Lionel Scaloni, czyli architekt sukcesu Argentyny

Zamienił zwykłe pokolenie w złote

Czy sukcesy „Albiceleste” miały swoje podłoże wyłącznie w bogatym składzie pełnym bardzo dobrych piłkarzy? Zdecydowanie nie. Można stwierdzić nawet, że Argentyna w ostatnich latach dysponuje przeciętnym, jak na swoje realia, pokoleniem. Owszem, w jej składzie jest najlepszy piłkarz na świecie, czyli Lionel Messi, ale poza nim jedenastka zespołu Scaloniego nie obfituje w piłkarzy stanowiących o sile czołowych klubów.

Jeżeli spróbowalibyśmy stworzyć łączoną jedenastkę piłkarzy reprezentacji Argentyny i Francji, pewnie znaleźlibyśmy w niej znacznie więcej Francuzów. Podobnie w przypadku reprezentacji Portugalii, Anglii, Brazylii. Pewnie zastanawialibyśmy się nieco nad wyborem łączonego składu piłkarzy z Holandii i Argentyny, ale kompletnie nie zmienia to faktu, że porównując skład, którym dysponuje Lionel Scaloni, z innymi reprezentacjami aspirującymi do mistrzostwa świata, „Albiceleste” wypadają dość blado.

W związku z tym kontuzja Giovaniego Lo Celso została potraktowana przez Argentyńczyków jako duże osłabienie. W końcu zawodnik Villarrealu był jednym z najważniejszych elementów w jedenastce „Albiceleste”. Jednak Lionel Scaloni znalazł na jego miejsce idealnego zastępcę. Alexis Mac Allister, bo o nim właśnie mowa, okazał się bardzo ważnym ogniwem Argentyńczyków podczas mundialu w Katarze, chociaż niewielu się po nim tego spodziewało.

Kolejnym Argentyńczykiem, który przed mistrzostwami ocierał się o przeciętność, był Rodrigo De Paul. Piłkarz Atletico Madryt rozgrywał bardzo słaby sezon w La Liga. Kiepską formę z klubu przekładał na początku turnieju w Katarze na grę w kadrze. Rozegrał słabe spotkanie z Arabią Saudyjską, ale w kolejnych meczach jego forma powoli ulegała poprawie. W rezultacie swój najlepszy mecz na turnieju De Paul prawdopodobnie rozegrał w finale. Trudno nie zauważyć tutaj roli trenera, pod którego wodzą piłkarz Atletico Madryt rozwinął skrzydła.

Oprócz tego mamy ciekawy przypadek w bramce, do której dostępu strzeże Emiliano Martinez, czyli wieczny rezerwowy. Przez lata niechciany w Arsenalu, z którego regularnie był wypożyczany. Dopiero po transferze do Aston Villi jego kariera nabrała nieco stabilizacji. W kadrze zadebiutował ledwie półtora roku temu w wieku 28 lat. Jednak nie przeszkodziło to Lionelowi Scaloniemu w uczynieniu go wartością dodaną w składzie Argentyny. Martinez miał duży wkład w sukces na katarskich boiskach, za który został wybrany najlepszym bramkarzem mundialu.

Rzecz jasna takich przypadków jest w Argentynie więcej. Lionel Scaloni zbudował drużynę, w której zdołał uwypuklić jej największy atut, czyli Messiego. Zbudował przy tym wielu piłkarzy, którzy zdołali sięgnąć po puchar w Katarze. W jego zespole panowała bardzo dobra atmosfera, o którą zadbał Lionel Scaloni. Między innymi kazał przywieźć na Bliski Wschód grill, przy którym Argentyńczycy razem spędzali czas. Małe rzeczy, ale w ostatecznym rozrachunku mają wielkie znaczenie. Właśnie dzięki nim pokolenie, którego nikt nie nazywał złotym, w niecałe dwa lata zdobyło dwa złote medale na najważniejszych turniejach.

Dobre zmiany i elastyczność taktyczna

Trzeciego mistrzostwa świata Argentyny nie byłoby również bez zmian, których Lionel Scaloni dokonał już podczas trwania mundialu. Pierwszą z nich było wprowadzenie do składu młodego Enzo Fernándeza, który mistrzostwa zaczynał na ławce, chociaż teraz wydaje nam się to nie do pomyślenia. Do składu wskoczył po meczu z Meksykiem, w którym zdobył piękną bramkę i obok Messiego był wyróżniającą się postacią. Swoją wartość potwierdził w dalszej fazie turnieju, za co został wybrany najlepszym młodym zawodnikiem mundialu w Katarze.

Kolejną ważną decyzją Scaloniego była zmiana Lautaro Martíneza na młodego i jeszcze niedoświadczonego Juliána Álvareza. Piłkarz Interu zaczął mistrzostwa w pierwszym składzie, ale nie spisywał się dobrze. W związku z tym przed meczem z Polską Lionel Scaloni do gry w pierwszym składzie oddelegował Juliána Álvareza, który spisał się świetnie podczas turnieju. Piłkarz Manchesteru City zabłysnął szczególnie przeciwko Chorwacji, kiedy zdobył dwie bramki. Jednak nie tylko z goli go zapamiętamy. Napastnik „Albiceleste” pracował dużo w pressingu, odciążając przy tym Messiego w zadaniach obronnych.

Nie mniejszy wpływ na zdobycie przez reprezentację Argentyny Pucharu Świata miały zmiany taktyczne, które Lionel Scaloni podejmował w trakcie turnieju. Selekcjoner dał się w Katarze poznać jako trener świetnie umiejący dobrać ustawienie i taktykę pod rywala. Pierwszym przykładem jest zatrzymanie wahadłowych w meczu przeciwko Holandii, którzy stanowili bardzo ważny element w składzie „Oranje”. Argentyńczykom udało się to w bardzo dobrym stylu, a drużyna prowadzona prze Louisa van Gaala przez dłuższą część meczu nie stwarzała żadnego zagrożenia pod bramką Emiliano Martineza.

Następnie Lionel Scaloni zmienił ustawienie przed półfinałem z Chorwacją, na który Argentyna wyszła z czwórką obrońców oraz dwoma bocznymi pomocnikami grającymi bardzo wąsko, aby zneutralizować największą broń Chorwatów, czyli ich środek pola. Po raz kolejny wyszło znakomicie, a zespół Zlatko Dalicia nie mógł przez dłuższą część meczu stworzyć sobie nawet zalążka sytuacji bramkowej.

Na sam koniec zmiana z ostatniego spotkania, która miała nie mniejszy wpływ na końcowy triumf. Lionel Scaloni przed finałem zdecydował się na jedną zmianę personalną w składzie. Leandro Paredesa zastąpił Ángelem Di Maríą, którego wystawił na lewym skrzydle, czyli pozycji, na której rzadko mieliśmy okazję go oglądać. Jednak ta zmiana okazała się strzałem w dziesiątkę. Reprezentacja Argentyny skupiona jest zazwyczaj na prawej stronie, zajmowanej przez Messiego, więc piłkarz Juventusu miał dużo miejsca na boisku. Ángel Di María w pełni je wykorzystał, najpierw wywalczył rzut karny, a później trafił do siatki Francuzów.

***

Lionel Scaloni pokazał w Katarze, że krytycy znacznie się mylili co do niego, a on sam zasługiwał na szansę w reprezentacji Argentyny. Miał ogromny wkład w sukces „Albiceleste” i niewątpliwie przykuł już uwagę wielu europejskich klubów. Teraz wydaje się, że kiedy zakończy swoją przygodę u steru reprezentacji Argentyny, będzie mógł liczyć na wiele atrakcyjnych ofert. Na razie jednak kontynuuje misję prowadzenia kadry swojego kraju.