Hiszpania
Skrzydłowy przestawiony na prawą obronę, który w finale Ligi Mistrzów 2016 strzelił pierwszego karnego w serii wygranej przez Real.
Urodził się 1 lipca 1991 roku w Curtis, wsi w Galicji położonej mniej więcej godzinę drogi od A Coruñi. W piłkę grał od dziecka ze starszym bratem, który mocno na niego wpłynął, i z kuzynem. Boiskiem była sala w restauracji wujka, gdzie co chwilę coś tłukli. Brat ojca grał w drugiej drużynie Deportivo La Coruña. Trenerzy z Curtis wspominali go jako szybkiego, sprytnego skrzydłowego, który świetnie radził sobie z piłką.
Jako kadet przeszedł do Uralu, klubu młodzieżowego z A Coruñi. Szybko przeszedł tam z drugiej do pierwszej drużyny kadetów, a Deportivo kilka razy chciało go pozyskać, ale ojciec, który stawiał na naukę, odmawiał. Pewnego lipca ojciec powiedział mu, że dzwonił Míchel z zaproszeniem na testy do juniorów Realu Madryt. W 2007 roku, jako szesnastolatek, przeniósł się do Madrytu.
W juniorach Realu wygrał ligę i Copa de Campeones. W rezerwach, w Realu Madryt Castilla, w sezonie zakończonym w 2012 roku mistrzostwem Segunda División B i awansem rozegrał tylko 500 lub 600 minut. Mówił, że zaczął wtedy wątpić, czy nadaje się do piłki, i zatrudnił osobistego trenera, który pracował z nim nad fizycznością i psychiką. Kiedy odchodził z Castilli, był jej kapitanem i najlepszym strzelcem.
W sierpniu 2014 roku Real wypożyczył go do Espanyolu, bo trener Sergio González szukał skrzydłowego. W La Liga wcześniej nie grał. Od czwartej kolejki, od meczu z Málagą, wychodził w podstawowym składzie, a kibiców kupował zwodami i zagraniami piętą. Espanyol wykupił go po sezonie, ale dwa tygodnie później Real skorzystał z prawa odkupu, bo chciał go mieć w kadrze Rafael Benítez.
W pierwszym sezonie po powrocie grał u Beníteza, a potem u Zinédine'a Zidane'a, który przekonywał go, że dostanie swoje szanse. W 2016 roku zagrał w Mediolanie w finale Ligi Mistrzów z Atlético Madryt. Do serii rzutów karnych sam zgłosił się jako pierwszy strzelec, w drodze do piłki kręcił nią na palcu, i trafił. Real wygrał serię 5:3. Sam nazywa ten finał najbardziej wzruszającym zwycięstwem w karierze.
Zidane wystawiał go, gdy brakowało któregoś z tercetu Cristiano Ronaldo, Karim Benzema, Gareth Bale. W kwietniu 2018 roku w rewanżu ćwierćfinału Ligi Mistrzów z Juventusem, przy wyniku 0:3 w meczu i 3:3 w dwumeczu, faulował go w doliczonym czasie Medhi Benatia. Ronaldo wykorzystał rzut karny i dał Realowi awans.
Jesienią 2020 roku, po urazach Daniego Carvajala i Álvaro Odriozoli, Zidane przesunął go na prawą obronę. Sam przyznawał, że nie chciał tam grać i nie widział się na tej pozycji, ale z czasem poczuł się na niej dobrze. Kibice nazwali go wtedy Cafucas, od Cafu i jego imienia. Kończył mu się kontrakt i był bliski odejścia, ale przedłużył umowę jako zmiennik Carvajala.
W 2024 roku w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z Manchesterem City strzelił trzeciego karnego w serii na Etihad Stadium, a w pierwszym meczu półfinału z Bayernem w Monachium wyszedł w podstawowym składzie. W tamtym sezonie w wygranym El Clásico na Santiago Bernabéu strzelił gola i dwa razy asystował. Gdy w październiku 2024 roku Carvajal doznał ciężkiej kontuzji kolana, jako pierwszy przy nim uklęknął, a potem musiał zastąpić go w składzie. W sezonie 2024/25 był trzecim kapitanem drużyny.
Real nie przedłużył z nim kontraktu. Pożegnał się z Bernabéu 24 maja 2025 roku, a po klubowych mistrzostwach świata klub urządził mu pożegnanie, na którym prezes Florentino Pérez wręczył mu złotą odznakę z brylantami. W pierwszym zespole rozegrał 402 mecze i zdobył 23 trofea, co w chwili odejścia dawało mu szóste miejsce wśród najbardziej utytułowanych piłkarzy w historii klubu.
26 sierpnia 2025 roku podpisał kontrakt z Bayerem Leverkusen do czerwca 2027 roku. Przyszedł jako wolny zawodnik, a o klubie opowiadali mu wcześniej Xabi Alonso i Carvajal. Był to jego pierwszy klub za granicą. W styczniu 2026 roku strzelił pierwszego gola w Bundeslidze, dającego wygraną 1:0 z Werderem Brema.
Jako skrzydłowy dryblował, mijał rywali zwodem nożycowym i grał piętą. Był szybki i wiele biegał dla drużyny. Na prawej obronie zachował ofensywne nawyki: w meczu Ligi Mistrzów z Borussią Mönchengladbach w grudniu 2020 roku zagrał 120 podań, trafił w słupek i asystował przy golu Benzemy, a żaden rywal nie minął go dryblingiem. W Leverkusen gra na prawej stronie w roli, którą sam opisuje jako połączenie skrzydłowego i bocznego obrońcy.
W reprezentacji Hiszpanii zadebiutował w czerwcu 2016 roku w Getafe, w ostatnim sprawdzianie przed Euro 2016 z Gruzją. Na turnieju zagrał w przegranym 0:2 meczu z Włochami. Wszedł w 70. minucie za Álvaro Moratę i dograł Andrésowi Inieście piłkę, po której Hiszpania była blisko wyrównania. Łącznie rozegrał w kadrze dziewięć meczów.
115
z 270 możliwych
0
0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Mistrzów | Bayer Leverkusen | Liga Mistrzów | 5 | 364 | 0 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Real Madrid | Liga Mistrzów | 10 | 574 | 1 | 1 |
