
Uniwersalny zawodnik, który po zwolnieniu z Watfordu przeszedł z Sunderlandem drogę z League One do Premier League.
Urodził się 21 listopada 1994 roku w Hemel Hempstead. Jego ojciec Terry był zawodowym golfistą. Luke do 16. roku życia grał też w krykieta, a od siódmego roku życia był w akademii Watfordu. Akademia, jak mówił, uczyła wyłącznie taktyki, techniki i przygotowania fizycznego; o psychice rozmawiał tylko z rodziną.
W sezonie 2014/15 Watford wypożyczył go do Wealdstone, klubu spoza ligi zawodowej. Trener Gordon Bartlett wspominał, że po treningach w Watfordzie Luke zostawał wieczorem na boisku, próbując trafić w poprzeczkę, aż trzeba było zgasić mu światło. W Wealdstone grał w środku pomocy, na skrzydle i na boku obrony.
W maju 2015 roku, po 13 latach, Watford go zwolnił. Na wiadomość od ojca odpowiedział, że jutro i tak idzie na trening. Ojciec rozesłał listy do klubów EFL, a Bartlett polecił go Wycombe Wanderers. Po testach Wycombe podpisało z nim latem 2015 roku roczny kontrakt. Grał tam w zespole Garetha Ainswortha, który w 2018 roku awansował do League One.
Latem 2018 roku przeszedł do Sunderlandu, który właśnie spadł do League One drugi raz z rzędu. O zainteresowaniu klubu dowiedział się od agenta i nie miał wątpliwości. Debiut nie wyszedł: w meczu z Charltonem zszedł w przerwie, przez trzy miesiące siedział na ławce, a w mediach pisano, że klub może się go pozbyć zimą. Mówił, że czuł się jak oszust. Wtedy zaczął pracować z Robem Blackburne'em nad nastawieniem i doszedł do wniosku, że jego problem tkwił w głowie, a nie w umiejętnościach. Później założył z nim Inner Game Academy, która uczy młodych piłkarzy radzenia sobie ze strachem przed błędami.
W League One grał w środku pola, na obu stronach obrony i na środku defensywy. 14 marca 2021 roku zagrał od początku w finale EFL Trophy na Wembley, wygranym 1:0 z Tranmere. Latem 2021 roku podpisał nowy kontrakt; trener Lee Johnson tłumaczył, że podwyżkę dał mu za wszechstronność. W 2022 roku Sunderland awansował do Championship.
U Régisa Le Brisa stał się podstawowym środkowym obrońcą i kapitanem klubu. W lutym 2025 roku rozegrał 300. mecz dla Sunderlandu. W finale baraży z Sheffield United 24 maja 2025 roku już w pierwszych minutach zwichnął bark i musiał zejść, ale Sunderland wygrał 2:1 i awansował do Premier League. W sierpniu 2025 roku przedłużył kontrakt do 2027 roku. Był wtedy zawodnikiem z najdłuższym stażem w klubie.
Zaczynał jako środkowy pomocnik, ale trenerzy wystawiali go na wielu pozycjach, a w Sunderlandzie ostatecznie został środkowym obrońcą. Bartlett mówił, że O'Nien nie był najbardziej utalentowanym piłkarzem, z jakim pracował, ale nadrabiał to ciężką pracą. Sam ocenia swoje mecze po tym, czy decyzje miały dobre intencje, a nie po wyniku.
0
0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Championship | Sunderland | Championship | 4 | 390 | 0 | 0 |
| 2023/2024Championship | Sunderland | Championship | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2022/2023Championship | Sunderland | Championship | 43 | 3368 | 2 | 1 |
| 2022/2023FA Cup | Sunderland | FA Cup | 2 | 116 | 1 | 0 |
| 2022/2023Puchar Ligi Angielskiej | Sunderland | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2020/2021League One | Sunderland | League One | 2 | 180 | 0 | 0 |





