Liverpool gromi na Old Trafford!

Minuty ciszy

Widząc, co się dzieje na boisku, sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę i przeprowadził potrójną zmianę. Na murawie pojawili się Giggs, Scholes i Bebratov, zmieniając odpowiednio Andersona, Carricka i Park Ji-Sunga. Wtedy też zaczęły się czarne minuty Manchesteru. W 76. minucie Vidic powalił na ziemię wychodzącego na czystą pozycję Stevena Gerrarda, a arbiter spotkania bez wahania pokazał Serbowi czerwoną kartkę. To czwarte wykluczenie któregoś z zawodników Man U na pięć ostatnich spotkań z Liverpoolem, a drugie indywidualne dla Vidica.

Kilkadziesiąt sekund później gwoźdź do trumny przybił Fabio Aurelio fenomenalnie egzekwując rzut wolny. Nieprawdopodobne, że ten zawodnik w ogóle nie był desygnowany do gry, ale występ umożliwiła mu kontuzja Alvaro Alberoa’y na przedmeczowej rozgrzewce. 1:3 na tablicy świetlnej było chyba najbardziej zaskakującym obrazem dla kibiców gospodarzy.

Takiego obrotu spraw nie przewidział i nie wymarzył sobie nikt, nawet chyba najbardziej zagorzali fani drużyny gości. Zawodnicy Fergusona zupełnie nie wiedzieli co zrobić, próbowali niemrawo atakować, szczególnie widoczny był Wayne Rooney, ale nie potrafili już zmienić albo choć skorygować rezultatu spotkania.

Mało tego, w 85. minucie Steven Gerrard stanął z piłką na siódmym metrze mając przed sobą tylko Pepe Reinę. Spudłowal fatalnie, ale uśmiech na jego twarzy zdradzał wszystko. „The Reds” tego meczu przegrać nie mogli, tym bardziej, że w 90. minucie do siatki trafił jeszcze Dossena ustalając ostatecznie wynik spotkania na 4:1. Prawdziwy pogrom „Czerwonych Diabłów” w „Teatrze Marzeń!”

Sir Alex Ferguson ostatecznie podał rękę Benitezowi, ale jego mina świadczyła o wszystkim: w szatni na jego podopiecznych czekało prawdziwe piekło.

Epilog

Paradoksalnie Manchester United najlepszy swój okres gry miał zanim zdobył bramkę. Potem w większym lub mniejszym stopniu cały czas górowali goście. Mecz tak naprawdę ułożyła druga bramka, bowiem w tym sezonie na Old Trafford „Czerwone Diabły” nie musiały jeszcze gonić wyniku, dlatego była to dla nich nowa sytuacja i w perspektywie klasy rywala, najwidoczniej nie poradzili sobie z presją.

Wyrzucenie z boiska Vidica, szybko zdobyta bramka przez Fabio Aurelio i brak możliwości manewru przez Fergusona tylko przesądziły o tym, że „Czerwone Diabły” nie uratują w tym meczu chociażby punktu. Liverpool jak zwykle zagrał świetnie w defensywie i znakomicie z kontry. Warto zwrócić uwagę, że połowa bramek padła po świetnych, długich piłkach, co już wielokrotnie widzieliśmy w tym sezonie w meczach „The Reds”.

Ponadto w takich hitowych spotkaniach, przy tak wyrównanej klasie rywali, muszą liczyć się przebłyski geniuszu. I tego popołudnia zdecydowanie więcej widać ich było w ekipie gości. Torres absorbował praktycznie całą obronę Man U, zdobył bramkę wykorzystując obniżkę formy Vidica. Gerrard wypracował dwa gole, jednego strzelił. Gdy ktokolwiek zagrywał do niego piłkę, robił z nią, co tylko mógł dla dobra drużyny.

Po drugiej stronie Cristiano Ronaldo pokazał, że jest tylko człowiekiem. Można mu zarzucać, że w meczach z wielkimi firmami gra słabo i nie ma pomysł na akcję. I mimo że strzelił bramkę zarówno „The Reds”, jak i wcześniej Interowi, to trzeba z tą opinią się zgodzić.
Portugalczyk przez większość meczu był bezproduktywny dla drużyny, nie wychodziły mu dryblingi, nie wykorzystywał swoich okazji do zdobycia bramki. Z kolei Wayne Rooney, który przecież chciał zdemolować Liverpool i pokazać swoją niechęć wobec tej drużyny pomylił się niesamowicie. Bardziej chciał, niż mógł, chociaż w drugiej połowie był jedynym zawodnikiem w swojej drużynie, który zasłużył na jakiekolwiek pochwały.

I mimo że Manchester United nadal ma sporą przewagę nad resztą stawki i do tego jeden mecz zaległy, to to fenomenalne spotkanie w wykonaniu Liverpoolu pokazało, że „The Reds” jeszcze broni nie złożyli, że mają świetny sezon i właśnie wrzucili piąty bieg. Najbliższe tygodnie pokażą, czy oba silniki, zarówno jednych, jak i drugich wytrzymają tak potężne tarcie.

• Liverpool
• Manchester United

Minuty ciszy

Widząc, co się dzieje na boisku, sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę i przeprowadził potrójną zmianę. Na murawie pojawili się Giggs, Scholes i Bebratov, zmieniając odpowiednio Andersona, Carricka i Park Ji-Sunga. Wtedy też zaczęły się czarne minuty Manchesteru. W 76. minucie Vidic powalił na ziemię wychodzącego na czystą pozycję Stevena Gerrarda, a arbiter spotkania bez wahania pokazał Serbowi czerwoną kartkę. To czwarte wykluczenie któregoś z zawodników Man U na pięć ostatnich spotkań z Liverpoolem, a drugie indywidualne dla Vidica.

Kilkadziesiąt sekund później gwoźdź do trumny przybił Fabio Aurelio fenomenalnie egzekwując rzut wolny. Nieprawdopodobne, że ten zawodnik w ogóle nie był desygnowany do gry, ale występ umożliwiła mu kontuzja Alvaro Alberoa’y na przedmeczowej rozgrzewce. 1:3 na tablicy świetlnej było chyba najbardziej zaskakującym obrazem dla kibiców gospodarzy.

Takiego obrotu spraw nie przewidział i nie wymarzył sobie nikt, nawet chyba najbardziej zagorzali fani drużyny gości. Zawodnicy Fergusona zupełnie nie wiedzieli co zrobić, próbowali niemrawo atakować, szczególnie widoczny był Wayne Rooney, ale nie potrafili już zmienić albo choć skorygować rezultatu spotkania.

Mało tego, w 85. minucie Steven Gerrard stanął z piłką na siódmym metrze mając przed sobą tylko Pepe Reinę. Spudłowal fatalnie, ale uśmiech na jego twarzy zdradzał wszystko. „The Reds” tego meczu przegrać nie mogli, tym bardziej, że w 90. minucie do siatki trafił jeszcze Dossena ustalając ostatecznie wynik spotkania na 4:1. Prawdziwy pogrom „Czerwonych Diabłów” w „Teatrze Marzeń!”

Sir Alex Ferguson ostatecznie podał rękę Benitezowi, ale jego mina świadczyła o wszystkim: w szatni na jego podopiecznych czekało prawdziwe piekło.

Epilog

Paradoksalnie Manchester United najlepszy swój okres gry miał zanim zdobył bramkę. Potem w większym lub mniejszym stopniu cały czas górowali goście. Mecz tak naprawdę ułożyła druga bramka, bowiem w tym sezonie na Old Trafford „Czerwone Diabły” nie musiały jeszcze gonić wyniku, dlatego była to dla nich nowa sytuacja i w perspektywie klasy rywala, najwidoczniej nie poradzili sobie z presją.

Wyrzucenie z boiska Vidica, szybko zdobyta bramka przez Fabio Aurelio i brak możliwości manewru przez Fergusona tylko przesądziły o tym, że „Czerwone Diabły” nie uratują w tym meczu chociażby punktu. Liverpool jak zwykle zagrał świetnie w defensywie i znakomicie z kontry. Warto zwrócić uwagę, że połowa bramek padła po świetnych, długich piłkach, co już wielokrotnie widzieliśmy w tym sezonie w meczach „The Reds”.

Ponadto w takich hitowych spotkaniach, przy tak wyrównanej klasie rywali, muszą liczyć się przebłyski geniuszu. I tego popołudnia zdecydowanie więcej widać ich było w ekipie gości. Torres absorbował praktycznie całą obronę Man U, zdobył bramkę wykorzystując obniżkę formy Vidica. Gerrard wypracował dwa gole, jednego strzelił. Gdy ktokolwiek zagrywał do niego piłkę, robił z nią, co tylko mógł dla dobra drużyny.

Po drugiej stronie Cristiano Ronaldo pokazał, że jest tylko człowiekiem. Można mu zarzucać, że w meczach z wielkimi firmami gra słabo i nie ma pomysł na akcję. I mimo że strzelił bramkę zarówno „The Reds”, jak i wcześniej Interowi, to trzeba z tą opinią się zgodzić.
Portugalczyk przez większość meczu był bezproduktywny dla drużyny, nie wychodziły mu dryblingi, nie wykorzystywał swoich okazji do zdobycia bramki. Z kolei Wayne Rooney, który przecież chciał zdemolować Liverpool i pokazać swoją niechęć wobec tej drużyny pomylił się niesamowicie. Bardziej chciał, niż mógł, chociaż w drugiej połowie był jedynym zawodnikiem w swojej drużynie, który zasłużył na jakiekolwiek pochwały.

I mimo że Manchester United nadal ma sporą przewagę nad resztą stawki i do tego jeden mecz zaległy, to to fenomenalne spotkanie w wykonaniu Liverpoolu pokazało, że „The Reds” jeszcze broni nie złożyli, że mają świetny sezon i właśnie wrzucili piąty bieg. Najbliższe tygodnie pokażą, czy oba silniki, zarówno jednych, jak i drugich wytrzymają tak potężne tarcie.