Spadek to zawsze moment graniczny. Dla jednych czas refleksji, dla drugich punkt zapalny do całkowitej rewolucji. Śląsk Wrocław wybrał w pewnym sensie obie te drogi. Z jednej strony nadszedł czas refleksji i wniosków, że prowadzenie klubu mając 80 milionów złotych po stronie kosztów to nienajlepszy pomysł. Z drugiej strony zdecydowanie ruszył do przebudowy zespołu, którego utrzymanie w elicie zerwało się z włoska na którym od jakiegoś czasu wisiało. Tyle że nie wszystko da się zmyć jednym letnim prysznicem. Niektóre plamy zostają na dłużej. I to właśnie z takim bagażem wrocławianie wyruszają w podróż ku Ekstraklasie. Podróż, w której o wszystkim zdecydują detale, konsekwencja i chłodna głowa.
Kadrowe trzęsienie ziemi
To nie była zwykła korekta kadry. To była czystka. Po sezonie 2024/2025 Śląsk opuściło ponad piętnastu zawodników, z czego wielu stanowili piłkarze pierwszego wyboru. Zespół, który jeszcze kilkanaście miesięcy temu odbierał srebrne medale wicemistrzów Polski, dziś jest niemal nie do poznania. Dla wielu kibiców to nowy początek, dla sztabu konieczność zbudowania niemal wszystkiego od zera.
Wrocławianie stracili doświadczenie, automatyzmy, liderów i punkty odniesienia. Z zespołu odszedł m.in. bramkarz Rafał Leszczyński, obrońca Aleksander Paluszek czy pomocnik José Ángel Pozo. Odeszły także nazwiska, które bardziej kojarzą się z kontraktowym balastem niż realną pomocą na boisku latem z klubem pożegnali się zawodnicy kompletnie nieodgrywający już żadnej roli w układance trenera Šimundžy. Śląsk przestał być miejscem schronienia. Dla nikogo.
Gorzki smak rozstania przypadki Pokornego i Al-Hamlawiego
Są jednak przypadki, które z czystką miały niewiele wspólnego. Były za to podręcznikowym przykładem, jak nie kończyć przygody z klubem. Pierwszym z nich był Peter Pokorny pomocnik, który przez kilka miesięcy uchodził za solidny element drugiej linii, a ostatecznie zakończył sezon w rezerwach. Dziś możemy tylko snuć domysły, że nie przez kontuzję, lecz przez kalkulacje. Wszyscy wiedzą, że Pokornemu nie zależało na tym żeby spełnić warunek minutowy, który automatycznie przedłużyłby jego kontrakt. I choć formalnie nikt tego głośno nie powiedział, to sposób jego marginalizacji w ostatnich tygodniach mówił sam za siebie.
Nie mniej burzliwie wyglądała sprawa z Assadem Al-Hamlawim. Snajper, który na wiosnę błyszczał skutecznością, postanowił odejść w sposób delikatnie pisząc amatorski. Palestyńczyk opuścił bez zgody zgrupowanie w Trzebnicy. Nie chciał tu być, więc uciekł i prowadził rozmowy z rumuńską Craiovą. Transfer, rzecz jasna, dopięto, ale niesmak pozostał. Śląsk na tym zarobił i jeszcze pewnie zarobi, ale zachowanie piłkarza pokazało, że nawet teoretycznie dorosły człowiek może nadal zachowywać się jak małe, niczego nieświadome dziecko.
Z nową twarzą, ale bez Petkova
W miejsce odchodzących przyszli nowi. I trzeba przyznać, że nie byle jacy. Bramki ma bronić doświadczony Michał Szromnik powrót sentymentalny, ale i pragmatyczny. Obrona opiera się na Serafinie Szocie, który pod wodzą Ante Simundzy wyrósł na kapitana i charakternego lidera całego zespołu. Aleks Petkov? Teoretycznie nadal w kadrze, ale praktycznie już jedną nogą poza Wrocławiem. Jego odejście to kwestia najbliższej przyszłości.
