Marcos Llorente

Pochodzenie

Urodził się 30 stycznia 1995 roku i pochodzi z rodziny sportowców związanej z Realem Madryt. Jego ojciec Paco Llorente grał w Realu i Atlético, dziadek ze strony matki Ramón Grosso był wieloletnim napastnikiem Realu, a Paco Gento był wujem jego ojca. W Realu grali też jego wujowie: Julio w piłkę nożną, José Luis i Toñín w koszykówkę.

Do akademii Realu trafił w sezonie 2008/09 i przeszedł w niej przez wszystkie kategorie od drużyny U-14. Wcześniej grał na skrzydle. Do środka pola przesunął go w drużynie juniorów Fernando Morientes. Jako junior zdobył z Realem Puchar Króla i Puchar Mistrzów w swojej kategorii wiekowej, a potem grał w Castilli.

W domu od dziecka zwracano uwagę na to, co się je. Ojciec wspominał, że Marcos pytał go kiedyś, dlaczego nie mogą jeść tego samego co inni. Jako zawodowiec stosuje dietę paleo, rano wychodzi do ogrodu, by czekać na wschód słońca, a po zmroku używa w domu wyłącznie czerwonego światła.

Kariera

W pierwszym zespole Realu zadebiutował 17 października 2015 roku na Santiago Bernabéu. Rafael Benítez wpuścił go w 76. minucie meczu z Levante w miejsce Mateo Kovačicia.

Latem 2016 roku, po okresie przygotowawczym, w którym chwalił go Zinédine Zidane, Real wypożyczył go na rok do Deportivo Alavés. Trener Mauricio Pellegrino powiedział mu na powitanie, żeby grał tak, jak potrafi. Umowa wypożyczenia zabraniała mu gry przeciwko Realowi. W Vitorii był podstawowym środkowym pomocnikiem drużyny, która niespodziewanie doszła do finału Pucharu Króla.

W 2017 roku wrócił do Realu, ale grał niewiele. Więcej szans dał mu Santiago Solari na przełomie 2018 i 2019 roku. 22 grudnia 2018 roku w Abu Zabi wyszedł w podstawowym składzie na finał klubowych mistrzostw świata z Al Ain i strzelił pierwszego gola w zawodowej karierze, z woleja z około 23 metrów. Real wygrał 4:1. W styczniu i lutym 2019 roku dwa razy naderwał mięsień, a po powrocie Zidane'a klub zgodził się na jego odejście.

W czerwcu 2019 roku przeszedł do Atlético Madryt i podpisał pięcioletni kontrakt. Miał zastąpić w środku pola Rodriego, który odchodził do Manchesteru City, ale przez pierwsze miesiące grał mało i nie przekonał Simeone. Ten próbował go nawet na treningach jako środkowego obrońcę.

W lutym 2020 roku Simeone ustawił go na prawym skrzydle w meczu z Valencią, a Llorente wbiegł w pole karne i strzelił gola. 11 marca 2020 roku, w rewanżu 1/8 finału Ligi Mistrzów na Anfield, wszedł w 56. minucie za Diego Costę przy stanie 0:1. W dogrywce, gdy Liverpool prowadził już 2:0, w ciągu dziewięciu minut dwa razy pokonał Adriána strzałami z dystansu, a potem asystował przy golu Álvaro Moraty. Atlético wygrało 3:2 i wyeliminowało obrońcę tytułu. Llorente mówił później, że ten mecz zmienił mu życie. Psa, którego podarował matce, nazwał Anfield.

Był to ostatni mecz Ligi Mistrzów przed przerwą spowodowaną pandemią. Po wznowieniu rozgrywek Simeone grał nim w ataku lub na prawej stronie pomocy i porównywał tę przemianę do przesunięcia Antoine'a Griezmanna ze skrzydła do środka ataku. Sam Llorente przyznawał, że bez Simeone pewnie dalej grałby w środku pola.

W sezonie 2020/21 był jednym z najważniejszych piłkarzy ofensywy Atlético. Grał jako drugi napastnik obok Luisa Suáreza albo na prawym skrzydle, a gdy Kieran Trippier był zawieszony, zastępował go na prawym wahadle. 22 maja 2021 roku Atlético wygrało w Valladolid i zdobyło mistrzostwo Hiszpanii.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią
• 2021 Mistrzostwo Hiszpanii z Atlético Madryt
• 2018 Klubowe mistrzostwo świata z Realem Madryt

Styl gry

Ma ponad 180 cm wzrostu, a przy tym jest bardzo szybki i nie przestaje biegać przez cały mecz. Jako defensywny pomocnik przechwytywał piłki dzięki ustawieniu i czytaniu gry, rzadziej wygrywając pojedynki. Zbierał też sporo żółtych kartek. Simeone nazywał go piłkarzem wszechstronnym, który może zagrać na skrzydle, w środku pola i jako drugi napastnik.

W ataku najgroźniejszy jest w biegu: prowadzi piłkę w kontrze, wbiega między linie i za plecy obrońców, ściąga na siebie rywali i robi miejsce kolegom. Dobrze zastawia piłkę i mocno strzela z dystansu. Rozegranie nie jest jego najmocniejszą stroną. Pressing prowadzi agresywnie i z dużą intensywnością, dlatego pasuje do zespołów Simeone.

Reprezentacja

Z kadrą Hiszpanii U-21 zdobył wicemistrzostwo Europy w 2017 roku. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 11 listopada 2020 roku w Amsterdamie, w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z Holandią: w 71. minucie zmienił Sergio Canalesa. Został reprezentantem Hiszpanii w trzecim pokoleniu, po ojcu i dziadku.

Na Euro 2020 zagrał w półfinale z Włochami na Wembley, wchodząc w 85. minucie za Césara Azpilicuetę; Hiszpania odpadła po rzutach karnych. Na Euro 2024 był na wstępnej liście, ale nie trafił do ostatecznej kadry. Luis de la Fuente powołał go na mundial 2026 jako obrońcę, a 19 lipca 2026 roku Hiszpania wygrała finał z Argentyną 1:0 po dogrywce i została mistrzem świata.