Las leyendas de La Liga: Christo Stoiczkow – temperamentny Bułgar

Bułgar reprezentował „Dumę Katalonii” przez osiem sezonów. Zdobył z nią pięć tytułów mistrza Hiszpanii (1991-1994; 1998). Sam zawodnik wyróżniał się nie ustępliwością, niesamowitą wolą walki. Gdy podczas El Clasico sędzia dał mu czerwoną kartkę, ten nie zamierzał pozostać bierny i nadepnął mu na nogę. W efekcie otrzymał półroczną dyskwalifikację. Wówczas klub mógł go wyrzucić, jednak nie zrobił tego. Dlatego też Stoiczkow wielokrotnie podkreśla, że klub nigdy nie wypiął się na niego, stąd on również pozostanie mu dożywotnio wierny.

W 1994 roku został również nagrodzony Złotą Piłką dla najlepszego piłkarza.

W 2003 roku w Barcelonie zakończył swoją karierę (w towarzystwie Joana Laporty oraz swojego mentora – Johana Cruyffa). Był z pewnością piłkarzem oraz człowiekiem nie do podrobienia.

Niewyparzony język

Sam zawodnik miał bardzo trudny charakter, bywał wybuchowy i temperamentny. Wielokrotnie podkreślał swoją nienawiść do madryckiego Realu. Można powiedzieć, że był Gerardem Pique lat 90. Współcześnie w wielu wypowiedziach krytykował również otwarcie rząd Hiszpanii i popierał dążenia niepodległościowe Katalonii. Porównał on poczynania wicepremier De Santamarie do działań generała Franco. Zdanie napastnika jest na tyle istotne i liczące się, że Bułgaria obawiała się pogorszenia stosunków z Hiszpanią. Odebrała również Stoiczkowowi tytuł konsula honorowego w Barcelonie.

Po odpadnięciu Realu Madryt z Ligi Mistrzów w tym sezonie Bułgar w wywiadzie telewizyjnym pojawił się z płytą nagrobkową z herbem „Królewskich” i napisem „RIP”. Jak widać, Stoiczkow nadal lubi i stara się być w centrum uwagi i wzbudzać kontrowersje.

Do tego stopnia, że podczas jednego z programów telewizyjnych na żywo z Luisem Figo potrafił wytknąć mu, że byłby w stanie znieważyć go na ulicy. Odnosił się wówczas do głośnego transferu Portugalczyka z FC Barcelona do Realu Madryt. Żarty o odwiecznym rywalu na poziomie: „Dlaczego Real Madryt nie ma żadnych znaczków okolicznościowych? Ponieważ ludzie nie wiedzieliby, na którą stronę napluć, aby go przykleić” są jego znakiem rozpoznawczym. Są to wypowiedzi mocno szokujące i nie powinny przystawać zawodnikowi takiego kalibru. Jednak w przypadku Stoiczkowa stały się one jego dewizą i nikogo już nie dziwią.

Mistrzostwa świata 1994

Mimo że jest to cykl poświęcony legendom La Liga, trudno nie wspomnieć o historycznym wyczynie reprezentacji Bułgarii na mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. Współtytuł króla strzelców (wraz z Olegiem Salencą) zdobył wówczas właśnie Stoiczkow. Rosjanin był pierwszym zawodnikiem, który zdobył pięć bramek w jednym meczu (6:1 z Kamerunem), a jego drużyna nie wyszła wówczas nawet z grupy. Bułgaria rozpoczęła sam turniej od porażki w fazie grupowej z Nigerią, jednak szybko otrząsnęła się, pokonując efektownie Grecję (4:0) i Argentynę (2:0) z wielkim Diego Maradoną na pokładzie. Największy mecz Bułgarii to jednak wygrana w ćwierćfinale z Niemcami 2:1. Kapitalnym strzałem z rzutu wolnego z dalekiej odległości popisał się sam Stoiczkow, doprowadzając w 75. minucie do remisu.

Mimo wspaniałej woli walki i charakteru Bułgaria przegrała półfinał z Włochami (1:2 – dwa gole Roberto Baggio i jeden Stoiczkowa). W meczu nie brakowało kontrowersyjnych decyzji sędziowskich na niekorzyść drużyny z Bałkanów. Stoiczkow w rozmowie z dziennikarzem spuentował to krótko: – Bóg nadal jest Bułgarem, ale sędzia niestety jest Francuzem. Warto dodać, że od tej wspaniałej bułgarskiej ery piłkarzy sama reprezentacja w latach 2002-2018 nie potrafiła się już zakwalifikować do turnieju rangi mistrzostw świata.

• Christo Stoiczkow
• FC Barcelona
• Parma
• Bułgaria

Bułgar reprezentował „Dumę Katalonii” przez osiem sezonów. Zdobył z nią pięć tytułów mistrza Hiszpanii (1991-1994; 1998). Sam zawodnik wyróżniał się nie ustępliwością, niesamowitą wolą walki. Gdy podczas El Clasico sędzia dał mu czerwoną kartkę, ten nie zamierzał pozostać bierny i nadepnął mu na nogę. W efekcie otrzymał półroczną dyskwalifikację. Wówczas klub mógł go wyrzucić, jednak nie zrobił tego. Dlatego też Stoiczkow wielokrotnie podkreśla, że klub nigdy nie wypiął się na niego, stąd on również pozostanie mu dożywotnio wierny.

W 1994 roku został również nagrodzony Złotą Piłką dla najlepszego piłkarza.

W 2003 roku w Barcelonie zakończył swoją karierę (w towarzystwie Joana Laporty oraz swojego mentora – Johana Cruyffa). Był z pewnością piłkarzem oraz człowiekiem nie do podrobienia.

Niewyparzony język

Sam zawodnik miał bardzo trudny charakter, bywał wybuchowy i temperamentny. Wielokrotnie podkreślał swoją nienawiść do madryckiego Realu. Można powiedzieć, że był Gerardem Pique lat 90. Współcześnie w wielu wypowiedziach krytykował również otwarcie rząd Hiszpanii i popierał dążenia niepodległościowe Katalonii. Porównał on poczynania wicepremier De Santamarie do działań generała Franco. Zdanie napastnika jest na tyle istotne i liczące się, że Bułgaria obawiała się pogorszenia stosunków z Hiszpanią. Odebrała również Stoiczkowowi tytuł konsula honorowego w Barcelonie.

Po odpadnięciu Realu Madryt z Ligi Mistrzów w tym sezonie Bułgar w wywiadzie telewizyjnym pojawił się z płytą nagrobkową z herbem „Królewskich” i napisem „RIP”. Jak widać, Stoiczkow nadal lubi i stara się być w centrum uwagi i wzbudzać kontrowersje.

Do tego stopnia, że podczas jednego z programów telewizyjnych na żywo z Luisem Figo potrafił wytknąć mu, że byłby w stanie znieważyć go na ulicy. Odnosił się wówczas do głośnego transferu Portugalczyka z FC Barcelona do Realu Madryt. Żarty o odwiecznym rywalu na poziomie: „Dlaczego Real Madryt nie ma żadnych znaczków okolicznościowych? Ponieważ ludzie nie wiedzieliby, na którą stronę napluć, aby go przykleić” są jego znakiem rozpoznawczym. Są to wypowiedzi mocno szokujące i nie powinny przystawać zawodnikowi takiego kalibru. Jednak w przypadku Stoiczkowa stały się one jego dewizą i nikogo już nie dziwią.

Mistrzostwa świata 1994

Mimo że jest to cykl poświęcony legendom La Liga, trudno nie wspomnieć o historycznym wyczynie reprezentacji Bułgarii na mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. Współtytuł króla strzelców (wraz z Olegiem Salencą) zdobył wówczas właśnie Stoiczkow. Rosjanin był pierwszym zawodnikiem, który zdobył pięć bramek w jednym meczu (6:1 z Kamerunem), a jego drużyna nie wyszła wówczas nawet z grupy. Bułgaria rozpoczęła sam turniej od porażki w fazie grupowej z Nigerią, jednak szybko otrząsnęła się, pokonując efektownie Grecję (4:0) i Argentynę (2:0) z wielkim Diego Maradoną na pokładzie. Największy mecz Bułgarii to jednak wygrana w ćwierćfinale z Niemcami 2:1. Kapitalnym strzałem z rzutu wolnego z dalekiej odległości popisał się sam Stoiczkow, doprowadzając w 75. minucie do remisu.

Mimo wspaniałej woli walki i charakteru Bułgaria przegrała półfinał z Włochami (1:2 – dwa gole Roberto Baggio i jeden Stoiczkowa). W meczu nie brakowało kontrowersyjnych decyzji sędziowskich na niekorzyść drużyny z Bałkanów. Stoiczkow w rozmowie z dziennikarzem spuentował to krótko: – Bóg nadal jest Bułgarem, ale sędzia niestety jest Francuzem. Warto dodać, że od tej wspaniałej bułgarskiej ery piłkarzy sama reprezentacja w latach 2002-2018 nie potrafiła się już zakwalifikować do turnieju rangi mistrzostw świata.