Jest źle i nie zapowiada się, żeby było lepiej. Lech Poznań nie ma na kogo liczyć w ofensywie

Stary, słaby Kristoffer Velde

Brakuje lidera, jakim był Kristoffer Velde jesienią. Były śmieszki, że jak było źle, to leciało podanie do Norwega, a ten brał piłkę i szedł na przebój. To w miarę działało. Teraz Velde jest bez formy, sam się gubi i ten zespół nie wie, co ma robić. Wszyscy mają pełne gacie. Wielu liczyło, że skrzydłowy będzie tak robić cały sezon, ale tak się nie da. Jak przyszedł czas na innych, to nikt nie chce brać na siebie tej odpowiedzialności. Nikt nie pokazuje „cohones” i nikt nie ciągnie tego zespołu do zwycięstw. Oglądając się jedynie na Veldego, niczego się nie zwojuje.

Kristoffer Velde ostatnio został schowany do kieszeni przez młodziutkiego Dominika Szalę. Nie można mu zarzucić, że nie próbował, ale wyglądał na tego Veldego, który dopiero przyleciał do Poznania. Też spadła mu pewność siebie, bo Norweg słynie przecież z wielu prób dryblingów, a z Górnikiem według statystyk PKO BP Ekstraklasy miał tylko jedną próbę dryblingu i tylko jeden strzał. Mecz z Rakowem poszedł mu tak fatalnie, że zszedł już po 45 minutach. Nie ma co się dziwić tej zmianie, gdyż w pierwszej połowie przy trzech próbach dryblingu ani jednej nie miał udanej.

Velde pogubił się gdzieś, ale jak tak patrzymy i w kimś mamy pokładać nadzieje, to raczej w nim. Nie dziwimy się, że Mariusz Rumak na niego stawia, bo po prostu nie ma na kogo. Smutna prawda. Były zawodnik Haugesund to przecież gracz z największą liczbą udanych dryblingów w lidze i z 12 punktami w klasyfikacji kanadyjskiej, najlepszy tej statystyce zawodnik Lecha.

Transfery nie dają tyle, co oczekiwano

Od razu pędzimy z wyjaśnieniami. Chodzi nam oczywiście o transfery letnie, bo zimą ich zabrakło i może tu jest problem. Niemniej to, co wyprawiają Dino Hotić i Ali Gholizadeh, to lekka przesada. Nie tak to miało wyglądać, a na razie zapowiada się na koncertowe wtopy transferowe. I to bardzo kosztowne, bo nie za bardzo jest kim teraz grać na skrzydłach, a i trochę pieniędzy na nich poszło.

Wydawało się po pierwszych spotkaniach, że Dino Hotić to strzał w dziesiątkę, ale Bośniak zagubił się. Przyszła jeszcze kontuzja, po której nie może się odnaleźć. Na skrzydle już zupełnie jest bezużyteczny. Może alternatywą jest wystawianie go w środku pola. Sprawa z Hoticiem jest o tyle dziwna, że widzieliśmy już jego dobrą wersję, którą wszyscy się zachwycali. Narobił nadziei, a później czar prysł. Ostatnia jego asysta lub bramka to mecz z Arką w Pucharze Polski, a szukając jakichś jego liczb w lidze, musimy cofnąć się do września. Jedna bramka i trzy asysty jak na zawodnika ofensywnego mającego ponad 1100 minut w sezonie to wynik bardzo słaby. A zapowiadało się tak dobrze.

Jeszcze większym ananasem okazuje się Ali Gholizadeh. Ostatnio nazwany prześmiewczo przez kibiców Lecha „Irańskim Julkiem Letniowskim”. Jak padają już takie określenia, to znaczy, że jest bardzo źle. Nie odmawiamy umiejętności Persowi, ale to chyba nie jest zawodnik na naszą ligę. Nie pasuje charakterologicznie. To nie jest również zawodnik, który wyciągnie zespół z dołka. Reprezentant Iranu być może wypali, jak dobrze będzie szło całemu zespołowi, ale to nie jest lider. Gdy jest słabo, to on jest spalony. Żadne konkrety z jego gry nie wynikają. Ali Gholizadeh już trochę pograł w barwach „Kolejorza”, a wciąż nie ma bramki ani asysty. Nie przypominamy sobie również, aby koledzy poważnie okradli go z jakiegoś imponującego kluczowego podania.

Lech Poznań czeka na Ishaka

Jest pewna postać w Lechu, która mogłaby dać ten impuls, jaki jest potrzebny z przodu, tylko pytanie, czy Mikael Ishak jeszcze kiedyś będzie w stanie wejść, chociaż na podobny poziom, jaki prezentował przed boreliozą. Teraz Szwed leczy kontuzję, która wciąż się wydłuża. Nie wiadomo, kiedy w końcu pojawi się w kadrze meczowej. Jego powrót jednak może okazać się kluczowy dla Mariusza Rumaka. Potrzebny jest jakiś punkt zaczepienia, a Ishak może to dać. Możemy już chyba napisać, że Filip Szymczak nie wykorzystał swojej szansy jako napastnik. W najważniejszych meczach, gdy drużynie nie szło, znikał z boiska. Szwedowi zależy na tym klubie jak mało komu. Gdyby był na boisku w tych spotkaniach, okropnie by się wściekał.

Kolejnym rekonwalescentem, który mógłby dać coś ekstra, jest Afonso Sousa. Jego powrót jednak również jest wielką zagadką i nie wiadomo, kiedy nastąpi. Wciąż mamy wrażenie, że ten piłkarz może jeszcze coś pokazać. Nie jest to może lider jak Ishak, ale w niektórych momentach mógłby dać większe możliwości Rumakowi. A tak Filip Marchwiński musi grać wszystko.

Mariusz Rumak jest w naprawę trudnej sytuacji, bo jeszcze tydzień temu można było zgonić to na przejściowe kłopoty, które zaraz się skończą, ale teraz nie ma podstaw, żeby budować optymizm. Cała ofensywa jest w potężnym dołku, co obrazuje statystyka 450 minut bez strzelonej bramki. Trudno sądzić w tym momencie, że Lech jest w stanie strzelić jedną czy dwie bramki Warcie.

• Ali Gholizadeh
• Kristoffer Velde
• Lech Poznań
• Mariusz Rumak
• PKO Ekstraklasa