Las leyendas de La Liga: Ricardo Zamora – bramkarz, który otworzył księgę historii

Od 1930 do 1936 roku Zamora strzegł bramki „Królewskich”. W sezonie 1931/1932 hiszpański bramkarz po raz pierwszy sięgnął po mistrzostwo La Liga, a rok później powtórzył wyczyn. Do tego dołożył dwa zwycięstwa w Pucharze Hiszpanii. W 1934 roku Realowi udało się rozbić Valencię, a w 1936 Zamora walnie przyczynił się do pokonania w finale wielkiej Barcelony. W międzyczasie otrzymał powołanie na mistrzostwa świata w 1934 roku.

Równie wielki trener

Po złotym okresie Ricardo został zmuszony opuścić stołeczny klub z powodu wybuchu hiszpańskiej wojny domowej. Zakończył też grę w reprezentacji Hiszpanii, gdzie przez 16 lat wystąpił w 46 spotkaniach. Dzięki pomocy argentyńskiej ambasady wyjechał do Francji, gdzie przez dwa lata występował w drużynie Nice. Tam w 1938 roku bramkarz postanowił zakończyć piłkarską karierę, jednakże nie zamierzał na stałe rozstawać się z futbolem.

Słuch o Zamorze nie zaginął. Hiszpan okazał się być równie utalentowanym trenerem, jak i bramkarzem. W 1939 roku objął stanowisko szkoleniowca Atletico Aviacion, czyli obecnego Atletico Madryt. Z tą drużyną w 1940 roku pomaszerował ku zwycięstwu w La Liga, a w kolejnym sezonie udowodnił, że jest w stanie obronić mistrzowski tytuł. W 1946 roku opuścił stolicę, by spróbować sił w Vigo. Tam z miejscową Celtą w sezonie 1947/1948 zajął drugie miejsce i dotarł do finału Pucharu Króla. Następnie zaliczył krótki epizod jako trener kadry narodowej, by znów wrócić na chwilę do Celty. Karierę ostatecznie zakończył w „swoim” Espanyolu.

Trofeo Zamora

Sukcesy Ricardo Zamory i jego talent w czasach, gdy piłka nożna na dobrą sprawę zaczęła się dopiero rozwijać, w przyszłości stały się zalążkiem zmiany sposobu postrzegania bramkarzy. Jakby nie było, każda drużyna wychodząc na boisko, składa się z jedenastu zawodników. Każda formacja jest niezwykle ważna i nawet brak jednostki może zadecydować o losach meczu. Ustalanie składów przeważnie rozpoczyna się jednak od obsady bramki. Nie na darmo też bramkarze noszą koszulki z numerem „1”. I do takich wniosków w 1958 roku doszła hiszpańska gazeta „Marca”, która postanowiła po każdym sezonie nagradzać najlepszych golkiperów w lidze.

Jak się można łatwo domyślić, ową nagrodę nazwano Trofeo Zamora. Kto inny jak nie „El Divino”, co oznacza „Boski”, mógł rozpocząć listę najlepszych bramkarzy. Obecnie ogólne zasady się nieco zmieniły. Aby wziąć udział w konkursie, golkiper musi rozegrać minimum 28 meczów z jednym ważnym warunkiem, musi spędzić na boisku przynajmniej 60 minut. Wówczas stosunek goli do gry jest obliczany na podstawie średniej. Krótko mówiąc, wygrywa ten, który w ciągu sezonu puścił najmniej goli. Nominowany uzyskujący najlepszy wynik jest tym szczęśliwcem, w którego ręce wędruje trofeum.

I gdyby teraz cofnąć się w czasie oraz wziąć pod uwagę utworzenie La Liga, niekwestionowanym zwycięzcą byłby właśnie Zamora. Według danych jego średnia w sezonie 1928/1929 wyniosła 1,60, co przy 15 meczach dawało 24 stracone bramki. Lepiej wynik prezentował się za czasów jego gry w Realu Madryt. W okresie, gdy Hiszpan zdobywał mistrzostwo z „Królewskimi”, jego średnie wyglądały następująco: 0,88 (17 meczów i 15 wpuszczonych bramek) oraz 0,94 (18 meczów i 17 wpuszczonych bramek).

Nic więc dziwnego, że „Marca” ku czci Zamory nazwała ranking jego nazwiskiem. Do dzisiaj wielu bramkarzy bije się nie tylko o ligowe czy europejskiej puchary, ale również o te indywidualne. Zamora swoją osobą utorował nowe spojrzenie na futbol. Aktualnie jest uznawany za jednego z najlepszych golkiperów wszech czasów. W 1999 roku Międzynarodowa Federacja Historii i Statystki Futbolu uhonorowała „El Divino” tytułem najlepszego hiszpańskiego bramkarza oraz czwartego najlepszego golkipera w Europie i piątego na świecie w XX wieku. Człowiek, który miał charyzmę na boisku, kojarzony głównie z noszenia charakterystycznej czapki i białego swetra polo na koszulce polo, zmarł 8 września 1978 roku. Pozostawił po sobie ślad czyniący go legendą, na fundamentach której budowano hiszpańską piłkę.