Nestory Irankunda

Pochodzenie

Urodził się 9 lutego 2006 roku w Tanzanii, w obozie dla uchodźców; jako miejsce urodzenia podaje się Kigomę. Jego rodzice, Burundyjczycy, uciekli z kraju przed wojną domową. Do Australii przeprowadził się jako małe dziecko i wychował się w północnych dzielnicach Adelaide.

Piłkarsko rozwijał się w Northern Wolves, Parafield Gardens i przede wszystkim w Adelaide Croatia Raiders. Trener juniorów z Raiders opowiadał, że gdy zobaczył go na testach U-12, od razu wiedział, że ma przed sobą wyjątkowego chłopaka: skromnego, silnego, błyskawicznego i technicznie bardzo dobrego. W 2019 roku strzelił 45 goli w drużynach U-13 i U-15.

Jako dziecko chciał być obrońcą. Mówił, że uwielbiał Barcelonę, Carlesa Puyola i Gerarda Piqué i grał na środku obrony. Gdy powiedziano mu, że ma grać w ataku, był, jak wspominał, zawiedziony, bo obrona była jego marzeniem.

Kariera

We wrześniu 2021 roku podpisał stypendium z Adelaide United, a w styczniu 2022 roku, jako 15-latek, zadebiutował w A-League w drużynie prowadzonej przez Carla Vearta. Kilka tygodni później strzelił gola z rzutu wolnego w doliczonym czasie meczu z Newcastle Jets. Gola uczcił saltem. W marcu 2024 roku zdobył hat-tricka przeciwko Western United i został wtedy najmłodszym strzelcem hat-tricka w historii A-League Men. Trener Airton Andrioli, który wprowadzał go do akademii klubu, mówił, że potrzebował wtedy trochę struktury i dyscypliny, bo był bardzo wymagający wobec siebie i chciał strzelać hat-tricka w każdym meczu.

14 listopada 2023 roku Bayern Monachium ogłosił, że sprowadzi go od 1 lipca 2024 roku. Irankunda miał wtedy 17 lat i podpisał długoterminowy kontrakt. Dyrektor wykonawczy Adelaide United Nathan Kosmina mówił, że o zawodnika pytały kluby ze wszystkich pięciu największych lig Europy.

W sezonie 2024/2025 grał w rezerwach Bayernu w Regionalliga Bayern, strzelił gola w Lidze Młodzieżowej UEFA i dwa razy znalazł się w meczowej kadrze pierwszego zespołu za Vincenta Kompany'ego, ale w pierwszej drużynie nie zagrał. W styczniu 2025 roku został wypożyczony do szwajcarskiego Grasshopper Club Zürich do końca sezonu.

W lipcu 2025 roku przeszedł do Watfordu i podpisał pięcioletni kontrakt. Później tłumaczył, że była to trudna decyzja, ale musiał grać, jeśli chciał pojechać na mundial. Po jednym sezonie w Championship w sierpniu 2026 roku przeniósł się do Sportingu CP, z kontraktem do 2031 roku. W Lizbonie powiedział, że przyszedł po trofea i chce zapisać się w historii klubu.

Styl gry

Dyrektor młodzieży Bayernu Jochen Sauer opisał go w 2023 roku jako bardzo szybkiego skrzydłowego, mocnego w dryblingu i wykończeniu, z dużym parciem na bramkę. Sam o sobie mówi, że jest silny, bardzo szybki i potrafi wyskakiwać wysoko, strzela gole i asystuje, a gra w ataku nie sprawia mu problemu na żadnej pozycji. Charakterystyczne są jego cieszynki: salto, ruchy Michaela Jacksona, o którym mówi, że jest dla niego największym artystą wszech czasów, oraz uderzanie w chorągiewkę narożną na wzór Tima Cahilla, jego wielkiego wzoru piłkarskiego.

Reprezentacja

W reprezentacji Australii zadebiutował 6 czerwca 2024 roku w wygranym 2:0 meczu eliminacji mistrzostw świata z Bangladeszem w Dhace, od pierwszej minuty. Pięć dni później, 11 czerwca w Perth, strzelił z rzutu karnego ostatniego gola w wygranym 5:0 meczu z Palestyną. Miał 18 lat i 123 dni i został wtedy drugim najmłodszym strzelcem w historii australijskiej kadry.

Latem 2025 roku, przed przejściem do Watfordu, nie było go w kadrze. W marcu 2026 roku strzelił dwa gole Curaçao.

Na mundialu w Ameryce Północnej w pierwszym meczu grupowym z Turcją w Vancouver w 27. minucie otworzył wynik wygranego 2:0 meczu i został wtedy najmłodszym strzelcem gola dla Australii na mistrzostwach świata. Bramkę celebrował jak Tim Cahill, uderzając w chorągiewkę narożną. Australia wyszła z grupy z drugiego miejsca, a w 1/16 finału przegrała z Egiptem w rzutach karnych 2:4 po remisie 1:1.