Madryt poszuka pocieszenia na Majorce

Rayo Vallecano – FC Barcelona

Potencjalna rzeźnia. Katalończycy, jeśli będą czuli taką potrzebę, mogą zamienić murawę podmadryckiego stadionu w basen pełen krwi. Słaby mecz w Lidze Mistrzów sugeruje, że barceloniści faktycznie mogą zechcieć się trochę rozerwać. Szczególnie że do składu wrócić może Dani Alves. Brazylijczyk może i nie imponuje formą, ale i tak przewyższa o parę klas Martina Montoyę, który ciągle nie potrafi doskonałych występów w młodzieżówce przełożyć na popisy w dorosłej piłce. Goście będą też z pewnością liczyli na głód Leo Messiego, który w meczu z Celtikiem nie zapisał na swoim koncie ani gola, ani asysty. Niby nic wielkiego, a jednak taka sytuacja miała miejsce po raz pierwszy w tym sezonie. Defensorzy Rayo mogą spodziewać się ciągłego ostrzału. Po stronie gospodarzy warto wyróżnić Leo Baptistao. Brazylijczyk znajduje się obecnie w wybornej formie i nikt nie zdziwi się, jeśli Victora Valdesa w sobotę pokona. Kto wie, może mecz życia na stadionie w Vallecas rozegra Jordi Amat? W końcu to wychowanek Espanyolu. Mecz z „Blaugraną” będzie dla niego niesamowitą motywacją. Nie, nie oszukujmy się. To Rayo nie ma w sobie mocy pozwalającej na walkę z Barceloną. Możemy spodziewać się pięknego meczu pełnego ofensywnych akcji (bo taka jest filozofia Paco Jemeza), ale trzy punkty trafią do Barcelony.

Real Saragossa – Sevilla

Goście na La Romareda stawią się w mieszanych nastrojach. Z jednej strony głupio byłoby nie cieszyć się ze znakomitego startu rozgrywek (połączonego, co ważne, ze znakomitą grą), z drugiej jednak niełatwo się uśmiechać, gdy wie się, że Piotr Trochowski, jeden z liderów drużyny, jest zmuszony pauzować przez osiem miesięcy. Malutkim pocieszeniem dla kibiców jest fakt, że działaczom udało się w końcu podpisać nową umowę z Garym Medelem. Chilijczyk jest już w pełni własnością Sevilli, co cieszy wszystkie zainteresowane strony. Również Saragossa ma powody do smutku – Ivan Obradović poddał się operacji kostki i do gry wróci najwcześniej w kwietniu przyszłego roku. Swoją drogą, dziennikarze „Marki” zauważyli ciekawą rzecz. Po raz pierwszy od ładnych paru lat na La Romareda nie ma żadnych zawodników nietykalnych. Każdy musi walczyć o miejsce w składzie, Manolo Jimenez nikogo nie faworyzuje. Niewykluczone, że właśnie ta ciągła rywalizacja sprawi, że Saragossa wreszcie utrzyma się w lidze inaczej niż rzutem na taśmę. Wygranie meczu z Sevillą byłoby wielkim krokiem w kierunku utrzymania, ale zadanie to może okazać się zbyt trudne w sytuacji, gdy na ławce zabraknie zawieszonego trenera. Trochę szkoda, że Manolo wypadł ze stawki akurat w takim spotkaniu. Przecież jest legendą „Los Nervionenses”. Żaden piłkarz nie rozegrał więcej meczów od niego w koszulce Andaluzyjczyków. Co by nie mówić, Jimenez zna swojego niedzielnego rywala, nie ma szans, żeby Michel go czymkolwiek zaskoczył. Reasumując, stawiamy na Sevillę, ale z dużym znakiem zapytania. Bo ta Saragossa ma w sobie coś takiego, co każe sądzić, że w końcu zrobi jakiejś wielkiej ekipie krzywdę.

Atletico – Osasuna

Efekt Simeone trwa w najlepsze. Atletico nie przegrywa meczów, bije kolejne rekordy i prezentuje się naprawdę strasznie dobrze. To, co najważniejsze w układance „Cholo”, to głębia składu. W czwartek w meczu Ligi Europy nie zagrali Radamel Falcao i Thibaut Courtios, kontuzjowany był Arda, parę stoperów tworzyli rezerwowi, a i tak w miarę bezproblemowo udało się wygrać spotkanie i dopisać trzy punkty. Gole strzelali Diego Costa (napastnik skrajnie niedoceniany, materiał na strzelca ponad 20 goli w dowolnej lidze) i Emre (który w końcu zaczął rozumieć, na czym polega granie w Hiszpanii). Diego Simeone stworzył naprawdę mocną ekipę. Osasuna nie ma żadnych szans, zwłaszcza że na Vicente Calderon w niedzielę wybiegnie pierwszy garnitur „Los Colchoneros”. Radamel Falcao strzelał gole w ostatnich dziesięciu meczach, bramkarza rywali pokonał w tym czasie szesnaście razy. Lepszej serii nie zanotowali nigdy ani Messi, ani Ronaldo.
Co tu napisać o Osasunie… Jedna wygrana, dwa remisy i pięć porażek mówią same za siebie. Odejście Raula Garcii i Javada Nekounama, a także nieuchronnie zbliżający się koniec kariery Patxiego Punala sprawiły, że Nawarczycy stracili środek pola. To, co rok temu było kluczem do potęgi, dziś jest przekleństwem. Powiedzmy to wprost – w tym momencie Osasuna nie ma mocnych stron. A bez mocnych stron wygrać z Atletico niepodobna.

Mallorca – Real Madryt

Na zakończenie najciekawszy mecz weekendu. Real Madryt poleci na Majorkę, by tam zawalczyć z niezwykle groźną w tym sezonie ekipą Joaquina Caparrosa. Andaluzyjczyk praktycznie z niczego stworzył drużynę zdolną do rywalizacji o europuchary. Jeśli jednak szumne zapowiedzi zawodników mają się spełnić, mecze takie jak ten z „Los Blancos” trzeba wygrywać. Albo chociaż nie przegrywać. O wadze tego spotkania nie trzeba przypominać Andreu Fontasowi i Giovaniemu Dos Santosowi. Obaj zawodnicy są w końcu wychowankami Barcelony. Ten drugi ma jasny plan na niedzielny mecz: – Żeby wygrać, trzeba atakować. Wizyta wielkiego Realu musi być dla nas dodatkową motywacją. Potrzebujemy pozytywnego wyniku – powiedział Meksykanin. – Oni nie są obecnie w najwyższej formie, ciąży na nich dodatkowa presja, bo Barcelona uciekła im w tabeli. Właśnie z tego powodu musimy wyjść nastawieni na atak, nie możemy zostawiać im miejsca.
Mallorca może mieć ułatwione zadanie, bo obrona „Królewskich” to ciągle trup. Brakuje wszystkich bocznych defensorów, a także najlepszego destrukcyjnego pivota. Michael Essien, który w meczu z Borussią totalnie zawiódł, pewnie wyląduje w środku pola, a miejsce na lewej stronie obrony zajmie Nacho lub Sergio Ramos. W każdym razie ustawienie będzie z całą pewnością eksperymentalne. A eksperymentalne ustawienia łatwo można rozerwać. Problem z Realem Madryt jest jednak taki, że jeśli gra dobrze, to jest nie do ogrania, nawet jeśli stoperem byłby Alfredo Di Stefano. Porażka z Borussią z pewnością ubodła gwiazdorów z Santiago Bernabeu. Przydałaby się jakaś odskocznia.

Rayo Vallecano – FC Barcelona

Potencjalna rzeźnia. Katalończycy, jeśli będą czuli taką potrzebę, mogą zamienić murawę podmadryckiego stadionu w basen pełen krwi. Słaby mecz w Lidze Mistrzów sugeruje, że barceloniści faktycznie mogą zechcieć się trochę rozerwać. Szczególnie że do składu wrócić może Dani Alves. Brazylijczyk może i nie imponuje formą, ale i tak przewyższa o parę klas Martina Montoyę, który ciągle nie potrafi doskonałych występów w młodzieżówce przełożyć na popisy w dorosłej piłce. Goście będą też z pewnością liczyli na głód Leo Messiego, który w meczu z Celtikiem nie zapisał na swoim koncie ani gola, ani asysty. Niby nic wielkiego, a jednak taka sytuacja miała miejsce po raz pierwszy w tym sezonie. Defensorzy Rayo mogą spodziewać się ciągłego ostrzału. Po stronie gospodarzy warto wyróżnić Leo Baptistao. Brazylijczyk znajduje się obecnie w wybornej formie i nikt nie zdziwi się, jeśli Victora Valdesa w sobotę pokona. Kto wie, może mecz życia na stadionie w Vallecas rozegra Jordi Amat? W końcu to wychowanek Espanyolu. Mecz z „Blaugraną” będzie dla niego niesamowitą motywacją. Nie, nie oszukujmy się. To Rayo nie ma w sobie mocy pozwalającej na walkę z Barceloną. Możemy spodziewać się pięknego meczu pełnego ofensywnych akcji (bo taka jest filozofia Paco Jemeza), ale trzy punkty trafią do Barcelony.

Real Saragossa – Sevilla

Goście na La Romareda stawią się w mieszanych nastrojach. Z jednej strony głupio byłoby nie cieszyć się ze znakomitego startu rozgrywek (połączonego, co ważne, ze znakomitą grą), z drugiej jednak niełatwo się uśmiechać, gdy wie się, że Piotr Trochowski, jeden z liderów drużyny, jest zmuszony pauzować przez osiem miesięcy. Malutkim pocieszeniem dla kibiców jest fakt, że działaczom udało się w końcu podpisać nową umowę z Garym Medelem. Chilijczyk jest już w pełni własnością Sevilli, co cieszy wszystkie zainteresowane strony. Również Saragossa ma powody do smutku – Ivan Obradović poddał się operacji kostki i do gry wróci najwcześniej w kwietniu przyszłego roku. Swoją drogą, dziennikarze „Marki” zauważyli ciekawą rzecz. Po raz pierwszy od ładnych paru lat na La Romareda nie ma żadnych zawodników nietykalnych. Każdy musi walczyć o miejsce w składzie, Manolo Jimenez nikogo nie faworyzuje. Niewykluczone, że właśnie ta ciągła rywalizacja sprawi, że Saragossa wreszcie utrzyma się w lidze inaczej niż rzutem na taśmę. Wygranie meczu z Sevillą byłoby wielkim krokiem w kierunku utrzymania, ale zadanie to może okazać się zbyt trudne w sytuacji, gdy na ławce zabraknie zawieszonego trenera. Trochę szkoda, że Manolo wypadł ze stawki akurat w takim spotkaniu. Przecież jest legendą „Los Nervionenses”. Żaden piłkarz nie rozegrał więcej meczów od niego w koszulce Andaluzyjczyków. Co by nie mówić, Jimenez zna swojego niedzielnego rywala, nie ma szans, żeby Michel go czymkolwiek zaskoczył. Reasumując, stawiamy na Sevillę, ale z dużym znakiem zapytania. Bo ta Saragossa ma w sobie coś takiego, co każe sądzić, że w końcu zrobi jakiejś wielkiej ekipie krzywdę.

Atletico – Osasuna

Efekt Simeone trwa w najlepsze. Atletico nie przegrywa meczów, bije kolejne rekordy i prezentuje się naprawdę strasznie dobrze. To, co najważniejsze w układance „Cholo”, to głębia składu. W czwartek w meczu Ligi Europy nie zagrali Radamel Falcao i Thibaut Courtios, kontuzjowany był Arda, parę stoperów tworzyli rezerwowi, a i tak w miarę bezproblemowo udało się wygrać spotkanie i dopisać trzy punkty. Gole strzelali Diego Costa (napastnik skrajnie niedoceniany, materiał na strzelca ponad 20 goli w dowolnej lidze) i Emre (który w końcu zaczął rozumieć, na czym polega granie w Hiszpanii). Diego Simeone stworzył naprawdę mocną ekipę. Osasuna nie ma żadnych szans, zwłaszcza że na Vicente Calderon w niedzielę wybiegnie pierwszy garnitur „Los Colchoneros”. Radamel Falcao strzelał gole w ostatnich dziesięciu meczach, bramkarza rywali pokonał w tym czasie szesnaście razy. Lepszej serii nie zanotowali nigdy ani Messi, ani Ronaldo.
Co tu napisać o Osasunie… Jedna wygrana, dwa remisy i pięć porażek mówią same za siebie. Odejście Raula Garcii i Javada Nekounama, a także nieuchronnie zbliżający się koniec kariery Patxiego Punala sprawiły, że Nawarczycy stracili środek pola. To, co rok temu było kluczem do potęgi, dziś jest przekleństwem. Powiedzmy to wprost – w tym momencie Osasuna nie ma mocnych stron. A bez mocnych stron wygrać z Atletico niepodobna.

Mallorca – Real Madryt

Na zakończenie najciekawszy mecz weekendu. Real Madryt poleci na Majorkę, by tam zawalczyć z niezwykle groźną w tym sezonie ekipą Joaquina Caparrosa. Andaluzyjczyk praktycznie z niczego stworzył drużynę zdolną do rywalizacji o europuchary. Jeśli jednak szumne zapowiedzi zawodników mają się spełnić, mecze takie jak ten z „Los Blancos” trzeba wygrywać. Albo chociaż nie przegrywać. O wadze tego spotkania nie trzeba przypominać Andreu Fontasowi i Giovaniemu Dos Santosowi. Obaj zawodnicy są w końcu wychowankami Barcelony. Ten drugi ma jasny plan na niedzielny mecz: – Żeby wygrać, trzeba atakować. Wizyta wielkiego Realu musi być dla nas dodatkową motywacją. Potrzebujemy pozytywnego wyniku – powiedział Meksykanin. – Oni nie są obecnie w najwyższej formie, ciąży na nich dodatkowa presja, bo Barcelona uciekła im w tabeli. Właśnie z tego powodu musimy wyjść nastawieni na atak, nie możemy zostawiać im miejsca.
Mallorca może mieć ułatwione zadanie, bo obrona „Królewskich” to ciągle trup. Brakuje wszystkich bocznych defensorów, a także najlepszego destrukcyjnego pivota. Michael Essien, który w meczu z Borussią totalnie zawiódł, pewnie wyląduje w środku pola, a miejsce na lewej stronie obrony zajmie Nacho lub Sergio Ramos. W każdym razie ustawienie będzie z całą pewnością eksperymentalne. A eksperymentalne ustawienia łatwo można rozerwać. Problem z Realem Madryt jest jednak taki, że jeśli gra dobrze, to jest nie do ogrania, nawet jeśli stoperem byłby Alfredo Di Stefano. Porażka z Borussią z pewnością ubodła gwiazdorów z Santiago Bernabeu. Przydałaby się jakaś odskocznia.