W wieku 16 lat zaczął profesjonalnie grać w piłkę. Na przestrzeni jego dalszej kariery był wykorzystywany przez swoich agentów, a stabilizacji zaznał dopiero po dołączeniu do Ekstraklasy. Matej Rodin w Polsce występował już w Cracovii, Rakowie oraz Lechii, a aktualnie pozostaje bez klubu. 30-letni defensor opowiada nam o dwóch spadkach z ligi, czasie spędzonym w Gdańsku oraz między innymi Marku Papszunie.
Bartosz Sojak [iGol.pl]: 19 czerwca dostaliśmy informację o rozwiązaniu umowy z Lechią. Od tego czasu minęło prawie 5 miesięcy. Co u ciebie słychać? Jak wygląda twoja forma fizyczna i czy odczuwasz brak gry? W tym okresie nie otrzymaliśmy także żadnych informacji o tym, by inne zespoły były Tobą zainteresowane – czy nikt o Ciebie nie pytał?
Matej Rodin: Po rozstaniu z Lechią rozpocząłem indywidualny proces treningowy, czekając na najlepszą ofertę. Miałem wiele propozycji z różnych lig, w tym z Ekstraklasy, ale postanowiłem poczekać i zobaczyć, co jeszcze może się pojawić. Sytuacja nie jest idealna, każdy piłkarz lubi funkcjonować w rytmie drużyny i regularnie grać. Ja jednak staram się dostrzegać pozytywy. Zyskałem więcej czasu na pracę nad indywidualnymi aspektami mojej gry. Podchodzę do tego bardzo metodycznie i dzięki dyscyplinie oraz wytrwałości jestem obecnie w najlepszej formie fizycznej w swojej karierze.
Skoro było tyle zainteresowań Twoją osobą, jakim cudem ani razu nie usłyszeliśmy o tym w mediach?
Nie było o tym w mediach, ponieważ nie mam agenta. Rozmawiam głównie z dyrektorami sportowymi lub osobami związanymi z klubami. Miałem wiele opcji, ale z różnych powodów do finalizacji nie doszło.
W dzisiejszych czasach agent to raczej podstawa. Skąd decyzja o załatwianiu wszystkiego samodzielnie?
W trakcie mojej kariery miałem agentów, którzy bardziej mi szkodzili, niż pomagali. Przechodziłem przez takie okresy, m.in. w słoweńskiej ekstraklasie czy włoskiej Serie B, gdzie trafiałem do klubu bez wiedzy trenerów. Zazwyczaj tylko po to, by agent i dyrektor mogli podzielić się prowizją. Byłem wtedy młody, brakowało mi wiedzy i odpowiedniego wsparcia.
Obydwa transfery przez Ciebie wymienione miały miejsce w bardzo młodym wieku. Jak wpłynęło to na Twoje podejście do profesjonalnej piłki?
Od najmłodszych lat wierzę w ciężką pracę. Gdy z różnych powodów nie mogłem grać, zawsze wracałem silniejszy – właśnie dzięki dodatkowemu wysiłkowi, jaki wkładałem w swój rozwój. Tak samo jest teraz, pracuję więcej, niż wymaga tego trening zespołowy nie tylko pod kątem fizycznym, ale także poprzez analizę własnej gry, trening mentalny, dbałość o dietę i tak dalej. Po powrocie z Włoch trafiłem do najwyższej klasy rozgrywkowej w Chorwacji, do klubu z Varaždina. Zaledwie pół roku później zostałem zauważony przez Cracovię oraz ówczesnego trenera, Michała Probierza – tak rozpoczęła się moja przygoda w Polsce. Dzięki udanemu pobytowi w Cracovii zapracowałem na transfer do najwyższej ligi w Belgii.
No właśnie. Trafiłeś do Jupiler Pro League, gdzie takie drużyny jak Club Brugge czy Anderlecht regularnie występują na europejskiej scenie. Dobrze wspominasz ten czas? Jak porównałbyś tamten poziom do Ekstraklasy?
Dołączyłem do Oostende na pół sezonu, a niedługo potem właściciele klubu przestali go finansować. Skończyło się to spadkiem z ligi i bankructwem. Dobrze wspominam te sześć miesięcy – pokazałem sobie, że potrafię grać na bardzo dobrym poziomie w tamtejszych rozgrywkach. Uważam, że w tamtym czasie różnica między Ekstraklasą a ligą belgijską była wyraźniejsza. Przez ostatnie pięć lat Ekstraklasa poczyniła ogromny postęp i myślę, że obecnie ta różnica jest niewielka, jeśli w ogóle jeszcze istnieje.
Dobry czas w Belgii zaowocował transferem do Rakowa, który jest znacznie lepszym klubem niż Cracovia. Jak oceniłbyś ten ruch oraz pracę z trenerem Markiem Papszunem?
Dołączyłem do Rakowa po rozmowach, które trwały przez kilka okien transferowych. Mieliśmy udany sezon, w którym do mistrzostwa zabrakło nam zaledwie punktu. Dobrze odnajdywałem się w systemie gry Marka Papszuna – trenera, który rządzi twardą ręką, ale przede wszystkim wkłada w swoją pracę ogromny wysiłek. Wierzę w ciężką pracę i podziwiam zaangażowanie, jakie wykazuje on oraz jego sztab. Osiągane przez nich wyniki są tego bezpośrednim efektem. Choć nasze relacje nie były idealne, wiele się nauczyłem, a stawiane przede mną wyzwania pozwoliły mi rozwinąć się jako zawodnikowi. Uważam, że każdy piłkarz może się rozwijać dzięki wyzwaniom pod warunkiem że podchodzi do nich we właściwy sposób.
Następnym przystankiem była Lechia. Drużyna borykała się z dużymi problemami oraz skupiona była mocno na ofensywie, a na dodatek w tle miały miejsce problemy finansowe. Czy była to łatwa decyzja i co przesądziło o ostatecznym spadku?
Dołączyłem do Lechii – klubu z wielką historią, który w ostatnich latach zmagał się z problemami. Po rozmowie z trenerem uznałem, że to dobry projekt. Jak sam wspomniałeś, graliśmy dobrze i atrakcyjnie dla oka. Mógłbym przez dwa dni wymieniać powody, przez które spadliśmy, ale uważam, że to wąska kadra oraz kara minus pięciu punktów przesądziły o naszym spadku.
W trakcie sezonu, kiedy dobrze wam szło, przedłużyłeś umowę w klubie, tylko po to, aby po sezonie ją rozwiązać. Czy z perspektywy obecnej sytuacji oraz tego, jak dobrze radzą sobie „biało-zieloni” żałujesz?
Po zakończeniu sezonu rozmawiałem z właścicielami klubu. Mój kontrakt nie był dostosowany do wymogów pierwszej ligi, więc uzgodniliśmy, że najlepszym rozwiązaniem będzie znalezienie dla mnie innej opcji. Wszystko odbyło się w odpowiedni sposób. O moich relacjach z osobami z kierownictwa Lechii w minionym sezonie mogę wypowiadać się wyłącznie w samych superlatywach.
Chciałbym jeszcze wrócić do ostatniego meczu sezonu z Termalicą. Jakie były wasze nastroje po sześciu spotkaniach bez zwycięstwa? Czy wierzyliście, że wam się uda?
Wierzę, że gdybyśmy rozegrali tych meczów przeciwko Termalice dziesięć, wygralibyśmy dziewięć. Przez większość spotkania czułem, że jesteśmy znacznie silniejsi i wygramy, ale sposób, w jaki traciliśmy bramki, był tylko pokazem wszystkiego, co było nie tak w tym sezonie.
Prawie cały skład z ekstraklasy opuścił Lechię, aczkolwiek na wiele różnych sposobów. Rifet Kapić w trakcie pobytu w Lechii był kochany przez kibiców. Zdecydował się on jednak na bunt i słabe zachowanie olewające jego opaskę kapitana i to kim jest dla klubu. Co uważasz o tym zachowaniu jako tez lider tamtego zespołu?
Nie chciałbym się wypowiadać się na temat sytuacji z Rikim, ponieważ nie znam wszystkich szczegółów.
W mediach społecznościowych widać, że ciągle żyjesz w Gdańsku. Co sądzisz o wynikach Lechii, oraz masz może coś do powiedzenia kibicom, gdyż nie miałeś okazji do dobrego pożegnania?
Lechia już teraz wykonała kawał świetnej roboty. Okno transferowe pod kątem sprzedaży zawodników było znakomite. Budują młody zespół, który walczy o czołowe lokaty na zapleczu ekstraklasy. Trzymam kciuki i życzę im stworzenia silnego, stabilnego klubu – Gdańsk na to zasługuje.
Jakbyś w ramach podsumowania miał zrobić ranking klubów z ekstraklasy, w których grałeś pod kątem tego, który z nich wspominasz najlepiej?
Wszystkie trzy kluby budzą we mnie pozytywne emocje. Można powiedzieć, że Cracovia to moja pierwsza miłość w Polsce. Moja rodzina uwielbia to miasto i atmosferę wokół Cracovii, a ja wciąż mam tam wielu przyjaciół. W Rakowie również łączą mnie świetne relacje z wieloma osobami, które tam pozostały. Zdobyliśmy wicemistrzostwo kraju i wiele wspaniałych chwil na zawsze pozostanie w mojej pamięci. W Lechii także zostałem bardzo ciepło przyjęty i stamtąd również wyniosłem wiele przyjaźni.
Na sam koniec. Jak wyglądałaby Twoja pięcioosobowa drużyna złożona z najlepszych graczy, z którymi miałeś przyjemność dzielić szatnię?
Na bramce Karol Niemczycki, w polu postawiłbym na Gustava Berggena z Tatsuhiro Sakamoto, a na ataku Yevgen Konoplyanka z Tomasem Bobckiem.
