Noah Sadiki

Pochodzenie

Urodził się 17 grudnia 2004 roku w Brukseli, w rodzinie pochodzącej z Demokratycznej Republiki Konga. Pierwszy klub, Merchtem, zaliczył jako pięciolatek, a przez kilka tygodni stał tam nawet w bramce. Jako sześciolatek trafił do RSC Anderlecht i spędził w akademii w Neerpede 13 sezonów. Wychowywał się jako napastnik, potem grał na wielu pozycjach, także jako środkowy obrońca. Z pierwszych lat pamięta mecz z Wemmel, wygrany 35:0, w którym strzelił siedem goli. W Neerpede uczył się też rywalizacji, bo po końcowych ocenach wielu chłopców wychodziło z płaczem, gdyż klub ich nie zatrzymywał. Występował także w młodzieżowych reprezentacjach Belgii.

Kariera

Pierwszy zawodowy kontrakt z Anderlechtem był ważny do 2023 roku, z opcją na kolejny rok. Mógł grać w pomocy i w obronie, miał dobre wyczucie piłki i podanie, a regularnie trenował też z pierwszą drużyną Vincenta Kompany'ego. W seniorskiej drużynie Anderlechtu zadebiutował jako 17-latek, w ostatnim meczu sezonu 2021/2022. W kolejnym sezonie zagrał 19 meczów w pierwszej drużynie i 14 w rezerwach.

Latem 2023 roku jego przyszłość w Anderlechcie była zablokowana za trenera Briana Riemera, a klub przyznał, że nie może zagwarantować mu gry, której potrzebował. 27 lipca 2023 roku przeszedł do Royale Union Saint-Gilloise. Odrzucił przy tym Burnley, które prowadził Kompany i które też chciało go zatrudnić.

W pierwszym sezonie na Parc Duden częściej siedział na ławce za trenera Alexandra Blessina. Awansował dopiero w drugim, gdy zespół przejął Sébastien Pocognoli. Po odejściu Camerona Puertasa chciał przejąć kreatywną rolę w środku pola i zostać liderem, o co prosił go też trener. Gdy do drużyny dołączyli Anouar Ait El Hadj i Sofiane Boufal, bardziej skupił się na odbiorze i wbieganiu w pole karne. Do kwietnia 2025 roku wystąpił w 49 z 50 meczów Unionu w sezonie i zagrał więcej minut niż jakikolwiek inny zawodnik z pola. 25 maja 2025 roku Union został mistrzem Belgii po raz pierwszy od 1935 roku.

4 lipca 2025 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Sunderlandem, który po raz pierwszy od sezonu 2016/2017 wracał do Premier League. Powiedział wtedy, że przekonały go rozmowy z ludźmi z klubu, którzy mówili o historii i o tym, co chcą zbudować. Jesienią 2025 roku grał w środku pola obok Granita Xhaki w ustawieniu 4-4-2 trenera Régisa Le Brisa.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo Belgii z Royale Union Saint-Gilloise

Styl gry

Sam określa się jako typowy box-to-box, który atakuje i broni, a swoją energię oddaje drużynie. Mierzy 173 cm i mówi, że niski wzrost pomaga mu lepiej przewidywać zagrania i być bardziej wybuchowym, a wysocy rywale nie lubią zawodników, którzy szybko zmieniają kierunek.

W Sunderlandzie jest pomocnikiem od pracy w środku pola: dużo biega, szybko zamyka przestrzeń, przechwytuje piłki i potrafi ją przynieść do przodu, dryblując z piłką pod presją. Mimo niewielkiego wzrostu zachowuje równowagę w kontakcie. Zwykle wcześnie wyczuwa, gdzie zaatakować, i zamyka rywalowi linię podania do środka. Z piłką wybiera zwykle bezpieczne rozwiązania: oddaje ją obrońcom albo podaje do nogi koledze zamiast ryzykować prostopadłe podanie.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych kadrach Belgii, ale wybrał reprezentację DR Konga. We wrześniu 2023 roku zagrał w towarzyskim meczu zespołu U-21 DR Konga ze Spartą Rotterdam (2:3), a w seniorskiej reprezentacji zadebiutował w 2024 roku.

Na mundialu 2026 DR Kongo wróciło na mistrzostwa świata po 52 latach, wygrało pierwszy mecz w historii turnieju i awansowało z grupy. W 1/16 finału, 1 lipca 2026 roku w Atlancie, przegrało z Anglią 1:2. Sadiki zagrał w tym meczu. Przy bramce na 1:0 dla Kongijczyków, strzelonej przez Briana Cipengę w 7. minucie, dośrodkowanie Chancela Mbemby wyglądało na zagranie do niego, a Anglicy poszli za jego wbiegnięciem w pole karne.