Niklas Stark

Pochodzenie

Urodził się 14 kwietnia 1995 roku w Neustadt an der Aisch w Środkowej Frankonii. Mówił, że wychował się na wsi. Mając trzy lata, zapisał się do FSV Ipsheim, potem grał w TSV Neustadt/Aisch. W 2004 roku, jako dziewięciolatek, trafił do 1. FC Nürnberg i przeszedł przez wszystkie drużyny akademii klubu.

Kariera

W styczniu 2013 roku pierwszy raz pojechał na obóz z drużyną zawodową Nürnberg, a wkrótce potem dostał pierwszy kontrakt. W kwietniu tego roku trener Michael Wiesinger włączył go do kadry meczowej. Debiut w Bundeslidze zaliczył 27 kwietnia 2013 roku w przegranym 1:2 meczu z TSG Hoffenheim: po przerwie wszedł za kontuzjowanego Feulnera i od razu wywalczył rzut karny. W sezonie 2013/2014 zagrał w 21 meczach, ale klub spadł z Bundesligi.

Przed startem rozgrywek, 16 lipca 2014 roku, przedłużył kontrakt z 1. FC Nürnberg. W 2. Bundeslidze wywalczył miejsce w podstawowym składzie za trenera Valériena Ismaëla i utrzymał je po jego zwolnieniu, za René Weilera. Klub nie awansował z powrotem.

24 sierpnia 2015 roku, pod koniec okna transferowego, przeszedł do Herthy BSC i podpisał umowę do 2019 roku. Dyrektor sportowy Michael Preetz mówił, że to zawodnik, którego można ustawić zarówno w środku obrony, jak i w pomocy. Stark powiedział, że po powrocie do Bundesligi spełnia się jego marzenie. Kilka tygodni po transferze wszedł do pierwszego składu. Trener Pál Dárdai ustawiał go głównie w środku obrony.

Po mistrzostwach Europy U-21 w 2017 roku, które skończył ze złamanym żebrem, odpoczywał i opuścił większość przygotowań do sezonu. Jesienią Dárdai mówił o jego spadku formy, a Stark odpowiadał, że zdarzają się takie okresy. W październiku 2017 roku w ciągu tygodnia strzelił dwa gole głową: w Pucharze Niemiec z 1. FC Köln jako obrońca i w lidze z Hamburger SV jako defensywny pomocnik. Dárdai mówił, że przy stałych fragmentach Stark jest „ekstremalnie ważny”. Zagrał też w fazie grupowej Ligi Europy.

W 2019 roku interesowały się nim czołowe kluby, m.in. Bayern Monachium i RB Lipsk, ale został w Berlinie. W lipcu 2019 roku mówił: „Koncentruję się w stu procentach na swoich zadaniach tutaj”. W Hercie regularnie pełnił rolę wicekapitana, a okresowo wyprowadzał drużynę na boisko jako kapitan.

Od początku kwietnia 2022 roku było pewne, że latem rozstanie się z Herthą: po siedmiu latach nie udało się uzgodnić przedłużenia kontraktu. Pożegnał się z kibicami pod Ostkurve słowami: „Jestem bardzo wdzięczny za ten czas tutaj”. Zagrał w obu meczach barażowych z Hamburger SV, a w rewanżu wszedł na boisko w końcówce. Hertha utrzymała się w Bundeslidze.

28 maja 2022 roku jako wolny zawodnik przeszedł do Werderu Brema, który właśnie awansował do Bundesligi. Trenerowi Oleowi Wernerowi podobały się u niego i u drugiego nowego obrońcy, Amosa Piepera, siła w pojedynkach i szybkość; Stark miał też doświadczenie w roli defensywnego pomocnika. Stark mówił, że w pomocy ma się częściej przy piłce i może przerzucać grę na boki, a w obronie ma przed sobą całe boisko i lepiej dyryguje, ale w pierwszej kolejności widzi się z tyłu. Na początku sezonu 2022/2023 często siedział na ławce, a w podstawowym składzie po raz pierwszy zagrał w ósmej kolejce, w wygranym 5:1 meczu z Borussią Mönchengladbach. Wiosną 2023 roku grał już w trójce obrońców obok kapitana Marco Friedla. Clemens Fritz z kierownictwa sportowego Werderu mówił, że Stark potrzebował trochę czasu, by się odnaleźć, a potem stał się bardzo regularny i niezawodny.

Sukcesy

• 2017 Mistrzostwo Europy U-21 z Niemcami
• 2014 Mistrzostwo Europy U-19 z Niemcami
• 2014 Złoty medal Fritza Waltera w kategorii U-19

Styl gry

Jest piłkarzem wszechstronnym: gra w środku obrony i jako defensywny pomocnik, a w młodości w Norymberdze bywał też ustawiany w ataku i na lewej obronie. Dárdai zauważał, że w pomocy ma inną mowę ciała, a z tej pozycji wyróżniał się ostrymi podaniami w głąb pola. Fritz mówił o nim, że jest bardzo agresywny, bierze na siebie odpowiedzialność i wspiera kolegów także głosem.

W sezonie 2021/2022 w Hercie najlepiej wypadał w pojedynkach obronnych, odbiorze piłki i przechwytach. Słabiej radził sobie w otwieraniu gry podaniami do przodu oraz w pojedynkach powietrznych, choć ma 190 cm wzrostu.

Reprezentacja

W 2014 roku jako kapitan poprowadził Niemcy U-19 do mistrzostw Europy na Węgrzech. W fazie grupowej strzelił gola w ostatniej minucie meczu z Serbią, który dał remis, a drużyna zachowała czyste konto w czterech z pięciu spotkań. W finale 31 lipca w Budapeszcie Niemcy wygrały 1:0 z Portugalią po golu Hany'ego Mukhtara. Za ten rok DFB przyznał mu złoty medal Fritza Waltera dla najlepszego piłkarza U-19. W 2015 roku zagrał w pięciu meczach mistrzostw świata U-20.

W reprezentacji Niemiec U-21 zadebiutował w 2014 roku w wygranym 8:0 meczu z Rumunią i od razu strzelił gola. Na mistrzostwach Europy U-21 w Polsce w 2017 roku był liderem defensywy trenera Stefana Kuntza. W pierwszym meczu grupowym złamał żebro, ale grał dalej, przyjmując zastrzyki przeciwbólowe, a po turnieju pauzował siedem tygodni. W finale, 30 czerwca w Krakowie, Niemcy wygrały 1:0 z Hiszpanią.

Do seniorskiej kadry Joachim Löw powołał go po raz pierwszy w marcu 2019 roku, ale na debiut czekał dłużej niż jakikolwiek inny piłkarz z pola za kadencji Löwa. W październiku 2019 roku kolejne mecze mu uciekały: przed meczem z Argentyną w Dortmundzie zachorował, a przed spotkaniem z Estonią uderzył się o krawędź stołu w hotelu kadry. Przed listopadowymi meczami złamał nos w lidze z RB Lipsk i trenował w masce. Zadebiutował 19 listopada 2019 roku we Frankfurcie, w wygranym 6:1 meczu eliminacji mistrzostw Europy z Irlandią Północną: w 65. minucie zmienił Lukasa Klostermanna. Drugi mecz w kadrze zagrał 7 października 2020 roku w towarzyskim spotkaniu z Turcją w Kolonii, zremisowanym 3:3, wchodząc w 85. minucie za Juliana Brandta.