapewnia Interowi zdobywanie bramek (fot. thisislondon.co.uk)
G.B.: Paradoksalnie moc Interu wzięła się z niemocy rywali. Należy sięgnąć pamięcią do lipca 2006 roku, kiedy zapadły werdykty w sprawie Calciopoli. Wówczas karą zostały objęte przede wszystkim drużyny Juventusu, Milanu oraz Fiorentiny. Inter wykorzystał ten fakt i szybko zbudował drużynę, która jest niedościgniona w Serie A. Kamieniem węgielnym był Zlatan Ibrahimović, wokół którego został wykreowany nowy zespół. Wówczas w walce o scudetto pozostała jedynie Roma, która dysponowała uboższą kadrą niż mediolańczycy.
D.W.: Dokładnie – sukcesy Interu zaczęły się wtedy, kiedy zapadły ostateczne decyzje w sprawie korupcji. W lidze włoskiej od wielu, wielu lat liczą się cztery zespoły, jeśli trzy z nich zostały ukarane, to nie było innego wyjścia, jak mistrzostwo dla czwartej. Po zdegradowaniu Juventusu wielu zawodników tej drużyny zdecydowało się na odejście; w Milanie zaś królują przede wszystkim piłkarze doświadczeni, którzy z momentem ukarania zdecydowali się na odejście z klubu; a Roma… Roma jest po prostu za biedna. Nie było innego wyjścia. Inter będzie wiódł prym, dopóki pozostałe kluby się nie pozbierają.
K.W.: Moim zdaniem, nieodzowną w tej kwestii jest osoba bogatego i ambitnego Massimo Morattiego. Nigdy nie szczędził on grosza na Inter. Od momentu objęcia fotela prezesa często kupował zawodników i zmieniał trenerów. Przez kilka lat posuchy doczekał się w końcu sukcesu w postaci Pucharu UEFA w sezonie 1997/1998. W lidze nie było tak kolorowo, ale Inter świetnie wykorzystał szansę, jaka pojawiła się w 2006 roku po aferze korupcyjnej. Wtedy najwięksi rywale przestali liczyć się w walce o trofeum. Odtąd Inter dokładał kolejne cegiełki do swojej solidnej konstrukcji. Od trzech sezonów jest bezkonkurencyjni i wygląda na to, że i w tym sezonie odniesie sukces. Podsumowując: Inter na ten moment nie ma konkurencji we Włoszech.
D.W.: Ciężko zgodzić się z Karolem. Największym wsparciem ostatnich lat dla Interu był Zlatan Ibrahimović, który sporo namieszał w tej ekipie. Moratti co prawda wydawał pokaźne sumy na zawodników, ale nawet bez nich ta drużyna byłaby dominująca w lidze. To, co stało się w 2006 roku, zostanie na długo zapamiętane, bowiem ta afera korupcyjna poważnie pozmieniała kolej rzeczy w Serie A. To nie Moratti, a afera odegrała kluczową rolę w sukcesach – powiedzmy śmiało– mistrza Włoch.
K.W.: Ibrahimović sam meczu nigdy nie wygrał. Potrzebny był stabilny skład. Ibrahimović był taką wisienką na torcie. Ogromną wagę miała stabilność finansowa, którą właśnie zapewniał Moratti. Wymieniłeś Zlatana, ale zapomniałeś chociażby o Adriano. Jego 48 bramek chyba też coś znaczyło?
Ł.K.: Eksperci piłkarscy przeczuwali, że w tym sezonie nie ma już szans na kolejny tytuł dla Interu. Przeczuwano, że scudetto zgarnie ktoś z dwójki: Milan – Juventus. Tymczasem „Niebiesko-czarni” maszerują po 18. w historii mistrzostwo. Dlaczego ani „Rossonerim”, ani „Bianconerim” nie udaje się chociaż zbliżyć punktowo do podopiecznych Jose Mourinho?
K.W.: Nie powiedziałbym, że „Rossonerim” i „Bianconerim” ciężko zbliżyć się do Interu. Kiedy spogląda się na tabelę włoskiej Serie A, dominacja Interu nie wydaje się taka silna, jak choćby w sezonie 2006/2007, kiedy wyprzedził drugą Romę aż o 22 punkty. To właśnie zespół z Rzymu jest teraz drugi i traci do lidera pięć punktów. Zaraz za Romą jest AC Milan, który, jeśli wygra swój mecz, będzie drugi ze stratą czterech punktów. Do końca rozgrywek jeszcze 13 kolejek i wszystko może się zdarzyć. Inter w ostatnich sześciu meczach tylko dwa razy zdołał zdobyć komplet punktów.
G.B.: Młodzi, niedoświadczeni trenerzy zostali mianowani szkoleniowcami Juventusu oraz Milanu. Ciro Ferrara zupełnie nie radził sobie z prowadzeniem zespołu i doprowadził go do największego kryzysu w mijającej dekadzie. Leonardo z kolei dość długo szukał stylu swojej drużyny. Kiedy „Rossoneri” wreszcie zaczęli dobrze grać, przewaga Interu była już za duża do odrobienia. Milan prawdopodobnie pogrzebał szanse na mistrzostwo w meczu derbowym. Jednak ja bym jeszcze wstrzymał się przed zbyt wczesnym zakładaniem mistrzowskiej korony dla podopiecznych Jose Mourinho.
D.W.: Mnie również wydaje się, że ta przewaga Interu z roku na rok się zaciera. Jeśli teraz mówimy o dużej różnicy, pięciopunktowej, to jak nazwiemy tą przewagę z wspomnianego już sezonu 2006/2007? Jestem zadowolony z obecnej tabeli, są trzy drużyny, które walczą o tytuł, a zaraz za nimi kilka zespołów, które liczą na grę w europejskich pucharach. W 13 spotkaniach może się wiele wydarzyć. Być może jeszcze Juventus będzie liczył się w rywalizacji o końcowy tryumf. W końcu wygrali trzy mecze w zeszłym tygodniu, więc jest to wyraźne przebudzenie.
Ł.K.: Inter w Serie A nie ma sobie równych. Natomiast nieciekawie idzie mu w europejskich pucharach. Jego najlepszym wynikiem z ostatnich lat jest półfinał osiągnięty w sezonie 2002/2003. Dlaczego dominator Serie A nie jest w stanie zawojować Ligi Mistrzów?
G.B.: Co sezon próbuje sobie odpowiedzieć na podobne pytanie Massimo Moratti. Jednej klarownej odpowiedzi po prostu nie ma. Myślę, że problem leży w mentalności drużyny. Piłkarzom „Nerazzurrich” sztywnieją nogi, gdy wybrzmiewają pierwsze takty hymnu Ligi Mistrzów. W meczach pucharowych Inter gra zupełnie inną piłkę niż w Serie A. Jest to futbol zachowawczy, przewidywalny oraz pozbawiony polotu. Mediolańczykom potrzebny jest psycholog, który odblokowałby ich mentalnie przed rozgrywką w Champions League.
K.W.: Europejskie puchary. Właśnie. Ktoś mógłby zadać sobie pytanie: „Skoro Inter, z roku na rok, wygrywa Serie A, to dlaczego nie odnosi żadnych sukcesów w Lidze Mistrzów?” Odpowiedź ma związek z tym, co pisałem, odpowiadając na pierwsze pytanie. Konkurencja dla Interu we Włoszech dopiero rośnie. „Juve” i Milan są na etapie „regeneracji” swoich baterii po aferze. A w Europie? W Europie całkiem normalnie. I słowo „normalnie” ma tu duże znaczenie. Kluby z największych lig regularnie powiększają swoje potencjały, aktywnie działają na rynku transferowym. Wszystko po to, by móc podążać za rozwojem swoich lig. Inter przez trzy sezony nie miał za bardzo z kim walczyć i właśnie stąd bierze się takie „zacofanie” względem np. Premiership czy La Liga.
D.W.: Liga włoska słynie z niesamowitej gry defensywnej. Taką też preferuje Inter Mediolan, więc nie ma co się dziwić, że nie radzi sobie z największymi europejskimi markami, jak ciężko im się gra w ofensywie. Do tego dochodzi brak konkurencji w Serie A. Być może za dwa, trzy sezony wszystko wróci do normy, Inter będzie miał z kim rywalizować, podniesie się zarówno poziom rozgrywek we Włoszech, jak i w Lidze Mistrzów.
G.B.: Zauważcie, panowie, że tutaj nie do końca chodzi o brak konkurencji w Serie A. Milan w sezonie 2006/ 2007 w lidze włoskiej rywalizował z takimi samymi zespołami, co Inter. To nie przeszkadzało „Rossonerim” sięgnąć po Puchar Mistrzów. Dlatego ja uważam, że taka niemoc Interu ma o wiele głębsze podłoże, niż nam się wydaje.
Z roku na rok potęga Interu zdaje się słabnąć. Jednak wciąż wygrywa, co na pewno cieszy Massimo Morattiego. Jego hegemonia zapewne będzie trwało dopóty, dopóki Juventus i Milan nie będą potrafiły zawiesić „Niebiesko-czarnym” poprzeczki znacznie wyżej. Kiedy gra podopiecznych Jose Mourinho przełoży się na wyniki w Lidze Mistrzów? No cóż, zwycięstwo rodzi się w głowie.
W dyskusji udział wzięli: Łukasz Koszewski (Premier Liga), Grzegorz Barylak (Serie A), Karol Wnuk (Premiership) i Dominik Wronka (Eredivisie)
Dotychczas za najnudniejszą ligę Europy należało uznać francuską Ligue 1. Przez siedem lat kibice zadawali sobie pytanie, kto zajmie drugie miejsce, bo pierwsze zarezerwowane było dla Olympique Lyon. Obecnie podobnie dzieje się we włoskiej Serie A, a miejscowym odpowiednikiem klubu ze Stade Gerland jest Inter Mediolan. Co jest przyczyną ciągłej dominacji graczy ze stolicy mody, dlaczego wciąż są niepokonani? Na te i inne pytanie odpowiedzi szukają: Grzegorz Barylak, Łukasz Koszewski, Karol Wnuk i Dominik Wronka.
Ł.K.: Do 2006 roku Inter Mediolan we Włoszech miał opinię zespołu mocnego, aczkolwiek niemającego większych szans na te najwyższe lokaty w lidze. Lądował raz w Lidze Mistrzów, raz w Pucharze UEFA. Od 2006 nieprzerwanie „Niebiesko-czarni” zdobywają kolejne scudetto. Skąd wzięła się taka moc Interu?
Obecnie Samuel Eto’o zapewnia Interowi zdobywanie bramek (fot. thisislondon.co.uk)
G.B.: Paradoksalnie moc Interu wzięła się z niemocy rywali. Należy sięgnąć pamięcią do lipca 2006 roku, kiedy zapadły werdykty w sprawie Calciopoli. Wówczas karą zostały objęte przede wszystkim drużyny Juventusu, Milanu oraz Fiorentiny. Inter wykorzystał ten fakt i szybko zbudował drużynę, która jest niedościgniona w Serie A. Kamieniem węgielnym był Zlatan Ibrahimović, wokół którego został wykreowany nowy zespół. Wówczas w walce o scudetto pozostała jedynie Roma, która dysponowała uboższą kadrą niż mediolańczycy.
D.W.: Dokładnie – sukcesy Interu zaczęły się wtedy, kiedy zapadły ostateczne decyzje w sprawie korupcji. W lidze włoskiej od wielu, wielu lat liczą się cztery zespoły, jeśli trzy z nich zostały ukarane, to nie było innego wyjścia, jak mistrzostwo dla czwartej. Po zdegradowaniu Juventusu wielu zawodników tej drużyny zdecydowało się na odejście; w Milanie zaś królują przede wszystkim piłkarze doświadczeni, którzy z momentem ukarania zdecydowali się na odejście z klubu; a Roma… Roma jest po prostu za biedna. Nie było innego wyjścia. Inter będzie wiódł prym, dopóki pozostałe kluby się nie pozbierają.
K.W.: Moim zdaniem, nieodzowną w tej kwestii jest osoba bogatego i ambitnego Massimo Morattiego. Nigdy nie szczędził on grosza na Inter. Od momentu objęcia fotela prezesa często kupował zawodników i zmieniał trenerów. Przez kilka lat posuchy doczekał się w końcu sukcesu w postaci Pucharu UEFA w sezonie 1997/1998. W lidze nie było tak kolorowo, ale Inter świetnie wykorzystał szansę, jaka pojawiła się w 2006 roku po aferze korupcyjnej. Wtedy najwięksi rywale przestali liczyć się w walce o trofeum. Odtąd Inter dokładał kolejne cegiełki do swojej solidnej konstrukcji. Od trzech sezonów jest bezkonkurencyjni i wygląda na to, że i w tym sezonie odniesie sukces. Podsumowując: Inter na ten moment nie ma konkurencji we Włoszech.
D.W.: Ciężko zgodzić się z Karolem. Największym wsparciem ostatnich lat dla Interu był Zlatan Ibrahimović, który sporo namieszał w tej ekipie. Moratti co prawda wydawał pokaźne sumy na zawodników, ale nawet bez nich ta drużyna byłaby dominująca w lidze. To, co stało się w 2006 roku, zostanie na długo zapamiętane, bowiem ta afera korupcyjna poważnie pozmieniała kolej rzeczy w Serie A. To nie Moratti, a afera odegrała kluczową rolę w sukcesach – powiedzmy śmiało– mistrza Włoch.
K.W.: Ibrahimović sam meczu nigdy nie wygrał. Potrzebny był stabilny skład. Ibrahimović był taką wisienką na torcie. Ogromną wagę miała stabilność finansowa, którą właśnie zapewniał Moratti. Wymieniłeś Zlatana, ale zapomniałeś chociażby o Adriano. Jego 48 bramek chyba też coś znaczyło?
Ł.K.: Eksperci piłkarscy przeczuwali, że w tym sezonie nie ma już szans na kolejny tytuł dla Interu. Przeczuwano, że scudetto zgarnie ktoś z dwójki: Milan – Juventus. Tymczasem „Niebiesko-czarni” maszerują po 18. w historii mistrzostwo. Dlaczego ani „Rossonerim”, ani „Bianconerim” nie udaje się chociaż zbliżyć punktowo do podopiecznych Jose Mourinho?
K.W.: Nie powiedziałbym, że „Rossonerim” i „Bianconerim” ciężko zbliżyć się do Interu. Kiedy spogląda się na tabelę włoskiej Serie A, dominacja Interu nie wydaje się taka silna, jak choćby w sezonie 2006/2007, kiedy wyprzedził drugą Romę aż o 22 punkty. To właśnie zespół z Rzymu jest teraz drugi i traci do lidera pięć punktów. Zaraz za Romą jest AC Milan, który, jeśli wygra swój mecz, będzie drugi ze stratą czterech punktów. Do końca rozgrywek jeszcze 13 kolejek i wszystko może się zdarzyć. Inter w ostatnich sześciu meczach tylko dwa razy zdołał zdobyć komplet punktów.
G.B.: Młodzi, niedoświadczeni trenerzy zostali mianowani szkoleniowcami Juventusu oraz Milanu. Ciro Ferrara zupełnie nie radził sobie z prowadzeniem zespołu i doprowadził go do największego kryzysu w mijającej dekadzie. Leonardo z kolei dość długo szukał stylu swojej drużyny. Kiedy „Rossoneri” wreszcie zaczęli dobrze grać, przewaga Interu była już za duża do odrobienia. Milan prawdopodobnie pogrzebał szanse na mistrzostwo w meczu derbowym. Jednak ja bym jeszcze wstrzymał się przed zbyt wczesnym zakładaniem mistrzowskiej korony dla podopiecznych Jose Mourinho.
D.W.: Mnie również wydaje się, że ta przewaga Interu z roku na rok się zaciera. Jeśli teraz mówimy o dużej różnicy, pięciopunktowej, to jak nazwiemy tą przewagę z wspomnianego już sezonu 2006/2007? Jestem zadowolony z obecnej tabeli, są trzy drużyny, które walczą o tytuł, a zaraz za nimi kilka zespołów, które liczą na grę w europejskich pucharach. W 13 spotkaniach może się wiele wydarzyć. Być może jeszcze Juventus będzie liczył się w rywalizacji o końcowy tryumf. W końcu wygrali trzy mecze w zeszłym tygodniu, więc jest to wyraźne przebudzenie.
Ł.K.: Inter w Serie A nie ma sobie równych. Natomiast nieciekawie idzie mu w europejskich pucharach. Jego najlepszym wynikiem z ostatnich lat jest półfinał osiągnięty w sezonie 2002/2003. Dlaczego dominator Serie A nie jest w stanie zawojować Ligi Mistrzów?
G.B.: Co sezon próbuje sobie odpowiedzieć na podobne pytanie Massimo Moratti. Jednej klarownej odpowiedzi po prostu nie ma. Myślę, że problem leży w mentalności drużyny. Piłkarzom „Nerazzurrich” sztywnieją nogi, gdy wybrzmiewają pierwsze takty hymnu Ligi Mistrzów. W meczach pucharowych Inter gra zupełnie inną piłkę niż w Serie A. Jest to futbol zachowawczy, przewidywalny oraz pozbawiony polotu. Mediolańczykom potrzebny jest psycholog, który odblokowałby ich mentalnie przed rozgrywką w Champions League.
K.W.: Europejskie puchary. Właśnie. Ktoś mógłby zadać sobie pytanie: „Skoro Inter, z roku na rok, wygrywa Serie A, to dlaczego nie odnosi żadnych sukcesów w Lidze Mistrzów?” Odpowiedź ma związek z tym, co pisałem, odpowiadając na pierwsze pytanie. Konkurencja dla Interu we Włoszech dopiero rośnie. „Juve” i Milan są na etapie „regeneracji” swoich baterii po aferze. A w Europie? W Europie całkiem normalnie. I słowo „normalnie” ma tu duże znaczenie. Kluby z największych lig regularnie powiększają swoje potencjały, aktywnie działają na rynku transferowym. Wszystko po to, by móc podążać za rozwojem swoich lig. Inter przez trzy sezony nie miał za bardzo z kim walczyć i właśnie stąd bierze się takie „zacofanie” względem np. Premiership czy La Liga.
D.W.: Liga włoska słynie z niesamowitej gry defensywnej. Taką też preferuje Inter Mediolan, więc nie ma co się dziwić, że nie radzi sobie z największymi europejskimi markami, jak ciężko im się gra w ofensywie. Do tego dochodzi brak konkurencji w Serie A. Być może za dwa, trzy sezony wszystko wróci do normy, Inter będzie miał z kim rywalizować, podniesie się zarówno poziom rozgrywek we Włoszech, jak i w Lidze Mistrzów.
G.B.: Zauważcie, panowie, że tutaj nie do końca chodzi o brak konkurencji w Serie A. Milan w sezonie 2006/ 2007 w lidze włoskiej rywalizował z takimi samymi zespołami, co Inter. To nie przeszkadzało „Rossonerim” sięgnąć po Puchar Mistrzów. Dlatego ja uważam, że taka niemoc Interu ma o wiele głębsze podłoże, niż nam się wydaje.
Z roku na rok potęga Interu zdaje się słabnąć. Jednak wciąż wygrywa, co na pewno cieszy Massimo Morattiego. Jego hegemonia zapewne będzie trwało dopóty, dopóki Juventus i Milan nie będą potrafiły zawiesić „Niebiesko-czarnym” poprzeczki znacznie wyżej. Kiedy gra podopiecznych Jose Mourinho przełoży się na wyniki w Lidze Mistrzów? No cóż, zwycięstwo rodzi się w głowie.
W dyskusji udział wzięli: Łukasz Koszewski (Premier Liga), Grzegorz Barylak (Serie A), Karol Wnuk (Premiership) i Dominik Wronka (Eredivisie)
Komentarze3
~P
~analityk premiership
Nie śledzę dokładnie serie A ale ciężko nie zauważyć
dominacji Interu we Włoszech…;/ Nie przekłada się
to jednak na ligę mistrzów ;/ Gdyby we Włoszech o
mistrzostwo biło się więcej niż 1 drużyna Inter by
miał większą presję i bardziej by się jeszcze starał
co być może przełożyłoby się na LM
W Anglii o mistrza walczy od 4-6 drużyn co roku :)
Obecnie już tylko dwie drużyny no może 3 bo Arsenal
też jest w stanie powalczyć :) Ale Man City Liverpool
Tottenham Aston Villa Everton one są w stanie też
realnie powalczyć :)
We włoszech jest Milan Juventus Fiorentina no ale po
10 -15 kolejkach mają już duże straty do Interu ;/
Przez to Inter nie trzyma non stop wysokiej formy i
na LM też nie ma najwyższej formy ;/
~
~t_78
Przed 2006 Juve i Milan dzielili miedzy soba scudetto
w zależności od tego która z tych druzyn miała
większy wpływ na sędziów…!!!
~
~komentator112
podkreslmy tez to ze roma jest w coraz leprzej formie
i dogania inter choć wcale nie wykluczam interu z
mistrzostwa seria a według mnie skonczy sie na walce
roma-inter i wygra roma
