Od drugoligowej Olimpii Grudziądz do reprezentacji Polski U-21. Filip Koperski zachwyca w Ekstraklasie

Lechia wiązała z nim przyszłość. W marcu 2022 roku podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2026 roku. Tego rodzaju decyzja pokazywała, że w Gdańsku dostrzegano potencjał młodego piłkarza i chciano zapewnić sobie możliwość jego dalszego rozwoju. Co ciekawe, szkolony początkowo także do gry w drugiej linii Koperski z czasem coraz wyraźniej odnajdywał się w zadaniach defensywnych. Wszechstronność, która pozwalała mu występować na różnych pozycjach, okazała się ważnym atutem w dalszej części kariery. Wydawało się, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Młody zawodnik zdobywał doświadczenie w Ekstraklasie, miał za sobą występy w młodzieżowych reprezentacjach Polski i pozostawał jednym z piłkarzy, którzy mogli w kolejnych latach odgrywać ważną rolę w Lechii.

Wtedy jednak nastąpił moment, który niemal całkowicie zatrzymał jego rozwój.

Gol, a chwilę później dramat. Kontuzja, która zmieniła wszystko

Marzec 2023 roku mógł być dla Koperskiego kolejnym ważnym etapem budowania piłkarskiej pozycji. Reprezentacja Polski do lat 19 przystępowała do drugiej rundy eliminacji mistrzostw Europy, a obrońca Lechii znalazł się w kadrze na turniej. 22 marca Polacy rozpoczęli rywalizację spotkaniem z Izraelem. Już w 10. minucie Koperski zdobył bramkę głową, dając biało-czerwonym prowadzenie.

Radość nie trwała jednak długo.

Niedługo po trafieniu zawodnik musiał opuścić boisko. Diagnoza okazała się wyjątkowo bolesna: zerwanie więzadła krzyżowego w kolanie. Lechia poinformowała o poważnej kontuzji 29 marca 2023 roku.

Dla 19-letniego wówczas piłkarza oznaczało to nie tylko wielomiesięczną przerwę, ale także konieczność ponownego budowania formy fizycznej i sportowej. Kontuzje więzadeł krzyżowych należą do najtrudniejszych urazów w profesjonalnym futbolu. Samo odzyskanie sprawności nie jest bowiem równoznaczne z natychmiastowym powrotem do poziomu sprzed urazu. W styczniu 2024 roku, w wywiadzie dla Lechia.net, Koperski nie ukrywał, jak ogromnym wyzwaniem okazały się dla niego miesiące spędzone poza boiskiem. Nie ukrywał, że początkowo bardzo trudno było mu pogodzić się z sytuacją. Później skoncentrował się na rehabilitacji i odzyskaniu pełnej sprawności.

To był chyba najtrudniejszy rok w moim życiu. W sumie to na pewno.Filip Koperski dla Lechia.net, 18 stycznia 2024 roku

Do gry ligowej powrócił w lutym 2024 roku, w spotkaniu pierwszoligowej Lechii z Wisłą Płock. Od momentu odniesienia kontuzji minął niemal rok. Nie był to jednak koniec jego problemów związanych z odbudową kariery. W międzyczasie zmieniła się sytuacja sportowa samej Lechii. Gdańszczanie najpierw spadli z Ekstraklasy, a następnie wywalczyli powrót do elity.

Dla Koperskiego oznaczało to konieczność znalezienia miejsca w drużynie, która ponownie przygotowywała się do rywalizacji na najwyższym szczeblu. Po długiej przerwie zdrowotnej potrzebował przede wszystkim regularnych minut, a tych w Gdańsku nie mógł mieć zagwarantowanych. I właśnie dlatego tak ważny okazał się kierunek, który obrał we wrześniu 2024 roku.

Olimpia Grudziądz, czyli krok w tył, który pozwolił zrobić dwa do przodu

6 września 2024 roku Olimpia Grudziądz oficjalnie poinformowała o wypożyczeniu Filipa Koperskiego z Lechii Gdańsk. Z perspektywy zawodnika, który wcześniej zdążył już zaznać Ekstraklasy i występował w młodzieżowych reprezentacjach Polski, przeprowadzka do drugoligowego klubu mogła wyglądać na sportową degradację.

W rzeczywistości była jednak logicznym rozwiązaniem. Koperski potrzebował regularnej rywalizacji, możliwości odbudowania pewności siebie oraz środowiska, w którym nie będzie oceniany wyłącznie przez pryzmat swojego wcześniejszego potencjału. W Grudziądzu mógł skoncentrować się na najważniejszym zadaniu: ponownym staniu się piłkarzem zdolnym do systematycznych występów.

Pierwszy sezon nie przyniósł jeszcze oszałamiających liczb, ale stanowił istotny etap odbudowy. Według oficjalnego komunikatu Lechii Koperski rozegrał w Olimpii 17 spotkań ligowych, zdobył dwie bramki i zanotował jedną asystę. Najważniejsze było jednak to, że znów regularnie funkcjonował w seniorskiej piłce. Na poziomie Betclic 2. Ligi nie brakowało wymagających fizycznie spotkań, bezpośrednich pojedynków, walki o drugie piłki czy konieczności radzenia sobie z rywalami dysponującymi znacznie większym doświadczeniem. Dla zawodnika, który w przyszłości miał na stałe odnaleźć się na środku obrony, tego rodzaju doświadczenia mogły okazać się szczególnie wartościowe.

Definitywny transfer do Olimpii. Nikt nie rozdawał mu niczego za darmo

Latem 2025 roku sytuacja Koperskiego nabrała nowego wymiaru. Zakończył współpracę z Lechią Gdańsk i 13 sierpnia został ponownie zaprezentowany jako piłkarz Olimpii Grudziądz. Tym razem nie chodziło już jednak o wypożyczenie. Klub z Grudziądza zdecydował się na transfer definitywny. Dla zawodnika był to symboliczny moment. Po wielu latach spędzonych w Lechii zamknął jeden z najważniejszych rozdziałów swojej dotychczasowej kariery. Zamiast pozostać w znanym środowisku, postawił na miejsce, w którym miał większe możliwości regularnej gry.

Decyzja szybko zaczęła przynosić rezultaty. W rozgrywkach 2025/2026 Koperski wystąpił w 27 spotkaniach Olimpii, zdobywając dwa gole i dokładając trzy asysty. Te liczby pokazują, że jego znaczenie dla zespołu wykraczało poza podstawowe obowiązki obronne. To właśnie wtedy coraz mocniej budował reputację zawodnika uniwersalnego, który może pomagać drużynie nie tylko w destrukcji, ale również przy rozegraniu i stałych fragmentach gry.

W szerszej perspektywie pobyt w Grudziądzu okazał się znacznie ważniejszy niż mogłyby sugerować same statystyki. Koperski nie wracał już do Ekstraklasy jako nastolatek korzystający z kredytu zaufania trenera. Wracał jako piłkarz, który miał za sobą poważną kontuzję, długą rehabilitację oraz dwa sezony doświadczeń w znacznie mniej medialnym środowisku. I chociaż w polskim futbolu często mówi się o konieczności cierpliwego wprowadzania młodzieży, przykład Koperskiego pokazuje, że równie potrzebne są kluby oferujące młodym zawodnikom rzeczywistą przestrzeń do odbudowy i rozwoju. Olimpia Grudziądz odegrała w tej historii właśnie taką rolę.

Radomiak dostrzegł potencjał. Ważna rola Tomasza Kaczmarka

9 lipca 2026 roku Radomiak Radom poinformował o pozyskaniu Filipa Koperskiego. Obrońca podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku i otrzymał koszulkę z numerem 72. Transfer był interesujący z kilku powodów.

Przede wszystkim Radomiak sięgnął po zawodnika z trzeciego poziomu rozgrywkowego, mimo że docelowo miał on rywalizować w Ekstraklasie. Dla wielu piłkarzy byłby to bardzo trudny przeskok, wymagający przystosowania do wyższego tempa gry, lepszych technicznie przeciwników oraz większej odpowiedzialności za błędy. Istotną okolicznością była również osoba Tomasza Kaczmarka. Szkoleniowiec znał Koperskiego jeszcze z czasów Lechii Gdańsk, kiedy młody piłkarz otrzymywał swoje pierwsze poważne szanse w seniorskim futbolu.

To oznaczało, że trener nie oceniał go wyłącznie przez pryzmat występów na drugoligowych boiskach. Znał jego wcześniejszy potencjał, charakterystykę i historię rozwoju. Z perspektywy Radomiaka pozyskanie Koperskiego było ruchem, w którym można było dostrzec zarówno potrzeby bieżące, jak i potencjał na przyszłość. Polski zawodnik, mający 22 lata, dysponujący doświadczeniem z Ekstraklasy oraz niższych lig, mógł stanowić wartościowe uzupełnienie kadry. Jednocześnie pozostawał piłkarzem, którego sportowy sufit trudno było jeszcze jednoznacznie określić.

Od rezerwowego do ważnego ogniwa defensywy

Pierwsze tygodnie w nowym klubie nie oznaczały natychmiastowego otrzymania miejsca w podstawowym składzie. Koperski musiał zapracować na pozycję, którą zajmuje obecnie. Początkowo pojawiał się na boisku jako rezerwowy. Z czasem jednak zaczął dostawać coraz więcej minut, aż wreszcie wywalczył miejsce w wyjściowej jedenastce. W pierwszych 14 kolejkach sezonu 2026/2027 wystąpił w 12 spotkaniach Ekstraklasy, dziesięć z nich rozpoczynając od pierwszej minuty. W tym czasie uzbierał 946 minut ligowej rywalizacji i zdobył dwie bramki.

Jednak patrząc na rozwój Koperskiego, nie można ograniczać się wyłącznie do liczby rozegranych spotkań. Znaczenie ma także to, w jakim charakterze występuje w Radomiaku. Coraz częściej tworzy parę stoperów ze Steve’em Kingue, odpowiadając za istotne fragmenty organizacji gry obronnej.

W spotkaniach z Cracovią, Zagłębiem Lubin, Widzewem Łódź, Wisłą Płock czy Śląskiem Wrocław występował w podstawowym składzie, zyskując doświadczenie przeciwko drużynom o różnych sposobach atakowania. To bardzo ważne dla młodego środkowego obrońcy. Inaczej gra się przeciwko zespołowi szukającemu szybkich ataków za linię defensywy, inaczej przeciwko przeciwnikowi opierającemu ofensywę na dośrodkowaniach i walce fizycznej, a jeszcze inaczej wtedy, gdy rywal długo utrzymuje się przy piłce.

Koperski otrzymuje zatem to, czego najbardziej potrzebuje na obecnym etapie kariery: powtarzalną praktykę na najwyższym polskim poziomie.

Dlaczego Koperski wyróżnia się jako środkowy obrońca?

W przypadku młodego stopera najłatwiej skoncentrować się na najbardziej widowiskowych interwencjach. Efektowne wślizgi, wybicia piłki z linii bramkowej czy pojedynki powietrzne są dobrze widoczne, ale nie zawsze dają pełny obraz umiejętności zawodnika. W ocenie Koperskiego warto spojrzeć szerzej.

Jednym z najciekawszych elementów statystycznego profilu Koperskiego jest liczba odbiorów. Według FotMob młody obrońca zanotował 22 odbiory, co przekłada się na średnią 2,1 na 90 minut. Pod tym względem zajmuje pierwsze miejsce w Radomiaku, wyprzedzając między innymi Ibrahimę Camarę, Christosa Donisa czy Jana Grzesika. Wysoka liczba odbiorów może świadczyć o aktywności w pojedynkach i umiejętności przerywania akcji rywala, choć sama w sobie nie rozstrzyga jeszcze o jakości całej gry defensywnej.

Koperski dysponuje warunkami pozwalającymi mu rywalizować w środku obrony. W profilu Strefy Radomiak podano 187 centymetrów wzrostu, choć poszczególne serwisy statystyczne różnią się w tym zakresie. Istotniejszy od samego wzrostu jest sposób wykorzystywania atutów w praktyce. Dwa gole w obecnym sezonie Ekstraklasy pokazują, że Koperski może stanowić dodatkowe zagrożenie przy stałych fragmentach gry.

Niewątpliwą zaletą Koperskiego jest piłkarska wszechstronność. Na wcześniejszych etapach kariery był wykorzystywany również jako pomocnik, co tłumaczy, dlaczego niektóre bazy danych wciąż klasyfikują go jako zawodnika drugiej linii. W Radomiaku jego podstawową rolą jest jednak gra na środku obrony. Takie doświadczenie może procentować przy budowaniu akcji od własnej bramki. Współczesny środkowy obrońca nie powinien bowiem ograniczać się wyłącznie do odbierania piłki. Coraz częściej musi uczestniczyć w rozegraniu, pomagać drużynie wychodzić spod pressingu i podejmować właściwe decyzje w sytuacjach, gdy przeciwnik zamyka najprostsze kierunki podań.

Jerzy Brzęczek dostrzegł postępy. Powołanie do reprezentacji U-21

Naturalną konsekwencją udanych występów w Radomiaku stało się zainteresowanie młodzieżowej reprezentacji Polski. 18 września 2026 roku Polski Związek Piłki Nożnej ogłosił powołania na mecze eliminacji mistrzostw Europy U-21 przeciwko Szwecji i Włochom. Wśród wyróżnionych znalazł się Filip Koperski. Dla obrońcy było to pierwsze powołanie do reprezentacji w tej kategorii wiekowej. Wcześniej miał za sobą występy w młodszych kadrach, ale do drużyny U-21 nie był jeszcze zapraszany. Niestety, pierwsza szansa zakończyła się rozczarowaniem. Z powodu urazu Koperski musiał opuścić wrześniowo-październikowe zgrupowanie.

Na szczęście drugi telefon od selekcjonera nadszedł bardzo szybko. 6 listopada PZPN opublikował listę 23 zawodników powołanych na listopadowe mecze towarzyskie z Norwegią i Serbią. Nazwisko Koperskiego znalazło się na niej ponownie. Oba spotkania zaplanowano w hiszpańskim San Pedro del Pinatar – 13 listopada z Norwegią oraz 17 listopada z Serbią.

Reprezentacja Polski U-21 wywalczyła już awans na mistrzostwa Europy w 2027 roku. Listopadowe mecze stanowią więc element przygotowań do turnieju, podczas którego Jerzy Brzęczek będzie musiał zdecydować, którzy zawodnicy najlepiej pasują do jego koncepcji. Koperski znalazł się w gronie piłkarzy rywalizujących o miejsce w defensywie między innymi z Igorem Drapińskim, Miłoszem Matysikiem czy Nikodemem Leśniakiem-Paduchem.

Samo powołanie nie oznacza oczywiście gwarancji występów, a tym bardziej miejsca w składzie na przyszłoroczne mistrzostwa Europy. Pokazuje jednak, że rozwój 22-latka został zauważony na poziomie reprezentacyjnym.

Co przyniesie przyszłość?

Naturalnie pojawia się pytanie, czy w przyszłości będzie w stanie zainteresować zespoły walczące o najwyższe cele w Ekstraklasie, a może nawet kluby zagraniczne. Na tym etapie trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Wiele będzie zależało od jego rozwoju w defensywie, umiejętności utrzymania wysokiej dyspozycji oraz tego, czy będzie potrafił wyeliminować błędy typowe dla stosunkowo młodych obrońców. Jednocześnie doświadczenia z ostatnich lat pokazują, że jego kariera nie przebiega według najprostszych schematów. Nie jest zawodnikiem, który po debiucie w Ekstraklasie systematycznie otrzymywał kolejne szanse i bez większych przeszkód budował pozycję.

Musiał od początku odbudowywać formę i w pewnym momencie zaakceptować grę na znacznie niższym szczeblu. Być może właśnie dlatego jego obecna sytuacja jest tak interesująca.

• Filip Koperski
• Jerzy Brzęczek
• Lech Poznań
• Lechia Gdańsk
• Olimpia Grudziądz
• Publicystyka
• Radomiak Radom
• Tomasz Kaczmarek
• Steve Kingue
• Polska U21
• Polska U19

Lechia wiązała z nim przyszłość. W marcu 2022 roku podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2026 roku. Tego rodzaju decyzja pokazywała, że w Gdańsku dostrzegano potencjał młodego piłkarza i chciano zapewnić sobie możliwość jego dalszego rozwoju. Co ciekawe, szkolony początkowo także do gry w drugiej linii Koperski z czasem coraz wyraźniej odnajdywał się w zadaniach defensywnych. Wszechstronność, która pozwalała mu występować na różnych pozycjach, okazała się ważnym atutem w dalszej części kariery. Wydawało się, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Młody zawodnik zdobywał doświadczenie w Ekstraklasie, miał za sobą występy w młodzieżowych reprezentacjach Polski i pozostawał jednym z piłkarzy, którzy mogli w kolejnych latach odgrywać ważną rolę w Lechii.

Wtedy jednak nastąpił moment, który niemal całkowicie zatrzymał jego rozwój.

Gol, a chwilę później dramat. Kontuzja, która zmieniła wszystko

Marzec 2023 roku mógł być dla Koperskiego kolejnym ważnym etapem budowania piłkarskiej pozycji. Reprezentacja Polski do lat 19 przystępowała do drugiej rundy eliminacji mistrzostw Europy, a obrońca Lechii znalazł się w kadrze na turniej. 22 marca Polacy rozpoczęli rywalizację spotkaniem z Izraelem. Już w 10. minucie Koperski zdobył bramkę głową, dając biało-czerwonym prowadzenie.

Radość nie trwała jednak długo.

Niedługo po trafieniu zawodnik musiał opuścić boisko. Diagnoza okazała się wyjątkowo bolesna: zerwanie więzadła krzyżowego w kolanie. Lechia poinformowała o poważnej kontuzji 29 marca 2023 roku.

Dla 19-letniego wówczas piłkarza oznaczało to nie tylko wielomiesięczną przerwę, ale także konieczność ponownego budowania formy fizycznej i sportowej. Kontuzje więzadeł krzyżowych należą do najtrudniejszych urazów w profesjonalnym futbolu. Samo odzyskanie sprawności nie jest bowiem równoznaczne z natychmiastowym powrotem do poziomu sprzed urazu. W styczniu 2024 roku, w wywiadzie dla Lechia.net, Koperski nie ukrywał, jak ogromnym wyzwaniem okazały się dla niego miesiące spędzone poza boiskiem. Nie ukrywał, że początkowo bardzo trudno było mu pogodzić się z sytuacją. Później skoncentrował się na rehabilitacji i odzyskaniu pełnej sprawności.

To był chyba najtrudniejszy rok w moim życiu. W sumie to na pewno.Filip Koperski dla Lechia.net, 18 stycznia 2024 roku

Do gry ligowej powrócił w lutym 2024 roku, w spotkaniu pierwszoligowej Lechii z Wisłą Płock. Od momentu odniesienia kontuzji minął niemal rok. Nie był to jednak koniec jego problemów związanych z odbudową kariery. W międzyczasie zmieniła się sytuacja sportowa samej Lechii. Gdańszczanie najpierw spadli z Ekstraklasy, a następnie wywalczyli powrót do elity.

Dla Koperskiego oznaczało to konieczność znalezienia miejsca w drużynie, która ponownie przygotowywała się do rywalizacji na najwyższym szczeblu. Po długiej przerwie zdrowotnej potrzebował przede wszystkim regularnych minut, a tych w Gdańsku nie mógł mieć zagwarantowanych. I właśnie dlatego tak ważny okazał się kierunek, który obrał we wrześniu 2024 roku.

Olimpia Grudziądz, czyli krok w tył, który pozwolił zrobić dwa do przodu

6 września 2024 roku Olimpia Grudziądz oficjalnie poinformowała o wypożyczeniu Filipa Koperskiego z Lechii Gdańsk. Z perspektywy zawodnika, który wcześniej zdążył już zaznać Ekstraklasy i występował w młodzieżowych reprezentacjach Polski, przeprowadzka do drugoligowego klubu mogła wyglądać na sportową degradację.

W rzeczywistości była jednak logicznym rozwiązaniem. Koperski potrzebował regularnej rywalizacji, możliwości odbudowania pewności siebie oraz środowiska, w którym nie będzie oceniany wyłącznie przez pryzmat swojego wcześniejszego potencjału. W Grudziądzu mógł skoncentrować się na najważniejszym zadaniu: ponownym staniu się piłkarzem zdolnym do systematycznych występów.

Pierwszy sezon nie przyniósł jeszcze oszałamiających liczb, ale stanowił istotny etap odbudowy. Według oficjalnego komunikatu Lechii Koperski rozegrał w Olimpii 17 spotkań ligowych, zdobył dwie bramki i zanotował jedną asystę. Najważniejsze było jednak to, że znów regularnie funkcjonował w seniorskiej piłce. Na poziomie Betclic 2. Ligi nie brakowało wymagających fizycznie spotkań, bezpośrednich pojedynków, walki o drugie piłki czy konieczności radzenia sobie z rywalami dysponującymi znacznie większym doświadczeniem. Dla zawodnika, który w przyszłości miał na stałe odnaleźć się na środku obrony, tego rodzaju doświadczenia mogły okazać się szczególnie wartościowe.

Definitywny transfer do Olimpii. Nikt nie rozdawał mu niczego za darmo

Latem 2025 roku sytuacja Koperskiego nabrała nowego wymiaru. Zakończył współpracę z Lechią Gdańsk i 13 sierpnia został ponownie zaprezentowany jako piłkarz Olimpii Grudziądz. Tym razem nie chodziło już jednak o wypożyczenie. Klub z Grudziądza zdecydował się na transfer definitywny. Dla zawodnika był to symboliczny moment. Po wielu latach spędzonych w Lechii zamknął jeden z najważniejszych rozdziałów swojej dotychczasowej kariery. Zamiast pozostać w znanym środowisku, postawił na miejsce, w którym miał większe możliwości regularnej gry.

Decyzja szybko zaczęła przynosić rezultaty. W rozgrywkach 2025/2026 Koperski wystąpił w 27 spotkaniach Olimpii, zdobywając dwa gole i dokładając trzy asysty. Te liczby pokazują, że jego znaczenie dla zespołu wykraczało poza podstawowe obowiązki obronne. To właśnie wtedy coraz mocniej budował reputację zawodnika uniwersalnego, który może pomagać drużynie nie tylko w destrukcji, ale również przy rozegraniu i stałych fragmentach gry.

W szerszej perspektywie pobyt w Grudziądzu okazał się znacznie ważniejszy niż mogłyby sugerować same statystyki. Koperski nie wracał już do Ekstraklasy jako nastolatek korzystający z kredytu zaufania trenera. Wracał jako piłkarz, który miał za sobą poważną kontuzję, długą rehabilitację oraz dwa sezony doświadczeń w znacznie mniej medialnym środowisku. I chociaż w polskim futbolu często mówi się o konieczności cierpliwego wprowadzania młodzieży, przykład Koperskiego pokazuje, że równie potrzebne są kluby oferujące młodym zawodnikom rzeczywistą przestrzeń do odbudowy i rozwoju. Olimpia Grudziądz odegrała w tej historii właśnie taką rolę.

Radomiak dostrzegł potencjał. Ważna rola Tomasza Kaczmarka

9 lipca 2026 roku Radomiak Radom poinformował o pozyskaniu Filipa Koperskiego. Obrońca podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku i otrzymał koszulkę z numerem 72. Transfer był interesujący z kilku powodów.

Przede wszystkim Radomiak sięgnął po zawodnika z trzeciego poziomu rozgrywkowego, mimo że docelowo miał on rywalizować w Ekstraklasie. Dla wielu piłkarzy byłby to bardzo trudny przeskok, wymagający przystosowania do wyższego tempa gry, lepszych technicznie przeciwników oraz większej odpowiedzialności za błędy. Istotną okolicznością była również osoba Tomasza Kaczmarka. Szkoleniowiec znał Koperskiego jeszcze z czasów Lechii Gdańsk, kiedy młody piłkarz otrzymywał swoje pierwsze poważne szanse w seniorskim futbolu.

To oznaczało, że trener nie oceniał go wyłącznie przez pryzmat występów na drugoligowych boiskach. Znał jego wcześniejszy potencjał, charakterystykę i historię rozwoju. Z perspektywy Radomiaka pozyskanie Koperskiego było ruchem, w którym można było dostrzec zarówno potrzeby bieżące, jak i potencjał na przyszłość. Polski zawodnik, mający 22 lata, dysponujący doświadczeniem z Ekstraklasy oraz niższych lig, mógł stanowić wartościowe uzupełnienie kadry. Jednocześnie pozostawał piłkarzem, którego sportowy sufit trudno było jeszcze jednoznacznie określić.

Od rezerwowego do ważnego ogniwa defensywy

Pierwsze tygodnie w nowym klubie nie oznaczały natychmiastowego otrzymania miejsca w podstawowym składzie. Koperski musiał zapracować na pozycję, którą zajmuje obecnie. Początkowo pojawiał się na boisku jako rezerwowy. Z czasem jednak zaczął dostawać coraz więcej minut, aż wreszcie wywalczył miejsce w wyjściowej jedenastce. W pierwszych 14 kolejkach sezonu 2026/2027 wystąpił w 12 spotkaniach Ekstraklasy, dziesięć z nich rozpoczynając od pierwszej minuty. W tym czasie uzbierał 946 minut ligowej rywalizacji i zdobył dwie bramki.

Jednak patrząc na rozwój Koperskiego, nie można ograniczać się wyłącznie do liczby rozegranych spotkań. Znaczenie ma także to, w jakim charakterze występuje w Radomiaku. Coraz częściej tworzy parę stoperów ze Steve’em Kingue, odpowiadając za istotne fragmenty organizacji gry obronnej.

W spotkaniach z Cracovią, Zagłębiem Lubin, Widzewem Łódź, Wisłą Płock czy Śląskiem Wrocław występował w podstawowym składzie, zyskując doświadczenie przeciwko drużynom o różnych sposobach atakowania. To bardzo ważne dla młodego środkowego obrońcy. Inaczej gra się przeciwko zespołowi szukającemu szybkich ataków za linię defensywy, inaczej przeciwko przeciwnikowi opierającemu ofensywę na dośrodkowaniach i walce fizycznej, a jeszcze inaczej wtedy, gdy rywal długo utrzymuje się przy piłce.

Koperski otrzymuje zatem to, czego najbardziej potrzebuje na obecnym etapie kariery: powtarzalną praktykę na najwyższym polskim poziomie.

Dlaczego Koperski wyróżnia się jako środkowy obrońca?

W przypadku młodego stopera najłatwiej skoncentrować się na najbardziej widowiskowych interwencjach. Efektowne wślizgi, wybicia piłki z linii bramkowej czy pojedynki powietrzne są dobrze widoczne, ale nie zawsze dają pełny obraz umiejętności zawodnika. W ocenie Koperskiego warto spojrzeć szerzej.

Jednym z najciekawszych elementów statystycznego profilu Koperskiego jest liczba odbiorów. Według FotMob młody obrońca zanotował 22 odbiory, co przekłada się na średnią 2,1 na 90 minut. Pod tym względem zajmuje pierwsze miejsce w Radomiaku, wyprzedzając między innymi Ibrahimę Camarę, Christosa Donisa czy Jana Grzesika. Wysoka liczba odbiorów może świadczyć o aktywności w pojedynkach i umiejętności przerywania akcji rywala, choć sama w sobie nie rozstrzyga jeszcze o jakości całej gry defensywnej.

Koperski dysponuje warunkami pozwalającymi mu rywalizować w środku obrony. W profilu Strefy Radomiak podano 187 centymetrów wzrostu, choć poszczególne serwisy statystyczne różnią się w tym zakresie. Istotniejszy od samego wzrostu jest sposób wykorzystywania atutów w praktyce. Dwa gole w obecnym sezonie Ekstraklasy pokazują, że Koperski może stanowić dodatkowe zagrożenie przy stałych fragmentach gry.

Niewątpliwą zaletą Koperskiego jest piłkarska wszechstronność. Na wcześniejszych etapach kariery był wykorzystywany również jako pomocnik, co tłumaczy, dlaczego niektóre bazy danych wciąż klasyfikują go jako zawodnika drugiej linii. W Radomiaku jego podstawową rolą jest jednak gra na środku obrony. Takie doświadczenie może procentować przy budowaniu akcji od własnej bramki. Współczesny środkowy obrońca nie powinien bowiem ograniczać się wyłącznie do odbierania piłki. Coraz częściej musi uczestniczyć w rozegraniu, pomagać drużynie wychodzić spod pressingu i podejmować właściwe decyzje w sytuacjach, gdy przeciwnik zamyka najprostsze kierunki podań.

Jerzy Brzęczek dostrzegł postępy. Powołanie do reprezentacji U-21

Naturalną konsekwencją udanych występów w Radomiaku stało się zainteresowanie młodzieżowej reprezentacji Polski. 18 września 2026 roku Polski Związek Piłki Nożnej ogłosił powołania na mecze eliminacji mistrzostw Europy U-21 przeciwko Szwecji i Włochom. Wśród wyróżnionych znalazł się Filip Koperski. Dla obrońcy było to pierwsze powołanie do reprezentacji w tej kategorii wiekowej. Wcześniej miał za sobą występy w młodszych kadrach, ale do drużyny U-21 nie był jeszcze zapraszany. Niestety, pierwsza szansa zakończyła się rozczarowaniem. Z powodu urazu Koperski musiał opuścić wrześniowo-październikowe zgrupowanie.

Na szczęście drugi telefon od selekcjonera nadszedł bardzo szybko. 6 listopada PZPN opublikował listę 23 zawodników powołanych na listopadowe mecze towarzyskie z Norwegią i Serbią. Nazwisko Koperskiego znalazło się na niej ponownie. Oba spotkania zaplanowano w hiszpańskim San Pedro del Pinatar – 13 listopada z Norwegią oraz 17 listopada z Serbią.

Reprezentacja Polski U-21 wywalczyła już awans na mistrzostwa Europy w 2027 roku. Listopadowe mecze stanowią więc element przygotowań do turnieju, podczas którego Jerzy Brzęczek będzie musiał zdecydować, którzy zawodnicy najlepiej pasują do jego koncepcji. Koperski znalazł się w gronie piłkarzy rywalizujących o miejsce w defensywie między innymi z Igorem Drapińskim, Miłoszem Matysikiem czy Nikodemem Leśniakiem-Paduchem.

Samo powołanie nie oznacza oczywiście gwarancji występów, a tym bardziej miejsca w składzie na przyszłoroczne mistrzostwa Europy. Pokazuje jednak, że rozwój 22-latka został zauważony na poziomie reprezentacyjnym.

Co przyniesie przyszłość?

Naturalnie pojawia się pytanie, czy w przyszłości będzie w stanie zainteresować zespoły walczące o najwyższe cele w Ekstraklasie, a może nawet kluby zagraniczne. Na tym etapie trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Wiele będzie zależało od jego rozwoju w defensywie, umiejętności utrzymania wysokiej dyspozycji oraz tego, czy będzie potrafił wyeliminować błędy typowe dla stosunkowo młodych obrońców. Jednocześnie doświadczenia z ostatnich lat pokazują, że jego kariera nie przebiega według najprostszych schematów. Nie jest zawodnikiem, który po debiucie w Ekstraklasie systematycznie otrzymywał kolejne szanse i bez większych przeszkód budował pozycję.

Musiał od początku odbudowywać formę i w pewnym momencie zaakceptować grę na znacznie niższym szczeblu. Być może właśnie dlatego jego obecna sytuacja jest tak interesująca.